من اینجا نیستم

کارگردان تاد هینز در فیلم «من آن‌جا نیستم» ادای احترامی به خواننده، ترانه‌سرا و شاعر افسانه‌ای باب دیلن می‌کند. به‌طور طنزآمیزی، نام شش شخصیت اصلی فیلم هرگز باب دیلن نیست؛ در واقع، هیچ‌جا نام او برده نمی‌شود به جز در عنوان «الهام‌گرفته‌شده از». (و البته، موسیقی متن فیلم پر از موسیقی اوست.) در عوض، این شش شخصیت همگی نمادهای استعاری از جنبه‌های مختلف شخصیت دیلن هستند، از پسربچه ۱۱ ساله آفریقایی-آمریکایی (مارکس کارل فرانکلین) که با قطار سفر می‌کند و خود را وودی گاتری می‌نامد تا خواننده فولکلور ساکن دهکده گرینویچ به نام جک رولینز (کریستین بیل) و بازیگر هالیوودی (هیت لجر) که ازدواجش با نقاش زیبایی (شارلوت گنزبورگ) در حال از هم پاشیدن است. همچنین مصاحبه‌شونده ۱۹ ساله‌ای به نام آرتور رامبو (بن ویشاو)، قانون‌شکن پیر غرب وحشی به نام بیلی د کید (ریچارد گیر) و هیجان‌انگیزترین آن‌ها، آیکون اواخر دهه ۶۰ جود کوئین (کیت بلانشت) وجود دارد. برخی از این شخصیت‌ها به‌مراتب جالب‌تر از دیگران هستند، اما همه آن‌ها قرار است ارتباطی با زندگی‌نامه دیلن برقرار کنند.

• خانواده‌ها می‌توانند در مورد پیام‌های فیلم در مورد هنرمندان، شهرت، موسیقی و اصالت صحبت کنند. به نظر شما کارگردان سعی در بیان چه نکاتی داشت؟ چگونه این فیلم به‌طور چشمگیری با بیوگرافی‌های دیگر موسیقی‌دانان متفاوت است؟

والدین باید بدانند که این مدیتیشن تجربی بر روی "زندگی‌های متعدد باب دیلن" احتمالا برای بیشتر بینندگان جوان قابل درک نخواهد بود. نوجوانان بزرگ‌تر که با موسیقی دیلن آشنا هستند ممکن است نسبت به این درام کنجکاو شوند، اما ماهیت استعاری آن احتمالا برای بیشتر آنها جذاب نخواهد بود. بدون شناخت کافی از موسیقی و زندگی دیلن، فیلم گیج‌کننده و کند به نظر خواهد رسید. چند صحنه عاشقانه و تصاویری از سینه‌ها و باسن برهنه وجود دارد، به علاوه یک نمای کوتاه از هیث لجر در حال دوش گرفتن. انتظار برخی الفاظ (مانند فیلم‌های رده R) و اندکی مصرف قرص در دهه ۶۰ و همچنین سیگار کشیدن فراوان را داشته باشید. برای اطلاع از فیلم‌های مشابه بیشتر، می‌توانید برای دریافت ایمیل‌های هفتگی شب فیلم خانوادگی ثبت‌نام کنید.

هاینز از نظر سبکی استاد هنر خود است و فیلم او ادای احترام تاثیرگذار و نوآورانه‌ای به دیلن است. احتمال دارد که روزی در دوره‌های تحصیلات تکمیلی فیلم، فیلم من آنجا نیستم مورد مطالعه قرار گیرد. اما مخاطبانی که بیشتر به محتوا علاقه‌مند هستند تا سبک، باید با بازی فوق‌العاده بلانشت و کارهای قابل توجه بیل، فرانکلین و گینزبورگ کنار بیایند. هر داستان با پالت رنگی و آهنگ دیلن همراه خود تقویت می‌شود.با چنین رویکردی به ذات دیلان، کسانی که شناخت عمیقی از این هنرمند و آثارش ندارند، از شوخی/هیجان/نوستالژی جمعی جا می‌مانند. تا زمانی که خوانندهٔ واقعی در نمای نزدیک، در انتهای فیلم، سازدهنی‌اش را می‌نوازد، ما در درک این‌که دیلان واقعی کیست یا بود، پیشرفتی نکرده‌ایم، اما حدس زدن این‌که کدام بخش‌ها را هینز درست به تصویر کشیده، جذاب است، هرچند گاهی آزاردهنده.