آندرومدا

آندرومدا ماجراهای خدمه کشتی فضایی آندرومدا را دنبال می‌کند که در کهکشان با شروران، نژادهای بیگانه و پیچیدگی‌های داستانی مختلف روبرو می‌شوند، همه این‌ها برای ایجاد تعارضاتی طراحی شده‌اند که می‌توانند در کمتر از ۶۰ دقیقه حل شوند. با وجود ساختار آشنای علمی-تخیلی، آندرومدا داستانی پیچیده دارد: دیلن هانت (با بازی کوین سوربو) کاپیتان آندرومدا است که بخشی از اتحادیه مشترک‌المنافع است. یک گونه بدبین از اتحادیه، نیچه‌ها (که نام و حس برتری ژنتیکی خود را از فیلسوف آلمانی فردریش نیچه گرفته‌اند)، شورش را آغاز می‌کنند. در ابتدای درگیری، آندرومدا مورد حمله قرار می‌گیرد و به یک سیاه‌چاله کشیده می‌شود. ۳۰۰ سال در آنجا، منجمد در زمان، می‌ماند تا اینکه در نهایت توسط یک کشتی نجات به فرماندهی بکا ولنتاین (با بازی لیزا رایدر) نجات پیدا می‌کند. بکا به هانت اطلاع می‌دهد که اتحادیه و نیچه‌ها تا زمانی که هر دو طرف تقریباً نابود شدند، با هم جنگیدند. در قرن‌های بعد، کهکشان به هرج و مرج و هرج و مرج کشیده شده است، که هانت را بر آن می‌دارد تا تصمیم بگیرد اتحادیه را بازسازی کند.

• خانواده‌ها می‌توانند در مورد اکتشاف مرزهای نهایی صحبت کنند. اگرچه دهه‌ها از اولین پخش استارترک می‌گذرد، به نظر می‌رسد این مجموعه به مدل استاندارد بسیاری از درام‌های فضایی دیگر، از جمله این مجموعه، تبدیل شده است. این نمایش چگونه شبیه به سایر نمایش‌های این ژانر است؟ چه تفاوتی با آنها دارد؟ آیا فکر می‌کنید روش‌های منحصر به فردی برای روایت داستان‌های فضایی باقی مانده است؟
• والدین همچنین می‌توانند در مورد دموکراسی صحبت کنند. کاپیتان هانت تلاش می‌کند تا نظم را به کهکشان بازگرداند، اما بسیاری از شخصیت‌هایی که با آنها ملاقات می‌کند علاقه‌ای به برقراری نظم اجتماعی جدید ندارند. چرا برخی از مردم ترجیح می‌دهند که هرج و مرج باشد؟

والدین باید بدانند که در اندرومدا، به جز صحنه‌های اکشن علمی-تخیلی معمول (مانند نبردهای فضایی و زد و خوردهای تن به تن)، چیز دیگری وجود ندارد که حساسیت‌برانگیز باشد. از آنجایی که یکی از موضوعات اصلی این مجموعه، درگیری طولانی‌مدت با شاخه‌ای از انسان‌ها است که از نظر ژنتیکی دستکاری شده‌اند و اعتقاد قوی دارند که از نژادهای دیگر برترند (و بنابراین سرنوشتشان حکومت بر کهکشان است)، مباحثی مانند خلوص نژادی و داروینیسم اجتماعی اغلب مورد بحث قرار می‌گیرند و احتمال دارد با همه نظرات شخصیت‌ها موافق نباشید.

این مجموعه بر اساس مواد و مصالحی ساخته شده است که توسط مرحوم جین رادنباری توسعه یافته بود -- کسی که مجموعه اصلی پیشتازان فضا را خلق کرد -- و توسط همسرش، ماجل رادنباری (که در آن مجموعه نقش پرستار کریستین چاپل را بازی کرد و در هر مجموعه دیگر پیشتازان فضا نیز نقش آفرینی کرده است) تهیه شده است. آندرومدا به شدت به قراردادهای اپراهای فضایی دیگر پایبند است و برای هر کسی که هر یک از مجموعه‌های تلویزیونی مشابه را از فاراسکیپ تا هر یک از مجموعه‌های پیشتازان فضا دیده باشد، دلپذیر و آشنا خواهد بود.اما این مجموعه تلویزیونی از جرقه و جذابیتی که پیش‌زمینه‌های علمی تخیلی «پیشتازان فضا» را سرگرم‌کننده کرده بود، بی‌بهره است. سیاست‌ورزی‌ها گاهی بیش از حد گیج‌کننده به نظر می‌رسند و برخی از شخصیت‌ها به‌خوبی پردازش نشده‌اند و شخصیت‌پردازی آن‌ها تقریباً به‌طور کامل بر وابستگی‌شان به «کنفدراسیون»، «نیهیلیست‌ها» یا یکی از جناح‌های سیاسی متعدد دیگر این مجموعه تلویزیونی استوار است. «آندرومدا» همچنین در تصمیم‌گیری برای جدی گرفتن خود دچار مشکل است. در برخی صحنه‌ها، شخصیت‌ها با جدیت در مورد پیامدهای اجتماعی و سیاسی اعمالشان بحث می‌کنند و برای انتخاب درست دست‌وپنجه نرم می‌کنند، اما در عین حال در گفتگوهای سبک‌دلانه‌ای نیز شرکت می‌کنند، اغلب در لحظات عجیب و غریب، مانند وسط یک دوئل شمشیر تا سرحد مرگ یا در حال بحث در مورد یک بیماری کشنده.