خواهد

در سال ۱۵۸۹، انگلستان پروتستان در حال شورش است، با کاتولیک‌هایی که به خیانت متهم، شکنجه و اعدام می‌شوند. ویلیام شکسپیر جوان (لوری دیویدسون)، که به عنوان ویل نیز شناخته می‌شود، در خانواده‌ای کاتولیک متولد و بزرگ شده است. اما او رویای دیگری هم دارد، علاوه بر اینکه فقط اجازه داشته باشد در صلح مذهب خود را تمرین کند: او می‌خواهد نمایشنامه‌نویس شود، با جمعیتی که او را تشویق می‌کنند و پولی که برایش باقی می‌ماند. او همسر و سه فرزندش را در خانه رها می‌کند و به دنبال حرفه‌ای شگفت‌انگیز در لندن می‌رود. به سرعت با شرکت تئاتر جیمز باربج (کالم مینی) مستقر می‌شود -- و همچنین بیش از حد معمول تحت تاثیر دختر باربج، آلیس (الیویا دجونگ) قرار می‌گیرد -- ویل به محبوبیت در لندن دست می‌یابد. و همچنین هدف کسانی می‌شود که نقشه‌های تاریکی برای او دارند، از جمله رقیب نمایشنامه‌نویسش، کریستوفر مارلو (جیمی کمپل باور) و پرستو (لوکاس رولف)، urchin خیابانی غمگین و شرور.

• خانواده‌ها می‌توانند در مورد این صحبت کنند که ویلیام شکسپیر چگونه استقامت و کنجکاوی را در نمایشنامه‌هایش نشان می‌دهد و با وجود فشارها، آن‌ها را به صحنه می‌برد. این ویژگی‌های شخصیتی مهم چگونه می‌توانند الهام‌بخش باشند؟
• بیشتر نمایش‌ها یا فیلم‌هایی که تلاش می‌کنند زندگی یک فرد مشهور محترم را دراماتیزه کنند، آن‌ها را در قالب شخصیتی مثبت به تصویر می‌کشند. آیا این نمایش، شکسپیر را در قالب شخصیتی مثبت نشان می‌دهد؟ آیا او شخصیتی مثبت است؟ منفی است؟ شخصیتی پیچیده دارد؟ چه شواهدی برای انتخاب شما وجود دارد؟
• آناکرونیزم‌ها چیزهایی هستند که در دوره زمانی که یک تولید در آن تنظیم شده است، قرار نمی‌گیرند. برخی از آناکرونیزم‌ها در ویل کدامند؟ آیا آن‌ها از حس دوره‌ای کم می‌کنند یا به ارزش سرگرمی کلی نمایش اضافه می‌کنند؟

والدین باید بدانند که ویل یک درام پرشور و حال دوره‌ای در مورد ویلیام شکسپیر جوان است. این فیلم می‌تواند به‌طور شگفت‌انگیزی خشونت‌آمیز باشد: مردان به خاطر عقایدشان (و گاهی به خاطر جرایم) شکنجه می‌شوند، و شکنجه‌هایی مانند آب‌تنی، شکنجه‌ای که در آن شکم قربانی زنده را پاره می‌کنند و شکنجه‌گر روده‌هایش را بالا می‌گیرد، و همچنین ضرب و شتم و خنجرزدن به تصویر کشیده می‌شود. یک پسر جوان به خودش آسیب می‌زند وقتی که صدای خواهرش را در حال رابطه جنسی در فاحشه‌خانه‌ای که در آن کار می‌کند می‌شنود. صحنه‌های جنسی با ناله و حرکت‌های شهوانی و همچنین پشت عریان مرد به تصویر کشیده می‌شود؛ فاحشه‌ها در خانه‌ها کار می‌کنند و در خیابان‌ها به مردان نگاه می‌کنند. فحاشی و زبان تند شامل کلماتی مانند «حرامزاده»، «م--ر--س--ی»، و «ک-س-خ-ر» و همچنین اصطلاحات قدیمی مانند «برو گمشو»، «فقط یک آدم بی‌ارزش»، «برو گمشو»، و «ا-ن-ت-ق-ا-م» است. بسیاری از صحنه‌ها جوانان (در دهه ۲۰ سالگی؟) را در حال نوشیدن و خوش‌گذرانی نشان می‌دهد. با این حال، این فیلم روایت سرگرم‌کننده و مدرنی از شهرت شکسپیر است که نوجوانان علاقه‌مند به درام از آن لذت خواهند برد.

در این سریال بیوگرافی، سر و صدا و هیجان و جذابیت جنسی موج می‌زند. این سریال دقت تاریخی را فدای موسیقی و حال و هوای پانک راک می‌کند. این سریال در کل خوب است. وقتی نمایشنامه‌های یک نویسنده دو صفحه پانویس برای هر صفحه دیالوگ نیاز دارد، به وضوح کمی به روزرسانی و تازگی لازم دارد. نمایشنامه‌نویس جوان، شکسپیر، با چهره‌ای سرزنده و چشم‌هایی گشاده، در خیابان‌های پرهیاهوی لندن، به یک گروه تئاتر برمی‌خورد که به کلمات و متنی برای اجرا روی صحنه نیاز دارند. شکسپیر می‌گوید: «من کلمات دارم!» و ما با نمایش‌های جذاب و دیوانه‌وار گروه بازیگران مردی که شکسپیر با آن‌ها همراه شده، استقبال هیجان‌زده جمعیت لندن با موهای موهوک، و نقشه‌های مارلو و دیگرانی که می‌خواهند به شکسپیر آسیب برسانند، همراه می‌شویم.این نمایش به نظر احمقانه می‌رسد و هست، اما در عین حال باشکوه است با افراط‌هایش، با مردان جوان بدون پیراهن و لب‌های غنچه‌کرده، سینه‌های برآمده در لباس‌های تنگ، شیرجه زدن روی صحنه به سبک قدیمی، نقشه‌های شرورانه، عشق و عاشقی، علاقه‌مندان پرشور تئاتر، مردان و زنان جوان شرور که در بارها می‌نوشند و در گوشه‌ها و کناره‌ها می‌دوند تا یکدیگر را ببوسند، یک نبرد رپ با زبان آن دوره که با ریختن آبجو روی بازنده به پایان می‌رسد. مطمئناً انگلستان آرام قرن شانزدهم اینقدر سرگرم‌کننده نبود، اما عالی است که این نمایش این‌طور است.