جین اسلحه‌ای به دست آورد.

در قلمرو نیومکزیکو در سال 1871، جین هموند (ناتالی پورتمن) در آشپزخانه است که شوهرش، بیل (نوآ امریش)، به خانه می‌رسد و زخمی است - او توسط گروه بدنام پسران بیسکوپ مورد اصابت گلوله قرار گرفته است، گروهی که سال‌ها در تعقیب آن‌ها بوده‌اند. جین در حال آماده شدن برای حمله، به سراغ تنها کسی می‌رود که می‌داند می‌تواند کمک کند، تفنگدار دان فراست (جوئل ادگورتون). متاسفانه، دان چندان مشتاق کمک کردن نیست، به دلیل تاریخچه دردناکش با جین، اما در نهایت موافقت می‌کند. در حالی که آن‌ها خود را برای رویارویی با رهبر خشن گروه بیسکوپ (یوآن مک‌گرگور) آماده می‌کنند، داستان‌های فردی خود را با هم به اشتراک می‌گذارند، که به چیزی نزدیک‌تر به حقیقت می‌رسد. تنها یک راز باقی می‌ماند: با کودکی که جین بعد از رفتن دان به جنگ داشت، چه اتفاقی افتاد؟

• خانواده‌ها می‌توانند در مورد خشونت در فیلم جین و اسلحه‌اش صحبت کنند. آیا این صحنه‌ها هیجان‌انگیز یا ترسناک و دلخراش هستند؟ پیامدهای این خشونت چیست؟ تاثیر خشونت رسانه‌ای بر کودکان چیست؟
• آیا جین یک الگوی قدرتمند زنانه است؟ چرا بله یا خیر؟ آیا اقدامات او در طول فیلم نظر شما را تغییر می‌دهد؟
• چه چیزی در ژانر وسترن جذاب/غیر جذاب است؟ این ژانر در مقایسه با سایر ژانرهایی که دیده‌اید چطور است؟

والدین باید بدانند که جین تفنگ به دست فیلمی وسترن با شخصیت زن قدرتمند (ناتالی پورتمن) است، هرچند که خشونت‌آمیز است. خشونت در این فیلم بسیار شدید است و شامل تیراندازی و کشتن می‌شود؛ شخصیت‌ها در مقابل دوربین کشته می‌شوند و خون‌پاشی وجود دارد. شخصیت‌ها خفه می‌شوند و آتش می‌گیرند، و صحنه‌ای وجود دارد که گلوله‌ها از گوشت (و سپس زخم با باروت بسته می‌شود) خارج می‌شوند. اشاره مختصری به تجاوز جنسی وجود دارد. زنی از چیزی شبیه به فاحشه‌خانه نجات می‌یابد، هرچند که هیچ تصویری نمایش داده نمی‌شود. زبان فیلم تند است و بیش از یک بار از کلمه «لعنتی»، چندین بار از کلمه «خراب‌شده» و کلمات «مزدور»، «سگ» و موارد دیگر استفاده می‌شود. شخصیت‌ها به طور منظم ویسکی می‌نوشند و سیگار و سیگار برگ می‌کشند؛ یک شخصیت ممکن است بیش از حد الکل مصرف کند. این فیلم احتمالاً برای بینندگانی که طرفدار فیلم‌های وسترن نیستند جذاب نخواهد بود. برای اطلاع از فیلم‌های مشابه بیشتر، می‌توانید برای دریافت ایمیل‌های هفتگی شب فیلم خانوادگی ثبت نام کنید.

این فیلم وسترن هیچ مشکلی ندارد -- بازیگران فوق‌العاده، داستان و بازیگری خوب، مناظر جذاب -- اما به‌نوعی هرگز به زندگی جرقه نمی‌زند. مشکل دیگر این است که عنوان عجیب جین تفنگ به دست (که یادآور یک آهنگ از گروه موسیقی آروسمیث است) چیزی پر سر و صدا یا حتی خنده‌دار را تداعی می‌کند، شاید حتی فیلمی دربارهٔ جین قانون‌شکن. اما در عوض، یک درام بسیار جدی، نسبتاً کم‌حاشیه با هیچ ویژگی خاص و چیز غیرعادی است.این فیلم به کارگردانی گاوین اوکانر (کارگردان فیلم‌های معجزه، غرور و افتخار و مبارز) حس وظیفه‌شناسی را القا می‌کند و تلاشی است برای ادای احترام به مردم خوب و درستکار غرب وحشی. این رویکرد شاید در فیلم‌های ورزشی جواب بدهد، اما در فیلم‌های وسترن به سطح دیگری از روایت نیاز است. فضای غرب وحشی قدیمی، مبارزه‌ای است بین نظم و هرج و مرج، کهنه و نو. به نظر می‌رسد این فیلم فراتر از داستان سطحی خود نمی‌رود. با این حال، ناتالی پورتمن و جوئل ادگورتون (که فیلمنامه را هم به طور مشترک نوشته‌اند) هر دو در نقش‌های خود جذاب هستند.