شهردار کینگزتاون در شهری کوچک در میشیگان اتفاق می‌افتد، جایی که صنعت غالب نه تولید و نه کشاورزی، بلکه زندان خصوصی است — ۱۰ مورد از آنها در شعاع کوچکی وجود دارند. خانواده مک‌کلوسکی، به رهبری میچ (کایل چندلر) و برادر کوچکترش، مایک (جرمی رنر)، مرکز سیاسی شهر هستند و در کنار جناح‌های جنایی آنجا برای قدرت می‌جنگند، که شامل نه تنها زندانیان بلکه مجریان قانون نیز می‌شود.

• خانواده‌ها می‌توانند در مورد شهر کینگزتاون صحبت کنند. چه چیزی در مورد فضای این نمایش منحصر به فرد است؟ آیا این واقع‌گرایی است؟ چرا بله و چرا خیر؟
• چه ارتباطی بین خانواده مک‌لاسکی و شهر وجود دارد؟ هر عضو خانواده چگونه در کینگزتاون عمل می‌کند؟ اخلاق هر شخصیت در خانواده چگونه منحصر به فرد است؟ تفاوت‌های ارزشی بین آنها چیست؟
• در سریال شهردار کینگزتاون، زندانیان چگونه به تصویر کشیده شده‌اند؟ مجرمان خارج از زندان؟ نیروهای انتظامی؟ شباهت‌ها و تفاوت‌های عملکرد این گروه‌ها چیست؟ چگونه با قانون برخورد می‌کنند؟ آیا هر کدام از آنها دارای اصول اخلاقی یا رفتاری هستند؟

والدین باید بدانند که شهردار کینگزتاون یک درام جنایی در مورد فساد در شهری است که توسط زندان‌های خصوصی اداره می‌شود. این درام از جنگ مداوم بین جناح‌های مجرمان در هر دو طرف قانون، در زندان و در اجرای قانون نشات می‌گیرد، در حالی که برای قدرت در شهر مبارزه می‌کنند. خشونت بخش عمده‌ای از این نمایش است و تقریبا همیشه به صورت مستقیم با تأکید بر خون، جراحت و مرگ به تصویر کشیده می‌شود. این مجموعه همچنین محتوای جنسی، از جمله برهنه بودن زنان و شبیه‌سازی رابطه جنسی را شامل می‌شود. قاچاق مواد مخدر و فساد پلیس دو خط اصلی داستان هستند و در حالی که این مجموعه به نظر می‌رسد می‌خواهد بیانیه‌ای در مورد سیستم زندان آمریکا ارائه دهد، اما این موضوعات در سایه پیچش‌های خشن داستان قرار می‌گیرند.

تفاوت بین یک درام جنایی متوسط و یک درام جنایی خوب اغلب در این است که آیا داستان محور است یا شخصیت محور. شهردار کینگزتاون به‌وضوح در تلاش است تا مخاطبانی را جذب کند که از دنبال کردن پیچش‌های داستانی، جناح‌های درگیر و وفاداری‌های متغیر لذت می‌برند. اما شخصیت اصلی در مرکز داستان، مایک مک‌کلوسکی با بازی جرمی رنر، فاقد پیچیدگی است و حتی یک ویژگی شخصیتی تعریف‌کننده نیز ندارد. بدون یک شخصیت جذاب در مرکز داستان، شهردار کینگزتاون صرفاً یک روند خسته‌کننده به سمت خشونتی قابل پیش‌بینی است.