هالووین

دقیقاً ۴۰ سال بعد از کشتار به تصویر کشیده شده در فیلم هالووین سال ۱۹۷۸، قاتل مایکل مایرز (نیک کسل/جیمز جود کورتنی) حبس بی‌صدای خود را ادامه می‌دهد. و بازمانده لوری استرود (جیمی لی کرتیس) آمادگی یک‌جانبه خود را برای بازگشت او ادامه می‌دهد. دختر دور افتاده لوری، کارن (جودی گریر)، فکر می‌کند او دیوانه است. نوه لوری، آلیسون (اندی ماتیکاک)، می‌خواهد اختلافات خانوادگی را آشتی دهد اما مشکلات نوجوانی خودش را دارد. و مایکل در نهایت آماده است تا تیغه (و چکش، و پوکر، و هر چه) خود را به کار بیندازد. هالووین مبارک!

• خانواده‌ها می‌توانند در مورد خشونت شدید در فیلم هالووین (۲۰۱۸) صحبت کنند. آیا همه انواع خشونت در فیلم‌ها یکسان است؟ آیا برخی از انواع خشونت در فیلم‌ها تأثیر بیشتری نسبت به بقیه دارند؟
• شخصیت‌های زن در این فیلم، هدف تعقیب قاتلی هستند که به آن‌ها وسواس دارد، اما آن‌ها باهوش‌ترین و قوی‌ترین شخصیت‌ها از نظر احساسی در این فیلم نیز هستند. آیا فیلم هالووین فمینیستی است؟
• این فیلم به نوعی بازنویسیِ گذشته است و برای توجیه پیوستگیِ داستانی، تغییراتی در فیلم‌های قبلی هالووین، از جمله نسخهٔ اصلی، ایجاد می‌کند. شما با بازراه‌اندازی، دنباله‌ها و بازآفرینی‌ها آشنا هستید. این فیلم در کدام دسته قرار می‌گیرد؟ آیا موفق است؟ چرا فکر می‌کنید سازندگانش با این جسارت از فیلم‌های قبلی فاصله گرفتند؟

هالووین دنباله‌ای مستقیم از فیلم ترسناک و کلاسیک سال ۱۹۷۸ با همین نام است که تمام دنباله‌ها و بازسازی‌های آن (در مجموع ۹ فیلم) را نادیده می‌گیرد. لوری استرود (با بازی جیمی لی کرتیس) که اکنون مادربزرگ شده، خود را برای روزی آماده می‌کرده که مایکل مایرز، قاتل نقاب‌دار، بار دیگر به سراغ او بیاید. توجه: این اتفاق می‌افتد. انتظار خشونت شدید، خون‌ریزی فراوان و استفاده از الفاظ زشت (مثل فحش و ناسزا) در سراسر فیلم را داشته باشید. قتل‌های وحشیانه شامل چاقو زدن، بریدن، کوبیدن، سر بریدن و غیره است. همچنین صحنه‌های کوتاهی از برهنه‌گرایی، روابط جنسی نوجوانان، سیگار کشیدن و مصرف الکل و مواد مخدر توسط بزرگسالان و نوجوانان وجود دارد. کارگردانی فیلم بر عهده دیوید گوردون گرین، ستاره فیلم‌های مستقل، بوده و فیلمنامه توسط گرین و دنی مک‌براید نوشته شده است. ویل پاتون و جودی گریر نیز در این فیلم ایفای نقش کرده‌اند. برای اطلاع از فیلم‌های مشابه، می‌توانید برای دریافت ایمیل‌های هفتگی شب فیلم خانوادگی ثبت‌نام کنید.

اگرچه این دنباله آن جرقه سال ۱۹۷۸ را به طور کامل بازآفرینی نکرده است، اما تقریباً از هر نظر بهترین ساخته در این مجموعه است. این هالووین به همان چیزی وفادار است که نسخه اصلی را به یادماندنی کرد، در حالی که به طور همزمان یک ارتقای عظیم در فیلمسازی را نشان می‌دهد. دیوید گوردون گرین، کارگردان، با زاویه‌های دوربین و تصاویر محو که به طور اتفاقی در پس‌زمینه حرکت می‌کنند، تنش ترسناکی ایجاد می‌کند. شخصیت‌ها و روابط واقعاً مورد توجه قرار گرفته‌اند. و به درستی، قسمت‌های دوم تا نهم مجموعه کنار گذاشته شده‌اند، در حالی که پایان نسخه اصلی به گونه‌ای تغییر یافته است که مایکل دستگیر شده است. لوری کرتیس، ۴۰ سال بعد، فردی است که برای درمان اختلال استرس پس از سانحه خود، خوددرمانی می‌کند. اما به جای فرو رفتن در پوسته‌ای کاتاتونیک، او پوسته‌ای سخت و محکم ساخته است و دگردیسی واقع‌گرایانه‌تری شبیه به سارا کانر را تجربه کرده است تا به فردی تبدیل شود که هرگز از نگرانی دست برنمی‌دارد.هالووین، به قلم گرین و دنی مک‌براید، همکاران همیشگی، سرشار از ارجاعات زیرکانه به فرنچایز و لمس‌های متا است (مانند بچه‌ای که به پرستار محبوبش می‌گوید به طبقه بالا نروید تا ببیند قاتلی آنجا هست یا نه: "اول دیو را بفرست بالا!"). طرفداران از ارجاعات شات‌های به‌جا به نسخه اصلی لذت خواهند برد. مایکل در واقع توسط بازیگر سال 1978 (و بدلکار) بازی می‌شود. پی. جی. سولز، که در نسخه اصلی به طرز وحشتناکی کشته شد، در این فیلم حضور کوتاهی دارد. اما اشتباه نکنید: این فیلم ترسناک محض است و خشونت آن شدید است. اما این مایکل، با وجود استتار نامحتمل، دیوِ غیرقابل کشتن دنباله‌ها نیست. او آسیب می‌بیند، می‌توان او را کند کرد، و هوش می‌تواند به‌طور مؤثر علیه او عمل کند. و، در شاید مهم‌ترین شکست فیلم از سنت، شخصیت‌های زن - در حالی که توسط یک مرد مزاحم تهدید می‌شوند - باهوش‌ترین و قوی‌ترین شخصیت‌های فیلم هستند. این فیلم ترسناک، پرتنش و سرگرم‌کننده است؛ خشونت آن جهنمی است؛ و به‌طور کامل فمینیستی است. این دنباله هالووین در دنیای موازی، جایگاه خود را در میان قابل احترام‌ترین آثار ژانر اسلشر به دست می‌آورد.