فریاد: مجموعه تلویزیونی

در نسخه تلویزیونی ام‌تی‌وی از مجموعه فیلم‌های جیغ، دو دهه پس از قتل‌های زنجیره‌ای که شهر کوچک لیک‌وود را به لرزه درآورد، ویدئویی ویروسی با بازی دانش‌آموز دبیرستانی محلی، آدری جنسون (بکس تیلور-کلاوس) به نظر می‌رسد کاتالیزور موج جدیدی از خشونت باشد. نینا (بلا ثورن) ملکه زنبورها در خانه خودش به قتل می‌رسد؛ هم‌کلاسی‌هایش در حالی که در مورد این راز تأمل می‌کنند، درام‌های دبیرستانشان را ادامه می‌دهند: بروک (کارلسون یانگ) دختر مهمانی، با معلم و دوست‌پسرهای دختران دیگر رابطه دارد؛ ویل (کانر ویل) دوست‌پسر دلسوز اما (ویلا فیتزجرالد) دانش‌آموز درس‌خوان است؛ و نوح (جان کارنا) دانش‌آموز عجیب و غریب و علاقه‌مند به فیلم‌های ترسناک است. همه این شخصیت‌ها رازهایی دارند و هر کسی ممکن است حدس بزند که نفر بعدی روی بلوک چوب‌بری کیست.

• چرا در بیشتر فیلم‌های ترسناک، مردان زنان را می‌کشند؟ این موضوع چه چیزی در مورد خواسته‌های تماشاگران یا آنچه فیلم‌سازان می‌خواهند به ما نشان دهند، بیان می‌کند؟ آیا می‌توانید فیلمی ترسناک یا نمایشی با یک طرح متفاوت به یاد بیاورید؟
• آیا بازیگران نقش نوجوانان در فیلم جیغ به نظرتان شبیه نوجوانان ۱۵، ۱۶ و ۱۷ ساله می‌آیند؟ آیا برایتان جالب است که بدانید بیشتر این بازیگران در دهه بیست عمرشان هستند؟ چرا در فیلم‌های دبیرستانی به ندرت از بازیگرانی در سن و سال دانش‌آموزان دبیرستانی استفاده می‌شود؟
• جشن‌ها در خانه‌های بزرگ، بخش جدایی‌ناپذیر درام‌های نوجوانانه هستند. آیا تا به حال در چنین جشنی شرکت کرده‌اید؟ آیا این جشن‌ها در زندگی واقعی هم وجود دارند؟

والدین باید بدانند که فیلم Scream بر اساس مجموعه فیلم‌های ترسناک دهه ۱۹۹۰ با همین نام ساخته شده است. این فیلم نیز دارای لحن و موضوعات تاریکی است: قاتلی که دانش‌آموزان دبیرستانی را تعقیب و به قتل می‌رساند. خشونت‌های گرافیکی شدید شامل مرگ‌های بسیار خونین است: چاقو خوردن، بریدن گلو و قطع سر. اغلب قربانیان این خشونت‌ها زنان جوان و جذاب با لباس‌های نامناسب هستند؛ تهدید با موسیقی و زاویه دوربین تشدید می‌شود. محتوای جنسی شامل بوسیدن همجنس و دگرجنس، قرار گذاشتن، ناز و اشاره به رابطه جنسی است. یک دانش‌آموز دبیرستانی و یک معلم با هم رابطه دارند. دانش‌آموزان دبیرستانی در زمانی که والدینشان در سفر هستند، مهمانی می‌گیرند و مشروبات الکلی و آبجو می‌نوشند.

با خشونت گرافیکی و طرح «یکی یکی از بین بردن» قرض گرفته شده از فیلم اصلی جیغ، بگذارید بگوییم که بیشتر والدین احتمالا ترجیح می‌دهند بچه‌های مدرسه‌ای و نوجوانان‌شان این فیلم را نبینند. این به این معنا نیست که فیلم وحشتناک است، در واقع، جیغ-نمایش، ترسناک است و کار قابل قبولی در دادن گوشت و خون به شخصیت‌هایش انجام می‌دهد که برای هر درام ترسناکی ضروری است. اگر به شخصیت‌ها اهمیت ندهید، ترسناک نخواهد بود و جیغ زمان می‌گیرد تا بازیگرانش را بشناسد. با این حال، بسیاری از آنها کلیشه‌ای هستند: دختر بد، دختر خوب، ورزشکار، و بچه درس‌خوان. ما قبلا این شخصیت‌ها را دیده‌ایم و با توجه به اینکه طرح داستان دقیقا تازه نیست، کل کار ممکن است محکوم به شکست باشد. به خصوص آزاردهنده است که بیشتر خشونت‌ها بر روی دختران جوان متمرکز است، با یک شرور مرد که به دنبال آنهاست.با این حال، کمی هوشمندانه نوشته شده است. ظهور تلفن‌های همراه واقعاً بسیاری از داستان‌های ترسناک را به هم ریخت؛ حالا که واقعاً سخت است شخصیت‌ها را در جایی بدون کمک رها کنید، ترساندن تماشاگران خیلی سخت‌تر است. بنابراین جیغ امتیازاتی برای ادغام تلفن‌های هوشمند و رسانه‌های اجتماعی در داستان خود به دست می‌آورد. طرفداران فیلم‌های ترسناک ممکن است بخواهند به این فیلم نگاهی بیندازند، اما والدین قطعاً می‌خواهند اول آن را تماشا کنند تا مطمئن شوند نوجوانان حساس خیلی وحشت‌زده نمی‌شوند.