این انگلستان است.

این انگلستان در سال ۱۹۸۳ اتفاق می‌افتد، زمانی که پادشاهی متحده با پیامدهای جنگ فالکلند دست و پنجه نرم می‌کند و ملی‌گرایی در زیر سطح در حال جوشش است. شان ۱۲ ساله (توماس تورگوس)، که پدرش را در جنگ از دست داده، تحت حمایت گروهی از اسکین‌هدهای خوش‌برخورد قرار می‌گیرد. اما اوضاع وقتی به سمت تاریکی می‌رود که کمبو نژادپرست (استیون گراهام) از زندان آزاد می‌شود و شان را به عنوان فردی می‌بیند که می‌تواند او را دستکاری کند.

• خانواده‌ها می‌توانند در مورد زبان نژادپرستانه و حملات خشونت‌آمیز و نژادپرستانه در این فیلم بحث کنند. آیا با وجود اهمیت این موارد در روایت داستان، تماشای آن‌ها برای شما دشوار بود؟ چگونه با کودکان در مورد نژادپرستی و خشونت نژادی صحبت کنیم؟
• در این فیلم، مصرف الکل، سیگار و مواد مخدر چگونه به تصویر کشیده شده است؟ آیا این اعمال به عنوان رفتارهای جذاب و فریبنده نشان داده شده‌اند؟ پیامدهای این اعمال چه بوده است؟
• در این فیلم دوستی چگونه مورد بررسی قرار گرفت؟ دوستی‌های خودتان را توضیح دهید. این روابط بر چه اساسی بنا شده‌اند؟
• درباره شخصیت کامبو صحبت کنیم. به نظر شما انگیزه‌های او چه بودند؟ چرا آنطور رفتار می‌کرد؟
• فیلم در پس زمینه جنگ فالکلند اتفاق می‌افتد. آیا چیزی در مورد این جنگ می‌دانستید؟ چگونه با کودکان در مورد جنگ صحبت کنیم.

در این فیلم، خشونت و الفاظ نژادپرستانه شدید وجود دارد. با وجود اینکه شخصیت‌های نژادپرست، مانند کامبو (استیون گراهام)، از اعمال خود دفاع می‌کنند، فیلم تمایز واضحی بین درست و غلط دارد. دوستی یکی از موضوعات کلیدی فیلم است، جایی که وودی دوست‌داشتنی (جو گیلگان) و اعضای گروهش، شان 12 ساله (توماس ترگوس) را که به تازگی پدرش را در جنگ از دست داده، تحت حمایت خود قرار می‌دهند. شخصیت‌ها شجاعت خود را در برابر قلدرها نشان می‌دهند و جوانان افراطی در نهایت اشتباه خود را درک می‌کنند. تصاویری از گزارش‌های خبری واقعی، سربازانی را نشان می‌دهد که کیسه‌های جسد حمل می‌کنند و بمب‌هایی منفجر می‌شوند. در یک حمله خشونت‌آمیز و نژادپرستانه، مشت‌ها پرتاب می‌شوند و بطری شیشه‌ای روی صورت کسی خرد می‌شود. بدن خونین قربانی بعداً بی‌جان روی زمین می‌ماند. حمله نژادپرستانه دیگری به یک فروشنده محلی صورت می‌گیرد که با تهدید چاقو روبرو می‌شود و فردی تلاش می‌کند روی زمین مدفوع کند. الفاظ نژادپرستانه تند و مکرر است و چندین بار از کلمه "N" استفاده می‌شود، به همراه توهین‌های نژادپرستانه بریتانیایی مانند "ووگ" و "پاکی". یک بار از کلمه "c--t" و سایر اصطلاحات تحقیرآمیز، از "فاحشه" تا "mong" استفاده شده است. شخصیت‌ها آزادانه الکل می‌نوشند، حتی اگر برخی از آنها زیر سن قانونی باشند. همچنین در طول فیلم سیگار و ماری‌جوانا می‌کشند. در فیلم در مورد رابطه جنسی صحبت می‌شود، اما نشان داده نمی‌شود، اگرچه برهنگی مختصری در برخی مواد پورنوگرافیک دیده می‌شود.

به سادگی، این یکی از بهترین فیلم‌های بریتانیایی قرن ۲۱ است. کارگردانی شین میدوز، این فیلم انگلستان، یک درام خام و طبیعی است که نگاهی جذاب به دوره‌ای ظریف و پیچیده در تاریخ مدرن انگلستان دارد. مارگارت تاچر نخست‌وزیر بود، جنگ فالکلند رخ داده بود، بیکاری گسترده‌ای وجود داشت و با آن یک بیگانه‌هراسی خطرناک به وجود آمد، زیرا ملی‌گرایی سمی تهدید به تسلط می‌کرد. داستان میدوز در مقابل این پس‌زمینه اتفاق می‌افتد و با این تم‌ها غنی می‌شود، زیرا به صورت تهدیدآمیزی زیر سطح جریان دارند و باعث می‌شوند که یک قطعه سینمایی جذاب و در عین حال آموزنده باشد.در کنار همه اینها، این فیلم به‌شدت خنده‌دار است و همدلی میان شخصیت‌های مرکزی بسیار اصیل است. ما چیزی بیشتر از اینکه بخشی از گروه دوستانشان باشیم، نمی‌خواهیم. به همین دلیل سریال‌های تلویزیونی که بعد از آن ساخته شدند، بسیار محبوب بودند، زیرا دنیایی که میدوز خلق کرده، دنیایی است که نیاز به بازدید مجدد دارد. بازی واقع‌گرایانه و سوزان گاهی اوقات شگفت‌انگیز است، به‌ویژه گراهام که درخشان است و به‌عنوان دشمن اصلی فیلم، چنین عمقی به نقش خود می‌بخشد. اما نابغه واقعی اینجا میدوز پشت دوربین است. او داستان خود را با چنین محبت و دانشی روایت می‌کند و این دنیا را به‌روشنی به تصویر می‌کشد. و با این حال، جرقه خلاقیت و اصالت را در نحوه استفاده از موسیقی و جلوه‌های بصری به کار می‌برد. او موفق می‌شود بدون کوچک‌ترین عنصری از خودنمایی، هنری باشد. که سخت‌تر از آن چیزی است که به نظر می‌رسد.