مه

در شهر کوچک مه، چیزهای بد و زشتی زیر سطح زیبا و چشم‌نوازش پنهان است: تجاوز، اخاذی و آدم‌ربایی، فقط چند مورد از آن‌ها. اولین مورد از این اتفاقات، خانواده‌ای محلی را به‌طور شخصی تحت تأثیر قرار می‌دهد، زمانی که دختر نوجوانشان قربانی تجاوز جنسی می‌شود. واکنش‌ها به این جرم، از جمله واکنش کلانتر شهر، اخلاق و ارزش‌های مشکوک را آشکار می‌کند. مدت زیادی نمی‌گذرد که شهر در مه‌ای ماوراءالطبیعه و مرگبار فرو می‌رود. شهر از دنیای بیرون جدا می‌شود و بازماندگان در پناه از این مه کشنده و مرموز پناه می‌گیرند. اگر مه از بین نرود، آیا شهروندان گرفتار می‌توانند اختلافات خود را کنار بگذارند و راهی برای بقا پیدا کنند؟ و چگونه با تهدیدی که نمی‌بینند یا درک نمی‌کنند، مبارزه خواهند کرد؟

• خانواده‌ها می‌توانند در مورد تجاوز جنسی در میان نوجوانان صحبت کنند. چگونه والدین شخصیت‌های داستان مه‌آلود (The Mist) فرزندان خود را برای واقعیت‌های مهمانی‌های زیر سن قانونی که شامل مصرف الکل است، آماده می‌کنند؟ نوجوانان از چه روش‌هایی می‌توانند برای آگاهی از محیط اطراف و مراقبت از یکدیگر استفاده کنند؟
• چرا نمایش‌هایی که خشونت‌های گرافیکی و ماوراءالطبیعه را به تصویر می‌کشند، مورد توجه مخاطبان قرار می‌گیرند؟ آیا نمایش‌هایی که خشونت‌های دنیای واقعی را به تصویر می‌کشند، مانند خشونت‌های جنگ یا جرایم سازمان‌یافته، مسئولیت بیشتری در نشان دادن تاثیر آن بر مردم دارند؟

والدین باید بدانند که مه (بر اساس داستان کوتاه استیون کینگ) مجموعه‌ای علمی-تخیلی خشونت‌آمیز است که در آن یک شهر کوچک با مه‌ای ماوراءالطبیعه که منطقه را در بر می‌گیرد، ترسناک می‌شود. اما حتی قبل از شروع «مه»، مردم محلی به یکدیگر حمله می‌کنند و گاهی یکدیگر را می‌کشند. تصمیم‌گیری درست در میان شخصیت‌های این مجموعه کم‌یاب است، حتی نجیب‌ترین آنها به دلایل خودخواهانه به یکدیگر دروغ می‌گویند. تهدید ارائه‌شده توسط خود مه در سطح دیگری است: این مجموعه در به تصویر کشیدن خشونت‌های گرافیکی و زشت‌کننده غرق می‌شود. طرفداران بزرگسال ژانر وحشت و نوجوانان بالغ ممکن است از صحنه‌های خونین لذت ببرند، اما چیز دیگری برای درگیر کردن آنها وجود ندارد.

متاسفانه پتانسیل داستان کلاسیک کینگ در یک فیلم‌نامه بی‌روح و اجراهای بی‌رمق هدر رفته است. ایده اصلی فیلم محکم است؛ مه کشنده‌ای شهر را در بر می‌گیرد و شخصیت‌ها را در کنار هم محبوس می‌کند. سرگرمی‌های زیادی می‌توانست از این ایده استخراج شود، به عنوان مثال با شکل‌گیری اتحادها و آزمایش روابط، و به نمایش گذاشتن بهترین و بدترین‌های انسانیت.با این حال، این مجموعه به ندرت به ما اجازه می‌دهد تا قبل از اینکه مه شروع به پاره کردن آنها به شیوه‌های خونین و خشونت‌آمیز کند، مردم شهر را بشناسیم. در نتیجه، تاثیر این مرگ‌ها حداقل است. آنچه که ما از این شخصیت‌ها می‌دانیم به ندرت فراتر از کلیشه‌ها می‌رود؛ و بیشتر به عنوان ابزارهای داستانی به نظر می‌رسند تا انسان‌هایی چندوجهی. اگر شهرنشینان جذاب‌تر و بهتر طراحی شده بودند، این مجموعه می‌توانست یک ورودی محکم در ژانر وحشت باشد. در حال حاضر، دشوار است ببینیم که مه چیزی اساسی برای بینندگان بزرگسال و نوجوان ارائه می‌کند.