هفت روز در انتبه

در 7 روز در انتبه، سال 1976 است و فعالان آلمانی ویلفرد بوزه (با بازی دنیل برول) و بریگیت کولمن (با بازی روزاموند پایک) تصمیم می‌گیرند که باید کاری در جهان انجام دهند، به جای اینکه فقط در مورد آن صحبت کنند. بنابراین، آنها با مبارزان آزادی فلسطینی متحد می‌شوند تا هواپیمایی را که از اسرائیل به پاریس در حال پرواز است، ربوده و در فرودگاه انتبه در اوگاندا فرود می‌آورند. این کشور تحت حکومت ایدی امین (با بازی نونسو آنوزی) است که با آنها همکاری می‌کند. با گذشت زمان، ربایندگان برخی از گروگان‌ها را آزاد می‌کنند، اما برای ویلفرد مشخص می‌شود که مسافران یهودی در میان آزادشدگان نیستند و ظاهراً سرنوشتی تاریک‌تر در انتظار آنهاست. نخست‌وزیر اسرائیل، اسحاق رابین (با بازی لیور اشکنازی) می‌داند که سیاست اسرائیل عدم مذاکره با تروریست‌ها است، با این حال، او با مذاکره موافقت می‌کند. اما در عین حال، یک برنامه نجات خطرناک را تأیید می‌کند. آیا گروگان‌ها قبل از اینکه دیر شود، نجات خواهند یافت؟

• خانواده‌ها می‌توانند درباره استفاده از خشونت در فیلم ۷ روز در انتبه صحبت کنند. تاثیر آن بر شما چگونه بود؟ آیا قرار بود واقع‌گرایانه باشد؟ آیا هیجان‌انگیز یا تکان‌دهنده بود؟ تاثیر خشونت در رسانه‌ها بر کودکان چیست؟
• آیا این مثل یک داستان واقعی به نظر می‌رسد؟ چرا فیلم‌سازان ممکن است تصمیم بگیرند برخی از حقایق را در فیلمی که بر اساس زندگی واقعی است، تغییر دهند؟ چگونه می‌توانید اطلاعات بیشتری به دست آورید؟
• درباره هواپیماربایان گفته می‌شود که هم مبارز آزادی و هم تروریست هستند. چطور می‌توان اعمالشان را هم خوب و هم بد دانست؟
• فیلم سیگار کشیدن را چگونه به تصویر می‌کشد؟ چرا سیگار کشیدن در دهه ۷۰ رایج‌تر بود؟ آیا فیلم آن را جذاب و شیک نشان می‌دهد؟

در سال 1976 هواپیمایی از اسرائیل توسط تروریست‌های فلسطینی و آلمانی (یا "مبارزان آزادی") ربوده شد و 7 روز در انتبه بر اساس داستان واقعی این واقعه و تلاش برای نجات گروگان‌ها ساخته شده است. این فیلم حاوی خشونت قابل توجهی است، از جمله استفاده از اسلحه و تیراندازی، تهدید با اسلحه، کتک زدن، زخم‌های خونی و بحث در مورد مرگ. استفاده از کلمات زشت در فیلم زیاد نیست اما یک بار از کلمه "f--k" و یک بار از کلمه "Scheisse" (معادل آلمانی "s--t") استفاده شده است. شخصیت‌های فیلم در موقعیت‌های اجتماعی الکل مصرف می‌کنند و به طور مکرر سیگار می‌کشند (که با دوره تاریخی فیلم همخوانی دارد). یکی از شخصیت‌ها چند قرص "wake up" مصرف می‌کند و هیچ عوارض جدی در پی ندارد. این فیلم تلاش می‌کند تا واقع‌گرا و دقیق باشد، اما در انتقال پیام خود چندان موفق نیست و ممکن است برای برخی تماشاگران خشک و کسل‌کننده به نظر برسد. به نوجوانان و بزرگسالانی که به حقایق پشت این داستان علاقه‌مند هستند، توصیه می‌شود منابع اضافی را جستجو کنند. برای اطلاع از فیلم‌های مشابه، می‌توانید برای دریافت ایمیل‌های هفتگی شب فیلم خانوادگی ثبت‌نام کنید.

بر اساس رویدادهای واقعی، این تریلر درام به نوعی هم از نظر درام و هم از نظر هیجان کمبود دارد. 7 Days in Entebbe بر انگیزه‌ها تمرکز دارد تا شخصیت‌ها، و توجه به جزئیات آن بیشتر از اینکه جالب باشد، وظیفه‌شناسانه به نظر می‌رسد. کارگردان خوزه پادیلا هم مستند نفس‌گیر Bus 174 و هم بازسازی اکشن و پرهیجان RoboCop را ساخته است؛ این فیلم دقیقاً در میانهٔ این دو قرار می‌گیرد. اما فاقد هرگونه فوریّت و فوریتی است که در مستندها دیده می‌شود؛ واقعاً به درون داستان نفوذ نمی‌کند. و به هیچ وجه به یک تریلر نزدیک نیست؛ رویکرد آن برای این کار خیلی خشک و کسل‌کننده است.مشاهده موفقیت فیلم‌هایی با موضوعات مشابه، مثل آرگو و سی دقیقه پس از نیمه‌شب، جالب توجه است. اولی موفق شد از یک داستان واقعی سرگرمی جذابی بسازد، و در دومی، جلسات قدرتمند پشت صحنه به‌شدت پرتنش و جذاب به تصویر کشیده شده‌اند. درحالی‌که فیلم ۷ روز در آنتِبه عمداً کسالت وضعیت وخیم فیلم را به‌جای تنش آن به تصویر می‌کشد. از نظر هنری، فیلم تلاش می‌کند با قرار دادن نمایشی از شرکت رقص باتشِوا در داستان، ارتباطاتی برقرار کند، اما حتی آن هم اجباری به نظر می‌رسد. ۷ روز در آنتِبه به‌وضوح هوشمندانه نوشته و به‌درستی کارگردانی شده، اما با ادامه فیلم، اثر آن کمتر احساسی یا تفکربرانگیز و بیشتر دورکننده و خشک است.