پسران

در دنیای سریال پسران، ابرقهرمانان زندگی‌ای شبیه به سلبریتی‌ها دارند، با حامی‌های مالی شرکتی و فرنچایزهای سینمایی خودشان. وقتی هیووی (جک کواید) یک اتفاق تراژیک را به خاطر سهل‌انگاری شدید ای-ترین، یکی از اعضای گروه هفت، تجربه می‌کند، با قصاب مرموز تماس می‌گیرد و شروع به فهمیدن واقعیت ابرقهرمانان می‌کند. در همین حین، استارلایت (ارین موریارتی) تجربه‌ای مشابه دارد وقتی که به عنوان جایگزین یکی از اعضای گروه هفت انتخاب می‌شود. زندگی جدیدش در ظاهر پر زرق و برق به نظر می‌رسد، اما خیلی زود متوجه می‌شود که گروه هفت از خودخواهی و فساد سرشارند.

• خانواده‌ها می‌توانند در مورد ابرقهرمانان صحبت کنند. از ابرقهرمانان چه انتظاری داریم؟ از آنها انتظار داریم چگونه رفتار کنند؟ ابرقهرمانان در سریال پسران چگونه رفتار می‌کنند؟ این رفتار چگونه با انتظارات ما از ابرقهرمانان متفاوت است؟
• چگونه سریال پسران مرز بین خوب و بد را محو می‌کند؟ آیا شخصیت‌ها رفتاری دارند که در زندگی واقعی انتظار آن را داشته باشیم اگر ابرقدرت‌ها وجود داشتند؟ این سریال چه نظری در مورد سلبریتی‌ها دارد؟

والدین باید بدانند که پسران یک مجموعه کمدی تاریک است در مورد دنیایی که ابرقهرمانان واقعا آدم‌های خوب نیستند. این یعنی «قهرمانان» در این مجموعه دائما کارهای وحشتناکی انجام می‌دهند از جمله، اما نه محدود به، تجاوز جنسی و اعمال تروریستی. در نتیجه، این مجموعه تقریبا هر نوع محتوای بزرگسالانه‌ای را که بتوانید تصور کنید شامل می‌شود: سکس شبیه‌سازی‌شده، برهنه بودن مردان و زنان، خشونت، خون و خونریزی، فحاشی، نوشیدن الکل و مصرف مواد مخدر، و همچنین سر و کار داشتن با مسائل اخلاقی و فلسفی پیچیده‌ای که شخصیت‌های اصلی در آن درگیر می‌شوند.

در دهه‌های ۸۰ و ۹۰ میلادی، نویسندگان کتاب‌های کمیک مانند آلن مور و فرانک میلر شروع به استفاده از آثارشان برای بررسی برخی از مسائل اخلاقی و ارزشی کردند که خود مفهوم ابرقهرمانان می‌تواند به وجود بیاورد. یکی از رایج‌ترین این سوالات در مورد رابطه قدرت و فساد بود: اگر ابرقهرمانان افرادی برجسته‌ای باشند که خارج از هنجارهای رفتاری معمول جامعه زندگی می‌کنند، آیا این موضوع به طور اجتناب‌ناپذیری منجر به سوءاستفاده برخی از ابرقهرمانان از قدرت خود برای اهدافی غیر از منافع عمومی نخواهد شد؟ مناسب است که بعد از گذشت بیش از ده سال از عصر MCU، فیلم‌ها و سریال‌های ابرقهرمانی شروع به پرسیدن همان سوالات کنند. کمیک «پسران» اثر گرث انیس ممکن است به اندازه «واچمن» اثر مور مشهور نباشد، اما این مجموعه به موضوعات مشابهی می‌پردازد و به طور موثری پایه و اساس انتظارات ما از نمایش‌های ابرقهرمانی را به چالش می‌کشد و به شکلی سرگرم‌کننده و البته گاهی شوکه‌کننده، ما را شگفت‌زده می‌کند.