تقریبا انسان

سریال تقریباً انسان، ساخته جی. جی. آبرامز، غول علمی تخیلی، و جوئل وایمن، تهیه‌کننده اجرایی سریال فرینج، به آینده نزدیک در سال ۲۰۴۸ نگاهی می‌اندازد، زمانی که نرخ جرایم به حدی رسیده که افسران پلیس انسان با همتایان سایبورگ خود همراه می‌شوند. جان کنکس (کارل اربن)، ستاره سابق پلیس لس‌آنجلس، به تازگی پس از کمین در حین انجام وظیفه به سر کار بازگشته است، که او را در کما قرار داد، و با یک پای مصنوعی و مجموعه‌ای از اختلالات روانی به هوش آمد. او همچنین در سوگ نامزد خود است که به طور مرموزی چند سالی است که ناپدید شده است. کنکس از خانواده‌ای با سابقه مبارزه با جرم و جنایت است، و دستور همکاری با یک همکار غیرانسانی برایش خوشایند نیست. اما دوریان (مایکل ایلی) سایبورگی معمولی نیست. او از نسل واحدهای "ام ایکس" است که برای شبیه‌سازی به انسان‌ها ساخته شده‌اند، و احساس و عواطف دارد و از اشتباهاتش درس می‌گیرد. کنکس به زودی یاد می‌گیرد که به همکار جدیدش احترام بگذارد. اما با جنایتکاران سایه‌ای که در پی نابودی او هستند، چیزی فراتر از احترام لازم است تا کنکس زنده بماند.

• تقریبا انسان توجه زیادی را به خود جلب کرده است زیرا توسط جی.جی. آبرامز، نویسنده/تهیه‌کننده/کارگردان معروف به ساختن فیلم‌ها و سریال‌های علمی تخیلی، ساخته شده است. آیا شما فیلم‌ها یا سریال‌های تلویزیونی دیگری از آبرامز را دیده‌اید؟ آیا آن‌ها باعث شدند که بخواهید این فیلم را ببینید؟
• چرا این همه فیلم و سریال در آینده اتفاق می‌افتند؟ چه چیزی در مورد این فضا جذاب است؟ چرا مردم دوست دارند این فیلم‌ها را تماشا کنند؟
• عناصر کدام قسمت از فیلم Almost Human برای شما آشنا است و آن را در فیلم‌ها یا سریال‌های علمی-تخیلی دیگر دیده‌اید؟ آیا فضای فیلم است؟ شخصیت‌ها؟ داستان؟ یا لباس‌ها؟

والدین باید بدانند که سریال تقریباً انسان یک سریال علمی-تخیلی است در مورد افسران انسان و سایبورگ که یک سندیکای جنایی مرموز را مورد تحقیق قرار می‌دهند. این سریال شامل سطح شدیدی از خشونت است: نبرد با اسلحه و بمب، سلاح‌های آینده‌نگر مانند سلاح‌های لیزری، جراحات، تیراندازی و اجساد. تصاویر ترسناک ممکن است برای بینندگان جوان زیاد باشد، مانند اندرویدهایی با ظاهری شبیه انسان با چشمانی مرده در کیسه‌های جسد یا اندرویدهایی که با سر یا صورت برداشته شده نشان داده می‌شوند. شخصیت‌ها اغلب در معرض خطر مرگ قرار می‌گیرند و ممکن است به طور ناگهانی کشته شوند. مقداری فحش و ناسزا وجود دارد و بسیاری از شخصیت‌ها مجرد هستند و ممکن است با هم معاشقه و قرار ملاقات بگذارند.

از همان ابتدا، فیلم تقریباً انسان حس آشنایی دارد. بگویید، آیا صدای راوی صحنهٔ ابتدایی فیلم را از فیلم رابوکاپ نمی‌شناسیم؟ آیا جان کنکس در همان شهر تاریک و غم‌انگیز فیلم بلید رانر زندگی نمی‌کند؟ آیا آن تاکسی‌ها از فیلم توتال ریکال نیستند؟ حتی صحنه‌های مؤثر، مثل صحنه‌ای که اندرویدهای بی‌سر در اتاق پشتی و تاریک پلیس تعمیر می‌شوند، از درام‌های دیگری مثل دال‌هاوس الهام گرفته شده‌اند. به این حس تکراری، کلیشه‌های همکار پلیس نامناسب و صحنه‌های الهام‌گرفته از سریال‌های پلیسی هم اضافه کنید.همه اینها مهم نبود اگر شخصیتها بهتر پرداخته شده بودند. اما، اگرچه دیدن لیلی تیلور دوباره روی پرده شگفت‌انگیز است و مایکل ایلی همیشه عالی است، این بازیگران خوب نقش‌هایی کلیشه‌ای بدون عمق زیادی به آنها داده شده است. یک دشمن بزرگ بد، یک پلیس شجاع اما درگیر، یک شریک که به اندازه کافی احترام نمی‌بیند... قبلاً دیده‌ام. و جای دیگری بهتر انجام شده است. این فرینج نیست.