«خیلی عالی»

در فیلم سوپر فلای، یانگ بلاد پریست (با بازی ران اونیل) در اوج موفقیت خود به عنوان یک فروشنده کوکائین در محله هارلم است. او آپارتمانی لوکس، دو دوست‌دختر و مقدار زیادی پول دارد. اما پریست می‌خواهد از این تجارت خارج شود و برای تحقق آن نقشه‌ای طراحی می‌کند. وقتی از شریکش ادی (کارل لی) متوجه می‌شود که ۳۰۰ هزار دلار در اختیار دارند، پریست پیشنهاد می‌دهد که با این پول ۳۰ کیلو کوکائین مرغوب خریداری کنند، آن را بفروشند و در نهایت یک میلیون دلار به دست آورند. پریست به سراغ اسکاتر (جولیوس هریس)، یک فروشنده بازنشسته و مسن می‌رود که اکنون صاحب یک بار و رستوران محبوب است تا در پیدا کردن تأمین‌کننده‌اش به او کمک کند. پس از انجام معامله، پریست و ادی توسط پلیس دستگیر می‌شوند، و مشخص می‌شود که تأمین‌کننده، ستوانی در اداره پلیس است و آن‌ها می‌توانند به هر میزان کوکائین که بخواهند، به صورت اعتباری و تحت حمایت پلیس دسترسی داشته باشند. در حالی که این تحول جدید ادی را هیجان‌زده می‌کند، پریست همچنان مصمم است از این تجارت خارج شود و تصمیم می‌گیرد به دوست‌دخترش جورجیا (شیلا فرازیر) متعهد بماند. اما خارج شدن از این تجارت به راحتی که پریست امیدوار بود، نیست، زیرا مشخص می‌شود که تأمین‌کننده اصلی در سلسله مراتب فرماندهی پلیس بالاتر است و این تأمین‌کننده می‌خواهد در صورت ترک شغل، پریست را از میان بردارد. پریست باید راهی برای حفظ پول به دست آمده خود پیدا کند و در عین حال چند گام جلوتر از اداره پلیس فاسد باشد.

• «خانواده‌ها می‌توانند در مورد ژانر «بلکسپلویتشن» صحبت کنند. این ژانر به چه معناست و چگونه فیلم "سوپرفلای" مثالی از این ژانر است؟»
• موسیقی متن ساخته کرتیس میفیلد نیز به‌عنوان یک شاهکار کلاسیک در نظر گرفته می‌شود. به نظر شما دلیل این امر چیست و چگونه بر هیجان فیلم می‌افزاید؟ چه فیلم‌های دیگری هستند که موسیقی متن فراموش‌نشدنی دارند؟
• «نسخه‌ای بازسازی‌شده از این فیلم در سال ۲۰۱۸ وجود دارد. بازسازی‌ها تا چه حد به نسخه‌های اصلی شباهت دارند و تا چه حد با آن‌ها تفاوت دارند؟ چرا به نظر می‌رسد هالیوود اغلب ترجیح می‌دهد بازسازی‌های فیلم‌های قدیمی را منتشر کند به جای اینکه اثری جدید ارائه دهد؟»

والدین باید بدانند که سوپر فلای فیلمی محصول سال ۱۹۷۲ است که در مورد یک فروشنده کوکائین است که تلاش می‌کند معامله‌ای بزرگ انجام دهد تا بتواند بازنشسته شود و از این تجارت خارج شود. (برای خواندن در مورد بازسازی سال ۲۰۱۸ اینجا کلیک کنید.) به طور غیرمنتظره‌ای، مصرف کوکائین در این فیلم متداول است. همچنین مصرف ماری‌جوآنا، سیگار و الکل وجود دارد. الفاظ زشت و ناسزا به طور مکرر استفاده می‌شوند، از جمله کلمات "N"، "motherf----r" و "f--k". شخصیت اصلی از کلمه "f--got" استفاده می‌کند. برخی از صحنه‌های خشونت‌آمیز، از جمله صحنه‌ای که یکی از شخصیت‌ها توسط یک ماشین زده می‌شود و کشته می‌شود. پلیس یکی از شخصیت‌های اصلی را مورد ضرب و شتم قرار می‌دهد و در حین بازجویی به طور مکرر به او مشت می‌زند. شخصیت اصلی با تلاش برای سرقت مواجه می‌شود؛ او یکی از مهاجمان را تا آپارتمانش تعقیب می‌کند، او را می‌گیرد و به سینه‌اش لگد می‌زند، و بعد از آن مهاجم استفراغ می‌کند. صحنه‌ای از برهنگی زنانه (سینه و باسن) و یک صحنه طولانی رابطه جنسی در وان حمام وجود دارد؛ شخصیت‌ها با لذت ناله می‌کنند در حالی که دوربین به آرامی به بالا و پایین بدن آنها حرکت می‌کند. در حین مشاجره لفظی با آفریقایی-آمریکایی‌های افراطی در جامعه خود، شخصیت اصلی از درگیر شدن در هدف آنها صحبت می‌کند اگر شامل "کشتن سفیدپوستان" و "سازماندهی ارتشی برای انجام آن" باشد. برای آگاهی از فیلم‌های مشابه بیشتر، می‌توانید برای دریافت ایمیل‌های هفتگی شب فیلم خانوادگی ثبت نام کنید.

این فیلم، با وجود جنجال‌هایی که در میان گروه‌های حقوق مدنی به دلیل نمایش آفریقایی-آمریکایی‌ها به عنوان شخصیت‌های منفی و ضدقهرمان ایجاد کرد، به عنوان یک کلاسیک در ژانر "بلکسپلویتیشن" دوام آورده است. موفقیت اولیه آن فراتر از مخاطب آفریقایی-آمریکایی بود که برای آن ساخته شده بود، در زمانی که بازیگران آفریقایی-آمریکایی به ندرت نقش‌های اصلی را در فیلم‌ها به عهده داشتند. دیدگاه‌های این فیلم در مورد فقدان فرصت‌های مشروع برای آفریقایی-آمریکایی‌ها در مناطق شهری همچنان قابل توجه است—به قدری که منجر به بازسازی این فیلم ۴۶ سال پس از انتشار نسخه اصلی شد. علاوه بر این، موسیقی متن ساخته کرتیس میفیلد همچنان یکی از بهترین آلبوم‌های موسیقی متن فیلم در دهه ۷۰ و یا هر دوره دیگری است.رون اونیل فقید با ایفای نقش شخصیت اصلی فیلم، یانگ بلاد پریست، نگاهی تازه به آرکی‌تایپ سینمایی «مرد کم‌حرف» ارائه می‌دهد. این شخصیت پیچیدگی‌هایی دارد که از طریق زبان بدن و بیان چهره در واکنش‌هایش به اطرافیانش آشکار می‌شود. او کاریزما و جذابیتی نمادین دارد که در معنای کلاسیک کلمه «خونسرد» است. مدهای پرزرق‌وبرق فیلم ممکن است به اندازه نیویورک فرسوده و قدیمی دهه ۷۰ که به‌عنوان پس‌زمینه صحنه‌ها استفاده شده، منسوخ به نظر برسند، اما محتوای فیلم تضمین کرده است که سوپر فلای چیزی بیش از یک یادگار باشد.