هشر

پس از مرگ مادرش، تی.جی. ۱۳ ساله (دِوین بروخو) با پرتاب سنگ از پنجره‌ای در یک سایت ساختمانی، با غم و ناامیدی خود مقابله می‌کند. این کار باعث مزاحمت برای اشغالگر داخل، هِشر (جوزف گوردون-لویت) می‌شود که با منفجر کردن بمبی، نگهبان را فراری می‌دهد. مدت زیادی نمی‌گذرد که هِشر به خانه تی.جی. نقل مکان می‌کند و با پدر قرص‌خور او (رین ویلسون) و مادربزرگش (پایپر لوری) زندگی می‌کند. هِشر به عادت‌های قدیمی خود ادامه می‌دهد: گوش دادن به موسیقی هوی متال، خرابکاری، آتش زدن چیزها و تماشای فیلم‌های غیراخلاقی. در همین حال، تی.جی. با یک فروشنده فقیر و غمگین در فروشگاه مواد غذایی (ناتالی پورتمن) دوست می‌شود. شاید، امید است که برخی از تاثیرات هِشر به شیوه‌ای مثبت بر او بگذارد.

• «خانواده‌ها می‌توانند در مورد رفتار هِشر صحبت کنند. چه چیزی ممکن است باعث شود او سیگار بکشد، مشروب بنوشد، چیزها را تخریب کند، در مورد مسائل جنسی صحبت کند و کارهای نامناسب دیگری انجام دهد؟ آیا او جنبه‌های مثبتی هم دارد؟ او چه نوع الگوی رفتاری است؟»
• «پیامدهای آشنایی تی. جی. سیزده ساله با هِشر و اعمال او چیست؟ این آشنایی چه تأثیری بر او می‌گذارد؟ او چگونه با مشکلاتش کنار می‌آید؟ و با قلدر مدرسه چطور رفتار می‌کند؟»
• «پیام‌های فیلم چیست؟ آیا در میان رفتار شخصیت‌ها واضح و روشن هستند؟»

والدین باید بدانند که «هشر» یک کمدی سیاه و تلخ است که در حومه‌ای کثیف در کالیفرنیای جنوبی جریان دارد و در زمانی نامشخص در نزدیکی زمان حال اتفاق می‌افتد (کامپیوتر یا تلفن همراه در آن دیده نمی‌شود). این فیلم درباره‌ی پدر و پسری ۱۳ ساله است که در سوگ مرگ مادر خانواده هستند. در این میان، شخصیتی به نام هشر وارد زندگی آن‌ها می‌شود؛ یک متال‌هد مرموز با موهای بلند و عادت‌های بد، که در نهایت دیدگاهی متفاوت به آن‌ها ارائه می‌دهد. فیلم سرشار از الفاظ زشت و کنایه‌های جنسی آشکار (و همچنین تصاویر جنسی) است و نگرشی نسبتاً منفی نسبت به زنان دارد. همچنین حاوی صحنه‌های خشونت، تخریب، سیگار کشیدن، نوشیدن الکل و مصرف ماری‌جوآنا است. تقریباً همه‌ی این اتفاقات در اطراف پسر ۱۳ ساله رخ می‌دهد. والدین باید قبل از اجازه دادن به کودکان یا نوجوانان برای تماشای این فیلم بدون نظارت، دو بار فکر کنند. برای آگاهی از فیلم‌های مشابه، می‌توانید برای دریافت ایمیل‌های هفتگی «شب فیلم خانوادگی» ثبت‌نام کنید.

«جوزف گوردون-لویت در این فیلم، بازی شگفت‌انگیزی را به نمایش می‌گذارد. اسپنسر ساسر در اولین تجربه کارگردانی خود، جهانی بی‌روح، گم‌شده و کثیف خلق می‌کند—محیطی مناسب برای تکامل موجودی مانند هشر. در بخشی از فیلم، هشر داستانی درباره‌ی موشی را نقل می‌کند که به قفس مار وارد می‌شود و زنده می‌ماند. واضح است که این استعاره به خود هشر نیز مرتبط است، اما او همچنان شخصیتی مرموز، جذاب، دورکننده و اغواگر است که با سرکشی و بدون پیراهن و کفش، در اطراف قدم می‌زند و موهای بلند و چربش از این سو به آن سو می‌لغزد و تاتوهای خشنش به نمایش گذاشته می‌شوند.»در یک فیلم معمولی، هِشر در نهایت به خانواده در غم و اندوهشان کمک می‌کند و آنها نیز به او در تبدیل شدن به فردی بهتر یاری می‌رسانند، اما این فیلم تاریک به هیچ‌یک از این مسیرهای واضح و راحت نمی‌رود. با این حال، فیلم پیامی دارد و شخصیت تِی. جی. آنقدر شیرین و غمگین است که نقطه عطف احساسی را برای بیننده فراهم می‌کند.