رییس کشور

کریس راک در فیلم "رییس دولت" در نقش یک کاندیدای ریاست جمهوری ظاهر می شود که بسیار جذاب است. این فیلم کمدی درباره مِیز گیلیم، یک عضو شورای شهر واشنگتن دی.سی. است که بعد از یک سانحه هوایی که منجر به کشته شدن کاندیدای ریاست جمهوری و معاون او تنها چند هفته قبل از انتخابات می شود، ناگهان وارد رقابت انتخاباتی می شود. ایده اصلی این است که از میز به عنوان یک جایگزین موقت استفاده کنند تا یکی از اعضای عادی حزب بتواند در سال 2008 کاندیدا شود. در ابتدا، میز دقیقا همان کاری را که مدیران حزب به او می گویند انجام می دهد. او کت و شلوار می پوشد و با کلیشه های بی معنی صحبت می کند. اما بعد تصمیم می گیرد خودش باشد و از ته دلش صحبت کند و همین باعث می شود که رای دهندگان به او واکنش نشان دهند.

• خانواده‌ها می‌توانند در مورد این صحبت کنند که چرا گفته‌های مِیز برای رای‌دهندگان جذاب است. شاید تشخیص او از مشکلات درست باشد، اما آیا او راه‌حل‌هایی هم ارائه می‌کند؟ احتمال دارد که اولین رئیس‌جمهور سیاه‌پوست آمریکا کی و چه کسی باشد؟ معنای واقعی این جمله که «باید لباس شغل مورد نظرت را بپوشی» چیست؟ آیا این درست است که گزینه‌های میز به دلیل این که باید کل نژاد سیاه‌پوست را نمایندگی می‌کرد، محدود بود، در حالی که یک کاندیدای سفیدپوست چنین محدودیتی ندارد؟ چرا توصیه‌ی لیزا مبنی بر «دویدن در مسابقه‌ی خودت» تا این اندازه مهم بود؟

والدین باید بدانند که این فیلم حاوی برخی شوخی‌های رکیک است که ممکن است برای برخی از تماشاگران آزاردهنده یا توهین‌آمیز باشد. زنی با نامزد خود می‌شکند و به او می‌گوید که او در رختخواب ضعیف است و «من رابطه جنسی بهتری با مردهایی داشته‌ام که فلج بودند.» زنی زیبا در ستاد نامزد انتخاباتی یک فاحشه است که استخدام شده تا در دسترس باشد و بدین ترتیب رسوایی جنسی پیش نیاید (هرچند که مِیز او را رد می‌کند). شوخی‌هایی درباره نوشیدن و مصرف مواد مخدر وجود دارد (هرچند که میز پیشنهاد کمک مالی به کارزار انتخاباتی را از سوی مردی که نوشیدنی الکلی را به افراد نابالغ می‌فروشد، رد می‌کند). در فیلم بسیار کتک کاری و سیلی زدن وجود دارد که قرار است طنز باشد و همچنین شوخی‌هایی درباره تلاش برای ترور وجود دارد.

بله، کمی «راکی» و کمی «آقای اسمیت به واشینگتن می‌رود» است. و بیش از کمی روتین استندآپ کریس راک است. اما استندآپ او خیلی بامزه است و خیلی بیشتر از فیلم‌های قبلی‌اش خنده‌دار است. این فیلم که کارگردانش راک بوده و فیلمنامه‌اش را هم خودش همراه با دیگری نوشته، نسخه‌ی واقعی داستانی است که روایت می‌کند. راک دارد از کلیشه‌هایی که برای موفقیت در هالیوود به او گفته شده بود فاصله می‌گیرد و خودش بودن را ترجیح می‌دهد و همین موضوع فیلم را به گزینه‌ی خوبی برای گذراندن ۹۰ دقیقه تبدیل می‌کند.موفقیت این شوخی در به خنده انداختن افراد، بالاتر از میانگین است، چرا که راک مردان، زنان، سفیدپوست‌ها، سیاه‌پوست‌ها، رای‌دهندگان و تقریبا همه و همه چیز دیگر را هدف قرار می‌دهد. خوشبختانه، فیلم از کلیشه‌های ساده‌لوحانه «سفیدپوست‌هایی که روح ندارند توسط سیاه‌پوست‌ها آموزش می‌بینند» اجتناب می‌کند. وقتی مِیز تبلیغات انتخاباتی کلیشه‌ای و کت و شلوارهای محافظه‌کارانه خود را رها کرد و به سبک ویدئوهای موسیقی گنگستا روی آورد، از آن لذت بردم. حیف است که رابین گیوِنز را به حدر دادند، چرا که شخصیت او را به یک زن یک‌دنده و جیغ‌جیغو تبدیل کردند، و راک اصلا نمی‌تواند بازی کند، اما او از حمایت‌های لِین وِیتفیلد و دیلن بیکر به عنوان مشاوران سیاسی و تامالا جونز به عنوان دختر شیرینی که دوست داشت بانوی اول باشد، بهره‌مند است.