آدیرا

در مه 1941 در آلمان، آدریا (Андреا فانتوزی)، دختر جوانی وحشتزده است وقتی که اعضای گشتاپوی نازی برای دستگیری والدین دلسوزش به خانه‌شان می‌آیند. در پیش‌بینی همین لحظه، آدریا به دقت پنهان می‌شود، مجهز به چند وسیله و دستورالعمل‌های صریحی برای فرار از شهر و انتظار برای نجات. این دختر جوان بی‌گناه و آسیب‌پذیر، خود را به پناهگاه جنگلی تعیین‌شده می‌رساند، اما متاسفانه کمک نمی‌رسد. وقتی روزهای طولانی به هفته‌ها، هفته‌ها به ماه‌ها و ماه‌ها به سال‌ها تبدیل می‌شوند، آدریا باید به چند مقرراتی که در پناهگاه باقی مانده و هوش خود برای زنده ماندن تکیه کند. آرامش تنها از خاطرات خانواده‌ای که دوستشان دارد و امیدواری که روزی دوباره با هم متحد خواهند شد، حاصل می‌شود. آدریا که در صحنه‌های آغازین فیلم معرفی می‌شود، در حالی که داستان به سال 1944 می‌رسد، غیرقابل شناسایی است. سپس، بدون اطلاع از اینکه انتظار طولانی او به زودی به پایان می‌رسد، نوجوان بالغ‌تر آدریا با یک ولگرد سرکش دیگر، یک سرباز بریتانیایی (ست اندرو ماکی) مواجه می‌شود که متحد او می‌شود. فقط مسئله زمان است قبل از اینکه دو نفر دوباره با حضور شیطانی رژیم نازی مواجه شوند.

• خانواده‌ها می‌توانند در مورد مزایای روایت داستان زندگی بسیاری از افراد از دید یک نفر صحبت کنند. چگونه داستان منحصر به فرد آدیرا، درک احساسی مخاطبان را از اتفاقی که برای نسل کامل کودکان یهودی-اروپایی رخ داده است، غنی‌تر می‌کند؟
• ساختن فیلم در جنگل با تنها یک شخصیت مقابل دوربین، چالشی منحصر به فرد برای فیلمسازان بود. آنها از چه تکنیک‌های سینمایی برای غلبه بر این چالش استفاده کردند؟ آیا فکر می‌کنید آنها موفق بودند؟
• تماشای فیلم‌های مستند و داستانی، فرصت استثنایی برای کشف و تجربه لحظاتی واقعی از تاریخ را برای علاقه‌مندان به سینما فراهم می‌کند. تا چه میزان می‌توان انتظار داشت که این فیلم‌ها حقیقت را بازگو کنند؟ چرا لازم است که اطلاعات ارائه‌شده در این فیلم‌ها را با مراجعه به منابع دیگر (مانند مطالعه، تحقیق و پژوهش‌های مدرسه) مورد پرسش قرار دهیم یا آن را تکمیل کنیم؟

والدین باید بدانند که داستان آدیرا درباره نوجوانی است که به صورت مخفیانه شاهد دستگیری والدینش توسط سربازان نازی است و سپس برای نجات جانش به مناطق روستایی آلمان فرار می‌کند، جایی که در انتظار نجات تنها مانده است. این داستان قرار است زندگی بیش از یک میلیون و پانصد هزار کودک یهودی را که در طول هولوکاست از خانواده‌های خود جدا شده بودند، به تصویر بکشد. چون خانواده آدیرا از انگلستان به آلمان مهاجرت کرده‌اند، بیشتر دیالوگ‌های فیلم به زبان انگلیسی است و برای بازیگران آلمانی زیرنویس دارد. نوجوانی پریشان تلاش می‌کند یک بطری ویسکی را سر بکشد. یک افسر نازی سادیست تلاش می‌کند آدیرا را مورد تجاوز قرار دهد. نازی‌ها به شدت یهودیان را تحقیر می‌کنند و یک بار واژه "جهنم" را به کار می‌برند. این فیلم سراسر پر از تعلیق و صحنه‌های خشونت‌آمیز است که سربازان نازی را در حال تیراندازی به غیرنظامیان نشان می‌دهد. زمانی که آدیرا در جنگل است، گاهی اوقات در معرض خطر واقعی یا احساس‌شده از سوی انسان‌ها و حیوانات قرار می‌گیرد. محتوای ناراحت‌کننده، بی‌رحمی خشونت و صحنه‌ای که در آن آدیرا متوجه می‌شود عادت ماهانه شده است، باعث می‌شود این فیلم بیشتر مناسب نوجوانان و بزرگسالان باشد.

این تلاش از روی نیت خیر و صمیمیت برای به تصویر کشیدن آشفتگی طاقت‌فرسای زندگی جوانان یهودی در طول جنگ جهانی دوم، به عنوان یک اثر سینمایی هنری موفق نیست. حتی یک فیلمساز با تجربه نیز دشوار بتواند در حالی که یک شخصیت جوان برای بخش اعظمی از داستان در کادر مرکزی قرار دارد، مخاطب را درگیر کند. با توجه به بودجه بسیار پایین، بازیگر بی‌تجربه (اما مشتاق) و همچنین چالش نشان دادن "سال‌ها" در یک جنگل دورافتاده و حفظ جذابیت آن، کارگردانان مبتدی این فیلم اغلب به موقعیت‌های کلیشه‌ای و احساسات آشکار متکی هستند. علاوه بر این، برخی از عناصر داستانی چندان قابل باور نیستند (برای مثال، دو نازی دیده می‌شوند که سه هفته است در یک جنگل وسیع گشت‌زنی می‌کنند و در این مدت "فقط دو یهودی" کشته‌اند). با این حال، باید به فیلمسازان احترام گذاشت که تلاش کرده‌اند تا رویدادهایی تراژیک را که نباید فراموش شوند، به تصویر بکشند. این فیلم تنها برای نوجوانان بالغ مناسب است.