مادر قاتل زنجیره‌ای

یک طنز رنگارنگ و شیرین درباره فیلم‌های جنایی واقعی، قاتلان زنجیره‌ای و ارزش‌های حومه‌نشین، که در حومه بالتیمور اتفاق می‌افتد، جایی که بسیاری از کمدی‌های جان واترز، فیلمساز شرور، رخ می‌دهد. بیورلی ساتفین (کاترین ترنر) یک مادر درست و حسابی، خوش‌رفتار، فوق‌العاده توانا و دوست‌داشتنی است که به کلیسا می‌رود و شوهر دندان‌پزشک و دو فرزندش را دارد. اما او همچنین یک روان‌پریش قاتل است که هر کسی (به جز اعضای خانواده) را که او را آزار دهد، آزار می‌دهد و به طرز وحشیانه‌ای می‌کشد. همسایه‌ای که جای پارک را از بیورلی می‌دزدد، آزار تلفنی گلوئی و زشت دریافت می‌کند. زن دیگری که نوارهای ویدئویی اجاره‌ای را بدون بازگرداندن تحویل می‌دهد، با یک ران یخ‌زده بره (شوخی درونی هچکاک) به طرز مرگباری کتک می‌خورد. در نهایت، خانواده و پلیس متوجه جرایم فزاینده عمومی می‌شوند و بالتیمور هیجان‌زده است که بالاخره قاتل زنجیره‌ای خود را دارد. حتی بستگان عزادار قربانیان در مورد معاملات کتاب/تلویزیون/فیلم‌های جنایی واقعی با ساتفین‌ها مشورت می‌کنند، در حالی که محاکمه بیورلی پیش می‌رود.

• خانواده‌ها می‌توانند در مورد شیفتگی نسبت به قاتلان زنجیره‌ای صحبت کنند. چگونه جامعه‌ای که بر اساس قانون و نظم استوار است، مانند ایالات متحده، می‌تواند در عین محکوم کردن قاتلان جمعی، آنها را به قهرمانان مردمی تبدیل کند؟ آیا رسانه‌ها مقصرند؟ آیا نگاه طنزآمیز واترز به این پاتولوژی بخشی از مشکل است یا بخشی از راه‌حل؟ والدین می‌توانند از کودکان بپرسند که در مورد کارت‌های تجاری، کمیک‌ها یا وب‌سایت‌های قاتلان زنجیره‌ای چه فکری می‌کنند.

در اینجا خشونت و قتل‌های قابل توجهی وجود دارد. صحنه‌های خونین و دلخراش هم در کلیپ‌های ویدیویی از فیلم‌های ترسناک معروف (که به عنوان سرگرمی ستایش می‌شوند، در مقایسه با فیلم‌های سالم‌تر مثل آنی) و هم در روایت «واقعی» داستان وجود دارد. تصاویری از رابطه جنسی و خودارضایی مردانه و نگاه‌های گذرا به مجلات مستهجن و بدون پوشش بالا تنه وجود دارد. مراسم عشای ربانی کاتولیک مورد تمسخر قرار می‌گیرد. فحاشی در برخی جاها واقعاً زشت و زننده است و مانند خشونت، قرار است در تضاد با محیط کمدی موقعیت باشد. برای آگاهی از فیلم‌های بیشتر در این سبک، می‌توانید برای دریافت ایمیل‌های هفتگی شب فیلم خانوادگی ثبت نام کنید.

این فیلم طنز سیاه، به شکلی گسترده و آشکار به طنز اجتماعی می‌پردازد. برای مثال، وقتی موعظه‌ای کاتولیک به سخنرانی‌ای در حمایت از مجازات اعدام تبدیل می‌شود، کشیش با شادی ادعا می‌کند که عیسی هرگز اظهارنظری در مخالفت با اعدام نکرده است، حتی در زمان خودشان. اما به نظر می‌رسد بازیگران در حال گذراندن اوقات خوشی هستند، و فضای سریال‌های تلویزیونی مانند «بگذار تا بیکر انجام دهد» (Leave It to Beaver) لبه تیز خونریزی، سکس و فحاشی را می‌گیرد. «مادر سریالی» (Serial Mom) تماشاگر را به خاطر دیدن آن آلوده نمی‌کند، برخلاف «قاتلین بالفطره» (Natural Born Killers)، اگرچه این دو فیلم در انتقاد از ذهنیت رسانه‌ای بیمار و دیوانه، اشتراکات زیادی دارند.والدین باید احتیاط بسیار به خرج دهند، به خصوص که جان واترز از تصاویر خشن و چیزهای بدطعم لذت می‌برد و به فیلم‌های ترسناک محبوبش اهمیت زیادی می‌دهد.