قانون شیکاگو

در خیابان‌های شهر شیکاگو، سریال کد شیکاگو، درام‌های روزانه اداره پلیس شیکاگو را دنبال می‌کند و بر ترزا کالوین (جنیفر بیلز)، اولین رئیس زن و بالاترین مقام پلیس شهر، و یارک ویزوکی (جیسون کلارک)، شریک سابق او و یکی از کارآگاهان با ارزش اداره پلیس شیکاگو، تمرکز دارد. با پیشرفت داستان، آن‌ها به طور جمعی رونین گیبونز (دلروی لیندو)، یک عضو قدرتمند شورای شهر با انگیزه‌های نامشخص، را زیر نظر می‌گیرند تا مشخص کنند که آیا او با آن‌ها همکاری می‌کند یا علیه آن‌هاست. اما ویزوکی در حال سازگار شدن با یک شریک جدید (تاد ویلیامز) است و سعی می‌کند از آسیب به برادرزاده‌اش (دِوین کلی) جلوگیری کند.

• خانواده‌ها می‌توانند در مورد نقش خشونت در داستان سریال بحث کنند. آیا این خشونت معمولاً بی‌مورد است یا واقع‌گرایانه؟ سطح خشونت در مقایسه با دیگر درام‌های جنایی تلویزیونی چگونه است؟
• این نمایش چه پیامی در مورد سطح فساد در دولت ارسال می‌کند؟ آیا این نمایش برای ایجاد درام، واقعیت را اغراق‌آمیز نشان می‌دهد، یا طرح‌های آن قابل باور به نظر می‌رسند؟
• با توجه به چالش‌های روزمره ماموران پلیس در این برنامه و خطراتی که با آن مواجه هستند، آیا به دنبال حرفه‌ای در اجرای قانون هستید؟ چه چیزی ماموران پلیس را به انجام این کار ترغیب می‌کند؟

والدین باید بدانند که این درام جنایی با محوریت شخصیت‌ها شامل مقدار زیادی صحنه‌های اکشن واقع‌گرایانه است، از جمله تیراندازی، یورش به قاچاقچیان مواد مخدر و قتل (هرچند نمایش خون به حداقل رسیده است). در دیالوگ‌ها کلماتی مانند «احمق» و «دیوث» به گوش می‌خورد (و گاهی کلمات خلاقانه‌تری مثل «جک‌هول» هم به کار می‌رود). در این فیلم همچنین صحنه‌هایی از نوشیدن الکل در جمع و همچنین داستان‌هایی درباره مواد مخدر غیرقانونی و روابط جنسی وجود دارد.

با وجود تعداد زیاد سریال‌های جنایی در تلویزیون، ممکن است فکر کنید که به یک سریال دیگر نیازی نیست. اما سریال کد شیکاگو با ارائه شخصیت‌های پیچیده و حس واقعی مکان، موفق شده است خود را به عنوان یک سریال برجسته مطرح کند. بازیگران بایل و کلارک به خوبی انتخاب شده‌اند و بازی آنها عالی است، اما وقتی متوجه می‌شوید که کلارک، که در سریال برادریز بازی فوق‌العاده‌ای به عنوان یک شهروند رود آیلند داشت و حالا به عنوان یک شهروند شیکاگویی کاملا باورپذیر ظاهر می‌شود، در واقع اهل استرالیا است، بازی او حتی بیشتر هم تحسین‌برانگیز می‌شود. و لیندو در نقش یک سیاستمدار دو رو، به نظر می‌رسد که از بازی در این نقش لذت می‌برد.این رویکرد گروهی به حفظ جذابیت و افزودن بعد و عمق به داستان کمک می‌کند، اما ممکن است یک اشکال در سایه‌سازی همزمان شخصیت‌های زیاد وجود داشته باشد: حداقل در اوایل، شما واقعاً در مورد زندگی شخصی آنها چیز زیادی یاد نمی‌گیرید. اما شاید مهم این باشد که شما می‌خواهید بدانید، که اعتبار آن به نویسندگی جذاب و اجراهای قوی است.