موکپ، شرکت با مسئولیت محدود

MOCAP, LLC، نمایشی است دربارهٔ فراز و نشیب‌های Mocap, LLC، شرکتی که در حال تلاش است و تصاویر ضبط حرکت برای بازی‌های ویدئویی می‌سازد، از جمله صحنه‌های تیراندازی، شکنجه، رقص بر روی پا، کشتی و موارد دیگر. جف (جاناتان گابروس) در اینجا نقش عروسک تست تصادف را بازی می‌کند، مردی خشن و تنومند که در لباس آبی تنگ فیلمبرداری صحنه‌ها، جذاب به نظر نمی‌رسد و به وضوح به عنوان قربانی در حال رنج بردن است. فرانک (کریس دلوکا) رئیس شرکت است که برای حفظ شرکت مصمم است و حتی حاضر است خطرناک‌ترین و تحقیرآمیزترین کارها را انجام دهد. کلر (کارا کلنک) مدیر دفتر و صدای عقل است، هرچند که اعتراضات منطقی او در مورد قبول برخی از مشاغل بسیار ناخوشایند هر بار رد می‌شود. کندال (لورن تورک) کارآموز جذابی است؛ مشخص نیست کار او چیست، اما به نظر می‌رسد که شامل گذراندن زمان زیادی در لباس شنای دو تکه است.

• خانواده‌ها می‌توانند در مورد فرمت مستند-طنز صحبت کنند. آیا فکر می‌کنید این فرمت در اینجا به اندازه‌ی برنامه‌هایی مثل «اداره» موثر است؟ آیا فکر می‌کنید این برنامه می‌تواند به عنوان یک سریال کمدی معمولی هم کار کند؟ کدام سریال‌ها یا فیلم‌ها از مدل مستند-طنز به بهترین شکل استفاده می‌کنند (برای مثال «این آخرش است») و چرا؟ خانواده‌ها همچنین می‌توانند در مورد سبک طنز این برنامه بحث کنند. آیا آن طنز تند و تیز است یا توهین‌آمیز؟ چه کسی تعیین می‌کند که مرز کجاست؟

والدین باید بدانند که این مجموعه مستند-طنز در مورد یک شرکت در حال مبارزه که محتوا برای بازی‌های ویدیویی فراهم می‌کند، برای کودکان مناسب نیست. انتظار صحنه‌های شبیه‌سازی شده شکنجه، تعداد زیادی اشاره‌های جنسی، توهین و ناسزاگویی فراوان (از جمله کلمه ش*ت)، برهنگی جزئی مردان و زنی جوان که اغلب بدون دلیل مشخصی با لباس شنای دو تکه ظاهر می‌شود را داشته باشید. همچنین صحنه‌های اغراق‌آمیز زیادی وجود دارد، که بیشتر آن‌ها مردی ژولیده و چاق را در لباس آبی تنگ و نامناسبی نشان می‌دهد.

موکپ، ال‌ال‌سی از قالب مستند-طنز محبوب استفاده می‌کند و نگاهی به پشت صحنه یک شرکت در حال مبارزه می‌اندازد. وقتی به خوبی انجام شود (مانند سریال آفیس)، این روش به شخصیت‌ها فرصت می‌دهد تا در لحظات کلیدی درام، آرزوها و انگیزه‌های خود را به طور مستقیم توضیح دهند. وقتی به درستی انجام نشود، مانند اینجا، بیشتر به عنوان عصایی عمل می‌کند که نویسندگان از آن برای کنار هم قرار دادن صحنه‌های به هم پیوسته‌ای استفاده می‌کنند که واقعاً در یک روایت به هم متصل نمی‌شوند.فرضیهٔ اصلی این است که شرکت به‌شدت در مضیقه است و هر کاری را قبول می‌کند، و این به سازندگان اجازه می‌دهد هر چیزی را وارد کنند. بیایید مردی را که کت آبی به تن دارد، شکنجه دهیم! چه‌طور است یک طنز از فیلم آپوکالیپس ناو؟ هی، می‌توانیم کارآموز را سبز رنگ کنیم؟ این صحنه‌ها بیشتر شبیه نمایش‌های کوتاه شنبه شب‌های زنده هستند (و نه در یکی از فصل‌های بهتر این برنامه) تا یک داستان منسجم.