فرزند خدا

کودک خدا" بر اساس رمانی به همین نام نوشته کرمک مک‌کارتی در سال 1973 ساخته شده است. این فیلم داستان لستر بالارد (اسکات هیز) را روایت می‌کند، جوانی بی‌ثبات و روان‌پریش که از خانه کودکی خود بیرون انداخته شده و در جنگل‌ها زندگی می‌کند. او با تفنگ خود که از دوران کودکی برای خرید آن پس‌انداز کرده بود، شکار می‌کند و برای بقا دزدی می‌کند. به زودی میل به داشتن همراه پیدا می‌کند. او در یک کارناوال چند عروسک بزرگ برنده می‌شود، اما لمس یک انسان را آرزو دارد. او با جسدی از یک مرد و زن در یک ماشین مواجه می‌شود و تصمیم می‌گیرد با جسد زن رابطه جنسی برقرار کند. او جسد زن را در کلبه خود نگه می‌دارد، اما وقتی کلبه آتش می‌گیرد و جسد را از دست می‌دهد، مجبور می‌شود تا برای ادامه دادن به سرگرمی جدیدش، شروع به کشتن زوج‌های جوان کند.

• خانواده‌ها می‌توانند در مورد خشونت کلی فیلم «فرزند خدا» صحبت کنند. آیا این خشونت در مقایسه با فیلم‌های دیگر شدیدتر به نظر می‌رسد؟ فیلمسازان چگونه این حس را ایجاد کرده‌اند؟
• کدام بخش فیلم برای شما آزاردهنده بود؟ فکر می‌کنید این موضوع عمدی بوده است؟ به نظر شما این فیلم برای جلب رضایت چه کسانی ساخته شده است؟
• نظرتان درباره تم فیلم چیست که شخصیت اصلی "فرزند خداوند است، شاید شبیه خود شما." چگونه ما شبیه این شخصیت هستیم؟ چگونه می‌توان سرنوشت این شخصیت را تغییر داد؟

والدین باید بدانند که "فرزند خدا" اقتباسی از رمانی به همین نام نوشته کرمک مک‌کارتی در سال ۱۹۷۳ است که جیمز فرانکو آن را کارگردانی کرده است. این فیلم به شیوه‌ای بی‌پرده به موضوعات و مضامین بسیار آزاردهنده‌ای می‌پردازد. موضوع اصلی نکروفیلی است؛ در بیش از یک صحنه، شخصیت اصلی با زنی مرده رابطه جنسی برقرار می‌کند و در نهایت برای همین منظور دست به کشتن زنان دیگری نیز می‌زند. همچنین صحنه‌های زیادی از تیراندازی، کشتن، خون، دعوا و خشم و عصبانیت وجود دارد. زبان فیلم تند و پر از فحش است و بارها از کلماتی مانند "f--k" و "motherf----r" استفاده می‌شود. برهنه‌ای جنسی و غیر جنسی در فیلم وجود دارد: شخصیت اصلی سینه زنی مرده را نوازش می‌کند و در صحنه نکروفیلی، پشت او دیده می‌شود. همچنین او در جنگل در حال اجابت مزاج نشان داده می‌شود و صحنه خودارضایی او نیز خارج از کادر فیلم است. شخصیت‌ها به طور مختصر در حالی که سیگار می‌کشند و ویسکی می‌نوشند، دیده می‌شوند. توصیه این فیلم دشوار است، اما نادیده گرفتن آن نیز سخت است.

این یکی از آن مواردی است که «خوب» واقعاً به آن صدق نمی‌کند. جیمز فرانکو کارگردان، به گفته همه، اقتباسی وفادارانه از رمان کرمک مک‌کارتی ارائه کرده است و مضامین قدرتمند آن به وضوح نمایان است. به‌طور مشخص: ممکن است تا حد زیادی به انزوا، محرومیت و شر مطلق کشیده شویم، اما ما همه «فرزندان خدا» هستیم. علاوه بر این، هیز در نقش اصلی عملکردی استادانه داشته است، با فریاد و خشم و ظاهراً تحمل رنج‌های فراطبیعی ذهنی، جسمی، عاطفی و روحانی.دیدن این فیلم بی‌پیرایه از نظر فیزیکی دشوار است، چرا که با نکرافیلیا، تصاویری از کثافت انسانی، قتل‌های بی‌رحمانه، و کینه و قساوتی بی‌حد و حصر سروکار دارد. قضاوت منفی درباره فیلم بر اساس احساس ناراحتی اشتباه است، اما توصیه آن به بینندگان عادی، به ویژه کسانی که از دیگر اقتباس‌های مک‌کارتی لذت می‌برند (مانند «جایی برای پیرمردها نیست»، «راه»، و غیره) نیز اشتباه خواهد بود. این فیلم برای کسانی است که آمادگی دیدنش را دارند.