سرزمین باهوش‌ها

نردلند از هالیوود قرن ۲۱ سوال می‌پرسد: دو احمق متحرک تا چه حد می‌توانند در خیابان‌های پرخطر سرزمین فیلم‌ها ماجراجویی‌های مضحک و شهرت‌طلبانه داشته باشند؟ جان ترومن (پل راد)، بازیگری بی‌استعداد و در حال دست و پنجه نرم کردن با مشکلات، و الیوت الکساندر (پاتن اسوالت)، آدمی دست و پا چلفتی اما با آرزوی سوزان برای نویسندگی، از شکست خسته شده‌اند. لحظه روشنگری برای جان! دو هم‌اتاقی فقط به "وقت چهره به چهره با آمریکا" نیاز دارند! برنامه تلویزیونی "ستاره‌های فوری امروز" می‌تواند مسیر حرفه‌ای آن‌ها را برای فردا هموار کند! جان و الیوت عزم خود را جزم می‌کنند تا به هر قیمتی که شده، به سرعت شناخته شوند. سفر پر از بدشانسی و بدفرجام آن‌ها از تلاش‌های قهرمانانه (یک خانم مسن در ساختمانی در حال سوختن فرصتی فوق‌العاده است!) تا قربانی شدن واقعی (کتک‌خوردن وحشیانه توسط افسران پلیس دقیقاً همان چیزی است که لازم است!) و در نهایت برنامه‌ریزی برای قتل‌عام بی‌رحمانه‌ای از بیگناهان در جنون کشتار... و همه چیز در بین این دو. هیچ سنگ وحشتناکی بر جای نمی‌ماند؛ حتی مهربان‌ترین همسایگان مسن نیز از توطئه‌های مرگبار در امان نیستند؛ هیچ ویدئوی شوک‌آوری یا نوارهای پورنو در محدوده ممنوعه قرار نمی‌گیرد، زیرا آن‌ها تلاش می‌کنند خود را به قهرمانان مردمی یا سوپراستارها یا، بهتر از همه، به "خواستنی‌ترین‌های تحت تعقیب آمریکا" تبدیل کنند.

• خانواده‌ها می‌توانند در مورد خشونت کارتونی در سرزمین کتاب‌خوان‌ها صحبت کنند. آیا از صحنه‌های خشن و خونین فراوان در فیلم خندیدید؟ اگرچه واضح است که این صحنه‌ها به اندازه خشونت‌های واقعی و جدی، آزاردهنده نیستند، اما آیا با برخی از آموزگاران و دانشمندان موافق هستید که می‌گویند مواجهه با چنین محتوایی می‌تواند حساسیت افراد (به‌ویژه کودکان) را نسبت به خشونت کاهش دهد؟ چرا بله یا خیر؟
• سبک کمدی «فک و فامیل» چیست؟ چه چیزی در این ژانر برای برخی مخاطبان جذاب است؟ به نظر شما فیلم‌سازان با این فیلم به دنبال جذب چه کسانی هستند؟
• این فیلم با کلیشه‌ها شوخی می‌کند (زنان سبک‌مغز که به سلبریتی‌ها ابراز علاقه می‌کنند، یک مرد بی‌خانمان، نیروی انتظامی، یک فرد متکبر و فن‌آوری‌گرا). چرا کاریکاتور وقتی به‌طور عمدی و با طنز انجام می‌شود، قابل قبول‌تر است؟ یا آیا واقعاً قابل قبول‌تر است؟

والدین باید بدانند که نردها، یک کمدی انیمیشن اصلی که مستقیماً به استریم و دی‌وی‌دی می‌رود، مناسب کودکان نیست. این فیلم در لس‌آنجلس (هالیوود، به‌طور خاص) اتفاق می‌افتد و داستان یک بازیگر در حال تلاش و یک نویسنده شکست‌خورده را روایت می‌کند که با هم اتاق می‌گیرند و تصمیم می‌گیرند با مشهور شدن ناگهانی، به حرفه‌های رو به افول خود جان تازه‌ای ببخشند. این فیلم پر است از خشونت کارتونی اغراق‌شده (بریدن، چاقو زدن، کتک زدن، اجساد خونین - یک «ویدئو» یک دقیقه‌ای از خشن‌ترین صحنه‌های نمایشی سینما مثال بارز آن است)، لحظات جنسی (شخصیت اصلی که سعی در برقراری رابطه جنسی با عروسک بادی وینیل دارد، برهنگی کارتونی، و سینه‌های بزرگ‌تری در هر اینچ مربع نسبت به یک ساحل پر از بیکینی)، و علاقه به الفاظ رکیک (فحش‌های مختلف). این فیلم صرفاً برای طرفداران طنزهای زننده، تقلیدهای مستقیم و آیکون‌های محبوب کمدی (پل راد، پیتون اسوالت و هانیبال برس) در اوج خنده‌دار بودن آنهاست. برای آگاهی از فیلم‌های مشابه بیشتر، می‌توانید برای دریافت ایمیل‌های هفتگی شب فیلم خانوادگی ثبت‌نام کنید.

با وجود صداگذاری‌های کمیک الهام‌بخش و انیمیشن‌های خلاقانه و غیرمعمول، این کارتون کم‌هزینه و «امیدوار به کسب جایگاه کالت» ناهماهنگ است و قطعاً برای کودکان و خانواده‌ها نامناسب است. بدون شک مخاطبی برای این فیلم وجود دارد - برای طرفداران طنزهای وسیع همراه با خشونت ابلهانه، خونریزی کارتونی، شخصیت‌های احمق با سینه‌های بزرگ، و ارجاعاتی به تنقیه، اسهال، باد شکم، و خودارضایی، نردلند ثروتی از خجالت‌زدگی را ارائه می‌کند. و اگرچه گاهی بین خنده‌ها فاصله‌ای طولانی به نظر می‌رسد، اما خنده‌های واقعی هم وجود دارد. سازندگان فیلم، که احتمالاً در ساختن این فarsa (طنز) وقت خوشی داشته‌اند، بدون پشیمانی از کاریکاتورهای خلق‌شده خود استقبال می‌کنند (یک تاجر ثروتمند فناوری که تنیس بازی می‌کند - به عنوان یک «مگاسافت فِت کت» شناخته می‌شود - فقط توسط پادشاه نرد (هانیبال برس) با یک فروشگاه کالاهای کلکسیونی از سرزمین عجایب شکست می‌خورد. برای برخی سرگرم‌کننده است؛ اما برای بیشتر افراد بی‌مزه، بی‌هنر، و مضحک است.