وقایع‌نامه

اندرو (با بازی دین دیهان) گمشده و دردکشیده است. مادر عزیزش بستری است و در اثر بیماری تحلیل می‌رود، داروهایش آنقدر گران هستند که به زحمت می‌توانند آنها را تهیه کنند. پدرش که بیکار است نمی‌تواند خشم و ناامیدی‌اش را کنترل کند و به جای آن ترجیح می‌دهد از آنها به عنوان سلاحی علیه پسرش استفاده کند. پسرعمو اندرو، مت (با بازی الکس راسل) کمک حال است، اما آنقدرها هم به هم نزدیک نیستند. و تقریبا هیچکس در مدرسه‌اش نمی‌خواهد با او دوست شود؛ آنها خیلی سرگرم مسخره کردن او و علاقه‌اش به فیلمبرداری از زندگی روزمره‌اش هستند. سپس، یک روز، اندرو، مت و همکلاسی محبوبشان، استیو (با بازی مایکل بی. جوردن)، حفره‌ای در زمین پیدا می‌کنند که از انرژی می‌لرزد. داخل غاری که به آن ختم می‌شود منبع انرژی نامعلومی وجود دارد که بعد از مواجهه با آن، آنها را با قدرت‌هایی که فقط می‌توانستند در خواب ببینند سرشار می‌کند: می‌توانند اشیا را حرکت دهند، می‌توانند ضربات سنگین را تحمل کنند و می‌توانند پرواز کنند. در ابتدا، از استعدادهایشان برای تفریح و بازی استفاده می‌کنند... تا زمانی که فشارهای زندگی واقعی مداخله می‌کنند و یکی از آنها از کوره در می‌رود.

• خانواده‌ها می‌توانند در مورد خشونت فیلم صحبت کنند. چطور با آنچه در فیلم‌های دیگر در مورد افراد با قدرت‌های فوق بشری دیده‌اید مقایسه می‌شود؟ آیا همه آن برای داستان ضروری است؟
• گاهی نوجوانان چرا نسبت به هم اینقدر بی رحم هستند؟ والدین، با نوجوانان خود در مورد نحوه برخورد با قلدری در زندگی واقعی صحبت کنید.
• کرونیکل در مورد دوستی‌های مردانه چه می‌گوید؟ در مورد استفاده (یا سوءاستفاده) از قدرت چه می‌گوید؟
• چرا فکر می‌کنید اندرو نسبت به استیو و مت واکنش متفاوتی به ظهور قدرت‌هایش دارد؟ چگونه حوادث در حال وقوع در خانه واکنش‌ها و تصمیمات او را شکل می‌دهند؟

والدین باید بدانند که کرونیکل یک فیلم اکشن و مهیج در مورد سه نوجوان است که با یک کشف عجیب مواجه می‌شوند و به زودی بعد از آن، قدرت تله‌کینزی و قدرت‌های دیگر را به دست می‌آورند. خشونت زیادی در این فیلم وجود دارد (از جمله مرگ، خونریزی پس از مبارزات، انفجارها و آشوب‌های دیگر) و فیلم همچنین با موضوعات سنگینی مانند بیماری مزمن، سوءاستفاده، خشم، اختلال عملکرد خانواده، مشکلات مالی و موارد دیگر سر و کار دارد که آن را برای بینندگان جوان بسیار شدید و سنگین می‌کند. با این حال، این فیلم به طور شگفت‌انگیزی احساسی است و به خوبی پویایی دوستی‌های پسران نوجوان را به تصویر می‌کشد (به ویژه نحوه صحبت کردن آنها). برخی از صحنه‌ها نوشیدن الکل توسط افراد زیر سن قانونی را نشان می‌دهند (تا حد مستی) و همچنین فحاشی، تلمیحات جنسی و روابط جنسی تلویحی در آن وجود دارد. برای آگاهی از فیلم‌های مشابه بیشتر، می‌توانید برای دریافت ایمیل‌های هفتگی شب فیلم خانوادگی ثبت نام کنید.

به جرات میتوان گفت که بزرگترین پیروزی کرونیکل در نحوه به تصویر کشیدن اصیل دوستیهای دوران نوجوانی است -- آنچه که آنها را به حرکت در می آورد. این همان چیزی است که واقعاً باعث موفقیت نیمه اول این فیلم جذاب می شود، که بخشی از همان ژانر "فیلم های مستند" مانند پروژه جادوگر بلر و فعالیت فراطبیعی است (اگرچه این مفهوم در این مورد به نظر غیرضروری و حقه ای می رسد). تماشای سه ستاره این فیلم مانند دعوت شدن به انجمن آنهاست. هر سه بازیگر رابطه ای باورپذیر دارند؛ آنچه که آنها را به حرکت در می آورد و مورد توجه قرار می دهد همان چیزی است که ما تصور می کنیم برای دانش آموزان سال آخر دبیرستان در آستانه تغییر بزرگی در زندگی شان جذاب است.داستان اصلی فیلم هم یک ایده جالب است: چه اتفاقی می‌افتد اگر نوجوانان به طور اتفاقی قدرت‌های ابرقهرمانی/کمیک بوک پیدا کنند؟ منطقی است که آن‌ها این قدرت را در یک شوخی پارکینگ (صحنه‌ای خنده‌دار) هدر دهند، یا با پرتاب یک فوتبال با سرعت نور در میان ابرها. و منطقی است که همه چیز به سرعت از کنترل خارج شود. (به قول یک ابرقهرمان دیگر: با قدرت بزرگ، مسئولیت بزرگ می‌آید.) آیا واقعاً می‌توان از نوجوانان انتظار داشت که مسئولانه رفتار کنند، به خصوص وقتی که روی یک انبار باروت خشم نشسته‌اند؟ متاسفانه، وقتی این انبار باروت خشم منفجر می‌شود، فیلم تمرکز خود را از دست می‌دهد. یک سوم پایانی فیلم Chronicle مانند عجله‌ای برای بستن داستان‌های باز است، با یک درس اخلاقی در پایان. این فیلم یک سوال جالب مطرح می‌کند، اما پاسخی که ارائه می‌دهد ناقص است.