اتوبوس سوار

جیم، دانشجوی کالج (زکری نایتون) به همراه دوست دخترش گریس (سوفیا بوش) به سفری جاده‌ای می‌روند. در عرض چند دقیقه، با غریبه‌ای مرموز به نام جان رایدر (شون بین) آشنا می‌شوند. رایدر، فردی بی‌رحم و ناشناخته است. اولین حمله‌ی رایدر، در ماشین جیم و گریس اتفاق می‌افتد، بعد از اینکه آن‌ها موافقت می‌کنند که به رایدر سوار کنند، حتی با اینکه می‌دانند نباید این کار را بکنند. این حمله باعث می‌شود جیم فکر کند که می‌تواند از نظر فیزیکی با این هیولا مقابله کند. اما گریس احساس می‌کند که اینطور نیست، بنابراین بقیه‌ی فیلم را صرف فرار از او می‌کنند.

• خانواده‌ها می‌توانند در مورد تغییر شخصیت‌ها در طول فیلم صحبت کنند، به‌ویژه گریس. چگونه تجربه‌اش با جان رایدر او را سخت‌گیر می‌کند؟ خانواده‌هایی که نسخه اصلی را دیده‌اند، می‌توانند دو نسخه را با هم مقایسه کنند. چه تفاوت‌هایی در این نسخه وجود دارد؟ چگونه این تغییرات نشان‌دهنده تغییر استانداردهای رسانه‌ای و فرهنگی در طول ۲۰ سال گذشته است؟ چرا فکر می‌کنید در ابتدا تصمیم به بازسازی این فیلم گرفتند؟

والدین باید بدانند که این بازسازی فیلم ترسناک ۱۹۸۶ درباره یک قاتل بی‌رحم، از ابتدا تا انتها خشونت‌آمیز و خونین است. بدن‌های خونین، اعضای بدن و پاشش خون به‌طور مکرر نمایش داده می‌شوند. سلاح‌ها شامل چاقو، اسلحه کمری و تفنگ ساچمه‌زنی هستند. ماشین‌ها تصادف می‌کنند و واژگون می‌شوند. حملات وحشیانه و بی‌دلیل هستند (در ابتدای فیلم، یک خرگوش فقط به خاطر سرگرمی کشته می‌شود). تصاویری از شلیک گلوله به پیشانی و قربانی خنجرکشی وجود دارد که برای مدتی نفس نفس می‌زند و دعا می‌کند در حالی که خون از سینه‌اش فواره می‌زند. خونین‌ترین صحنه‌ها شامل بدنی است که بین دو کامیون نصف شده است (در فیلم اصلی، این موضوع به صورت تلویحی بیان شد؛ اما در اینجا به طور کامل نمایش داده می‌شود) و حمله با تفنگ ساچمه‌زنی. برخی صحنه‌های جنسی نسبتا ملایم و الفاظ قوی وجود دارد، از جمله حدود ۴۰ بار استفاده از کلمه «لعنتی»، به علاوه سایر الفاظ رکیک و اصطلاحات جنسی. برای اطلاع از فیلم‌های مشابه بیشتر، می‌توانید برای دریافت ایمیل‌های هفتگی شب فیلم خانوادگی ثبت نام کنید.

نسخه ۲۰۰۷ فیلم THE HITCHER، خشن و تقریباً بی‌رحم است و از نظر نوآوری چیز زیادی ارائه نمی‌دهد. برخی از صحنه‌های فیلم اصلی سال ۱۹۸۶ دست‌نخورده باقی مانده‌اند: جیم و گریس دوباره رایدر را در جاده می‌بینند، در یک استیشن واگن ("بوق بزنید اگر عیسی را دوست دارید") با بچه‌های بلوند زیبا و والدین خوش‌برخورد. و آنها باید با پلیس محلی روبرو شوند که فکر می‌کنند مسئول قتل‌های وحشتناک رایدر هستند (به دلیل رد خونین و سرنخ‌های نه‌چندان زیرکانه‌ای که رایدر از خود به جا گذاشته است).در حالی که بچه‌ها تلاش می‌کنند تا از دست این هیولا فرار کنند -- که بار دیگر قادر به انجام هر کاری است، حتی پرتاب کامیون به سمت آن‌ها از آسمان -- هوشمندی امضای دِیو مایرز، کارگردان سابق موزیک ویدئو، عمدتا در برخی جزئیات سبکی نه‌چندان اصلی قابل مشاهده است. این جزئیات شامل نمای نزدیک خونی عنکبوت‌ها، نسخه خون‌آلود کتاب کودکانه آیا به بهشت خواهم رفت؟، فیلمبرداری دستی شلوغ، پخش فیلم پرندگان در تلویزیون یک مسافرخانه، و برخی نشانه‌های موسیقی آشکار (ترانه "کلاسیک" "دست از ما برندار بابی" دیوید سول در رادیو ماشین پخش می‌شود، در حالی که متن ترانه‌های گرافیکی‌تر ناین اینچ نیلز همراه با یک دنباله وحشیانه است). در حالی که گریس به نسخه‌ای از رایدر تبدیل می‌شود، دگردیسی او یادآور دگردیسی جیم در فیلم اصلی است. اما در اینجا اغلب به کلیشه‌های دختر داغ با اسلحه تبدیل می‌شود: او دامن مینی و چکمه می‌پوشد و قطعا می‌داند که چگونه از سلاح‌های گرم، از تپانچه تا تفنگ، استفاده کند. او همچنین کمی بیش از حد متقاعدکننده است وقتی در نهایت ادعا می‌کند، "هیچ احساسی ندارم." اگر گریس قبلا در اینجا نبوده، قطعا بینندگان بوده‌اند.