دون وردهان

دون ورالدین (سام راکول) یک باستان‌شناس کتاب مقدس است که روزگاری با کشفیات خود، مانند قیچی که دلیلاه برای کوتاه کردن موی سمسون استفاده کرد، الهام‌بخش مردم بود. اما اخیراً، کارها برای دون و دستیارش، کارول (امی رایان) کند پیش می‌رفته تا اینکه واعظی به نام تونی لازاروس (دنی مک‌براید) پیشنهاد کمک می‌کند. کلیسای تونی هزینه اکتشافات بیشتری را متقبل می‌شود، که در عوض تعداد اعضای کلیسا را افزایش خواهد داد. اما وقتی دون نمی‌تواند جمجمه واقعی گولیات را پیدا کند، یک جمجمه دیگر را می‌دزدد و سعی می‌کند آن را به جای جمجمه اصلی جا بزند. بیل مکانیکی اسرائیلی به نام بوعز (جمین کلمنت) این فریب را کشف می‌کند و شروع به باج‌گیری از دون می‌کند تا او را وادار کند تا اهداف خود را از معنوی به سودآور تغییر دهد. متاسفانه، این کار شامل ساختن تقلبی‌های بیشتر، از جمله جام مقدس می‌شود.

• خانواده‌ها می‌توانند درباره دروغ گفتن با هم صحبت کنند. چرا دان اولین دروغش را می‌گوید؟ چطور کنترل اوضاع از دستش خارج می‌شود و چطور دیگران را تحت تأثیر قرار می‌دهد؟ آیا با عواقب آن روبرو می‌شود؟
• آیا این فیلم، کلیشه‌های خاصی را تقویت می‌کند؟ اگر چنین است، چگونه؟ آیا استفاده از کلیشه‌ها برای طنز و خنده مناسب است؟
• این فیلم چه نوع خشونتی را به تصویر می‌کشد؟ اسلحه‌ها چقدر در فیلم استفاده می‌شوند؟ آیا ظاهر اسلحه‌ها طوری طراحی شده که جذاب، خنده‌دار یا خطرناک به نظر برسند؟
• این فیلم چه دیدگاهی درباره دین، معنویت و ایمان ارائه می‌کند؟ آیا افراد مذهبی ممکن است کارهای بد انجام دهند؟

«دون ور دیان» یک کمدی سبک از سازندگان «ناپلئون داینامیت» و «نچو لیبر» است که مضامین مرتبط با ایمان و معنویت را به تصویر می‌کشد که قطعاً یک جفت عجیب هستند. اگرچه دو شخصیت اصلی خوب هستند و درس ارزشمندی درباره دروغ گفتن می‌آموزند، اما بقیه فیلم پر از شوخی‌های زننده و برخی کلیشه‌هاست. بینندگان شاهد اسلحه و تیراندازی خواهند بود، با تصاویری از خون تقلبی، و همچنین یک زخم گلوله واقعی (در دنیای فیلم). همچنین صحنه‌های دعوا، کتک‌کاری و مشاجره وجود دارد، همراه با تهدیدهای کلامی. شخصیت‌ها به "هوکرها" و "فاحشه‌ها" اشاره می‌کنند و اندام‌های خصوصی روی مجسمه‌های نمکی نشان داده می‌شود (وقتی فیلم را ببینید، متوجه می‌شوید). شخصیت‌های اصلی نیز یکدیگر را می‌بوسند. اگرچه شخصیت‌ها از فحش‌های خیلی بد استفاده نمی‌کنند، اما فحش‌های ملایم‌تر زیادی وجود دارد، از جمله "بیستارد"، "بوت"، "کرپ" و غیره. همچنین به یک شخصیت فرعی به عنوان یک قاچاقچی مواد مخاره اشاره می‌شود و از کانابیس نام برده می‌شود.

این کمدی که ایده‌ی خوبی در مرکز آن قرار دارد، نتوانسته است هیچ اظهارنظر جالبی درباره‌ی تجارت دین ارائه دهد و همچنین نتوانسته است هیچ مضمون روحانی را به تصویر بکشد. تعداد کمی خنده‌ای که ارائه می‌دهد، ناامیدکننده و سطحی است. زوج فیلمساز جارد و یروشا هس (خالق فیلم‌های ناپلئون دینامیت و ناچو لیبر) در خلق شخصیت‌های عجیب و غریب مهارت دارند و زمانی که بر روی شخصیت‌های خوب تمرکز می‌کنند، مانند دان و کارولین، می‌توانند بسیار دوست‌داشتنی و صمیمی باشند.اما اکثر شخصیت‌های دیگر آزاردهنده و لاغر هستند و بیشتر مورد تمسخر قرار می‌گیرند. چون کلمنت (فلوایت آو د کنکوردز) بسیار بااستعداد است، برخی از دیالوگ‌های غیرمنتظره‌اش را خنده‌دار می‌کند، اما در کل، شخصیت بوعز او بیشتر شبیه یک کلیشه است. اما بزرگترین فرصت از دست رفته فیلم دون وردهان این است که بیشتر بر داستانی درباره دروغ (شخصیت‌ها بهای آن را می‌پردازند) متمرکز است تا مفهوم ایمان. این فیلم می‌توانست یا یک طنز قوی باشد یا یک سفر روحانی، اما در عوض فقط یک مشت شوخی احمقانه است.