در مقابل طناب‌ها

جکی کالن، هواداری مشتاقانه بوکس، توسط مگ رایان به تصویر کشیده شده است. او در شغل خود به عنوان دستیار شخصی مدیر استادیوم ورزشی باقی می‌ماند، هرچند که می‌تواند موقعیت بهتری داشته باشد. اما کسی به او اعتقاد ندارد و خودش هم به ندرت به خودش اعتقاد دارد. وقتی لاروکا (با بازی تونی شلهوب)، یک ترفیع دهنده محلی، سعی می‌کند با پیشنهاد فروش قرارداد یک بوکسور به قیمت یک دلار او را خجالت‌زده کند، جکی قبول می‌کند. معلوم می‌شود که او بیش از حد پرداخته است، اما او لوتار شاو (با بازی عمر اپس) را می‌بیند، یک بوکسور با استعداد. او لوتار را متقاعد می‌کند که اجازه دهد او مدیرش باشد و فلیکس رینولدز (با بازی چارلز اس. داتون، که همچنین کارگردانی کرده است) را به عنوان مربی بازنشسته استخدام می‌کند. جکی و لوتار (شخصیتی ترکیبی بر اساس چند بوکسور جکی کالن، از جمله جیمز "لایتس اوت" تونی) باید به یکدیگر اعتماد کنند. در حالی که لوتار با بوکسورهای دیگر مبارزه می‌کند، جکی با برپایی بوکس مبارزه می‌کند. هر دو متوجه می‌شوند که رسیدن به موفقیت به اندازه مدیریت آن چالش‌برانگیز نیست. اعتمادی که بین آن‌ها شکل گرفته بود، زمانی که جکی، در حین تبلیغ لوتار، خودش، یا هر دو، توجه بیشتری نسبت به لوتار جلب می‌کند، شروع به از هم پاشیدن می‌کند. جکی، که مدت‌ها توسط همه اطرافیانش بی‌اهمیت تلقی می‌شد، آنقدر از این شناخت مجذوب می‌شود که یک قول مهم را می‌شکند، و لوتار درست قبل از یک مبارزه مهم، او را ترک می‌کند و به لاروکا می‌پیوندد.

• خانواده‌ها می‌توانند در مورد این صحبت کنند که چرا برای جکی سخت بود به خودش اعتماد کند و اینکه این موضوع چگونه در اشتباهاتی که او مرتکب شد، نقش داشت.

والدین باید بدانند که این فیلم حاوی زبان بسیار تند و خشن است که برای رده سنی PG-13 مناسب نیست. در فیلم به مسائل جنسی اشاره شده و شخصیت‌ها الکل مصرف می‌کنند، سیگار می‌کشند و مواد مخدر استفاده می‌کنند. صحنه‌های بوکس شامل خشونت و تصاویر جراحت‌های شدید است. برای آگاهی از فیلم‌های مشابه، می‌توانید برای دریافت ایمیل‌های هفتگی شب فیلم خانوادگی ثبت‌نام کنید.

دو نکته برای فیلم‌سازان: اول، اگر فیلمی درباره‌ی شخصیتی واقعی می‌سازید، به‌خصوص دختری سرسخت که می‌تواند با بزرگان رقابت کند، اجازه ندهید خودش تهیه‌کننده‌ی فیلم باشد. دوم، برای تبدیل کردن دختری آمریکایی و دوست‌داشتنی به ارین براکویچ، بیشتر از یک دهان بزرگ و لباس‌های تنگ لازم است. اگر این نکات را نادیده بگیرید، نتیجه می‌شود «ضد ریسمان» که داستان اولین زن تاثیرگذار در بوکس را به داستانی بی‌روح و الهام‌بخش تبدیل می‌کند، انگار از خط تولید فیلم‌های تلویزیونی شبکه لایف‌تایم بیرون آمده باشد.آنچه واقعا ناامیدکننده است این است که هیچ‌کدام از اینها حتی نصف زندگی واقعی جکی کالن هم جالب نیست. جکی کالن خبرنگاری بود در مجله رولینگ استون که بعد از مصاحبه با یک بوکسور برای یک گزارش ویژه، روابط عمومی او را بر عهده گرفت. او مادری بود که با مینی‌ون رانندگی می‌کرد و دو فرزند داشت و بوکسورهای شهری را به خانه حومه‌نشینی‌اش می‌آورد تا با او زندگی کنند. او فراز و نشیب‌های زندگی‌اش را در کتابی با عنوان «بهترین ضربه‌ات را بزن: برنامه مبارزه برای مقابله با تمام سختی‌های زندگی» به تفصیل شرح داده است. ناامیدکننده دیگر، بازی رایان است که همه‌اش ظاهرسازی است و بیشتر حواس‌پرتی ایجاد می‌کند تا اینکه چیزی را آشکار کند. او صدایش را بم می‌کند و درباره باهکزینگ صحبت می‌کند. لباس‌های تنگ و خیلی کوتاه و طرح‌های حیوانی می‌پوشد. و کاری نامعقول با لب‌هایش کرده است. رایان بازیگر خوبی است که می‌داند چطور همزمان هم قوی و هم آسیب‌پذیر به نظر برسد، اما فیلم‌نامه و کارگردان داتون سعی می‌کنند با کالن کار زیادی انجام دهند و به همین دلیل شخصیت واقعی به او نمی‌دهند.