ماليبوي بيشتر مورد نظر

جیمی کندی در نقش برد گلاکمن، پسر یک مرد ثروتمند (رایان اونیل) ظاهر می‌شود که برای فرمانداری نامزد شده است. برد و دوستانش پوزرها (گاهی به عنوان ویگرز شناخته می‌شوند) هستند که لباس، زبان عامیانه و دیدگاه رپرهای سیاه‌پوست از فقیرترین و خشونت‌بارترین جوامع را به خود می‌گیرند. او اصرار دارد که به او بی-راد گفته شود و یک آلبوم دموی به نام «مالی-بوتی» ساخته است. این موضوع باعث شرمندگی کمپین می‌شود، بنابراین مشاور سیاسی نامزد (بلر آندرود) دو بازیگر آموزش‌دیده کلاسیک را استخدام می‌کند تا وانمود کنند که گنگسترهای واقعی هستند و برد را «ترسانده و سیاه‌پوستش کنند» و او را به رفتار مانند ریچی کانینگهام (از مجموعه تلویزیونی روزهای خوش) برگردانند. این بازیگران (تای دیگز و آنتونی اندرسون) به سبک گنگستر بازی می‌کنند، با این حال سبک رپ برای آن‌ها حتی بیشتر از ساکنان مالبو خارجی است.

• خانواده‌ها می‌توانند در مورد دلایل علاقه‌مندی افراد به فرهنگ‌های دیگر و اینکه چگونه می‌توان با غوطه‌ور شدن در فرهنگی متفاوت از خود، خودِ واقعی‌تان باشید، صحبت کنند.
• سابقه طولانی وجود دارد که هنرمندان سفیدپوست موسیقی و طنز هنرمندان قومی را به نفع خود مصادره می‌کنند. به نظر شما دلیل این امر چیست؟
• چه کمدی‌های دیگری در مورد تضاد فرهنگی سیاه و سفید دیده‌اید؟

والدین باید بدانند که مالبو موست وانتد داستان پسر یک نامزد سفیدپوست و ثروتمند انتخابات فرمانداری است که فکر می‌کند رپر «از کوچه و خیابان» است... از مالبو. بیشتر شوخی‌های فیلم از تفاوت‌های طبقاتی و فرهنگی بین سفیدپوستان نسبتاً مرفه و آفریقایی-آمریکایی‌های محلات فقیر نشین و نحوه نگاه آن‌ها به یکدیگر نشأت می‌گیرد. کلمه «N» چند بار به کار رفته است و همچنین الفاظ رکیک دیگری. صحنه‌های تیراندازی وجود دارد، اول با اسلحه‌های تقلبی، اما در نهایت به یک تیراندازی از ماشین به ماشین ختم می‌شود که به یک نبرد مسلسل بین دو باند رقیب تبدیل می‌شود. یک صحنه خیالی وجود دارد که در آن یک زن جوان لباس بالاتنه خود را درمی‌آورد و در یک صحنه، یک شخصیت به اشتباه فکر می‌کند که شاهد عمل سکس دهانی است. برای اطلاع از فیلم‌های مشابه بیشتر، می‌توانید برای دریافت ایمیل‌های هفتگی شب فیلم خانوادگی ثبت نام کنید.

بله، MALIBU'S MOST WANTED احمقانه است و بله، این یک نمایش ۱۵ دقیقه‌ای است که به ۸۰ دقیقه کشیده شده، اما خیلی خنده‌دار است. ظرافت و پیچیدگی اصطلاحاتی نیستند که در نزدیکی این فیلم قرار بگیرند، اما در مقایسه با مضامین فرمول‌محور و بی‌حس‌کننده "افراد سیاه به افراد سفید درباره اینکه در زندگی چیزهای بیشتری وجود دارد" در فیلم‌هایی مانند Bringing Down the House و Head of State، این فیلم حتی‌الامکان منصفانه و سخاوتمندانه است. و برخلاف آن فیلم‌ها، اعتماد و احترام کافی به مخاطب دارد تا برخی از بهترین شوخی‌های خود را در خطوط بی‌اهمیت قرار دهد، به جای اینکه با هر چیزی به جز رول درام آن را برجسته کند.رابطه بین شخصیت‌های دیگز و اندرسون به طرز لذت‌بخشی عجیب است، چرا که آنها در میانه یک فاجعه کامل، عملکرد یکدیگر را ارزیابی می‌کنند. اسنوپ داگ در این فیلم حضور غافلگیرکننده‌ای دارد که تنها کسانی که می‌توانند صدای او را تشخیص دهند، متوجه آن می‌شوند. و اگر پیام نهایی فیلم این باشد که "خودت باش، حتی اگر آن خود، یک ادای بی‌استعداد از خود باشد که قدردانی‌اش از فرهنگ دیگر فراگیر است"، دست‌کم این پیام تا حدی شیرین است.