ما تاریکی را فرا می‌خوانیم

در فیلم «ما تاریکی را فرامی‌خوانیم»، داستان در دهه 1980 رخ می‌دهد و فرقه‌ای شیطانی در سراسر کشور دست به کشتار زده است. با این حال، سه دوست به نام‌های الکسیس (الکساندرا داداریو)، وال (میدی هسون) و بِو (امی فورسایت) تصمیم می‌گیرند با ماشین به کنسرتی هوی متال بروند. زمانی که آنها انتخاب می‌کنند تا با سه مردی که همین حالا ملاقات کرده‌اند، به ادامه مهمانی بپردازند، شب رویکردی شیطانی پیدا می‌کند.

• ما تاریکی را فرامی‌خوانیم" چه پیامی برای خانواده‌ها دارد؟ آیا فکر می‌کنید افراد قدرتمندی وجود دارند که از اخبار برای دستکاری جامعه به نفع خود استفاده می‌کنند؟ اگر چنین است، مثال‌هایی بزنید.
• بحث در مورد این که فیلم چگونه نوشیدن الکل، مصرف مواد مخدر و سیگار کشیدن را به تصویر می‌کشد، جالب است. آیا فکر می‌کنید این تصاویر با واقعیت تاریخی مطابقت دارند؟ آیا فکر می‌کنید برای مخاطبان امروزی جذابیت بخشیده شده است؟
• این سوال در مقایسه با سایر فیلم‌های ترسناکی که دیده‌اید، چطور است؟ آیا خشونتی که در فیلم‌های اسلشر نشان داده می‌شود با خشونت رسانه‌ای در انواع دیگر رسانه‌ها متفاوت است؟

والدین باید بدانند که «ما تاریکی را فرامی‌خوانیم» یک فیلم ترسناک به سبک فیلم‌های اسلشر دهه ۱۹۸۰ است که درباره پرستش شیطان توسط هواداران موسیقی هوی متال است. این موضوع ممکن است نگران‌کننده به نظر برسد، اما فیلم تنها از مفهوم فرقه‌های شیطانی به عنوان یک تمهید داستانی استفاده می‌کند. بیشتر فیلم به شوخی به کلیشه‌های فیلم‌های ترسناک اشاره می‌کند، برخی را دنبال می‌کند و برخی دیگر را بر هم می‌زند. برای مثال، شخصیت‌های فیلم بسیار با یکدیگر flirt می‌کنند و مهمانی‌های زیادی برگزار می‌شود و دختران جوان شلوارهای تنگ و لباس‌های جذاب کوتاه می‌پوشند، اما در عین حال مشخص می‌کنند که با پسران رابطه جنسی نخواهند داشت. در فیلم صحنه‌های خشونت‌آمیز و خونینی وجود دارد که در آن شخصیت‌ها با اسلحه و چاقو به قتل می‌رسند. شخصیت‌ها با یک شیء سخت مورد ضرب و شتم قرار می‌گیرند، آتش می‌گیرند، گاز گرفته می‌شوند و از ارتفاع می‌افتند. شخصیت‌های جوان - که احتمالاً未成年 نیستند - مدام فحش می‌دهند («کلمات رکیک»، «کلمات زشت» و غیره)، سیگار (هم علف و هم سیگار) می‌کشند و الکل می‌نوشند. همچنین صحنه‌ای وجود دارد که در آن یک شخصیت بزرگسال غیرقابل‌علاقه در حال استنشاق کوکائین است. با اینکه فیلم در دهه ۸۰ میلادی اتفاق می‌افتد، اما پیام آن درباره اهمیت تفکر مستقل بسیار مناسب جامعه امروز است.

این فیلم ترسناک با بازیگران جذاب، کیفیت تولید عالی و فیلمنامه‌ای که هم مضحک و هم بسیار سرگرم‌کننده است، دقیقا می‌داند که چه چیزی است و مخاطبانش چه کسانی هستند. (به عبارتی دیگر، همین حالا برنامه مهمانی خوابیدن را بچینید.) نوجوانان فیلم‌های ترسناک دوست دارند: آنها دوست دارند که در کنار هم باشند، به هم چنگ بزنند، ترس خود را به اشتراک بگذارند، از اتفاقاتی که روی پرده می‌افتد تمسخر کنند و احساس کنند باهوش‌تر از شخصیت‌ها هستند - و همچنین احساس راحتی که پس از "گذراندن" این تجربه به دست می‌آید. و ما تاریکی را فرامی‌خوانیم که همه این ضرب‌آهنگ‌ها را دارد. برای مثال، خونی که از زخم‌ها فوران می‌کند، واقع‌گرایانه نیست، بلکه برای برانگیختن واکنش کلامی گروهی از بینندگان طراحی شده است. این فیلم از نظر لحن، یک طنز کمدی مانند «بانوان جیغ» نیست، اما نگاهی نیمه‌شوخی و نیمه‌جدی دارد (بد نیست بدانید که جانی ناکویل را به عنوان کشیش هولی‌رولر انتخاب کرده‌اند).ممکن است والدین در تماشای این فیلم کمی دچار مشکل شوند، عمدتاً به این دلیل که به درستی فضای دهه 80 را به تصویر نمی‌کشد. البته که در برخی موارد موفق عمل کرده است: مانند موهای فرفری (اگرچه موهای شخصیت دداریو کمی رام‌تر از مدل موی یک دختر راک‌اندرول دهه 80 واقعی است)، ون‌های مخصوص افراد پاتیل و کلمه "کادِت فضایی". اما در مجموع همین‌ها هستند که به فیلم صحت می‌بخشند. این فیلم بیشتر نشان‌دهنده تصور نوجوانان امروزی از دهه 80 است. نکته هوشمندانه فیلم این است که برخی انتظارات فیلم‌های اسلشر را برآورده نمی‌کند و پیامی ارائه می‌دهد که برای نوجوانان امروزی مناسب است. در دوره‌ای که به دلیل "اخبار جعلی" دچار تردید هستیم، این فیلم ایده‌ای را که نوجوانان باید به صورت انتقادی و مستقل بیندیشند، تقویت می‌کند و درست مانند بچه‌های دهه 80، به "آنها" اعتماد نکنند.