آستین پیدا شد

لین (لیندا کاردلینی) ملکه سابق مسابقات زیبایی در فیلم آستین فاند حالا مادری در تگزاس است که به طور وسواس‌گونه دختر ۱۱ ساله‌اش پتی (اورسولا پارکر) را در دور جدیدی از مسابقات شرکت می‌دهد. متاسفانه کلاس‌های رقص و آواز پتی حساب بانکی خانواده را خالی کرده، پس لین یک ایده شیطانی به ذهنش می‌رسد. او با دوست پسر سابقش بیلی (اسکیت اولریک) ارتباط برقرار می‌کند و یک نقشه آدم‌ربایی تقلبی را طراحی می‌کند. دوست بیلی، جی.تی. (کریگ رابینسون) موافقت می‌کند که چند هفته از پتی مراقبت کند؛ در حالی که جستجو برای دختر «گمشده» شروع می‌شود، این دو با هم کنار می‌آیند و با بازی‌های ویدیویی و عشق مشترک به موسیقی با هم پیوند می‌خورند. متاسفانه بیلی از کنترل خارج می‌شود و شروع به رفتار عجیب و غریب می‌کند و یک خبرنگار تلویزیونی محلی (کریستن شال) حس می‌کند که چیزی درست نیست.

• خانواده‌ها می‌توانند در مورد خشونت در آستین فاند صحبت کنند. آیا وقتی خشونت به سمت یک دختر جوان است، شدیدتر یا تکان‌دهنده‌تر به نظر می‌رسد؟ چرا؟ تاثیر خشونت رسانه‌ای بر کودکان چیست؟
• چطور شخصیت اصلی از رابطه جنسی به نفع خود استفاده می‌کند؟ آیا این موضوع به عنوان توانمندسازی تلقی می‌شود؟ چرا بله یا خیر؟
• فیلم چه چیزی در مورد وسواس آمریکایی‌ها با زیبایی و/یا رسانه‌ها به ما می‌گوید؟ چه درس‌هایی می‌توان از آن گرفت؟
• در این فیلم، نوشیدن چگونه به تصویر کشیده شده است؟ آیا جذاب است یا مخرب؟ آیا پیامدهای واقع‌گرایانه‌ای دارد؟ چرا این موضوع مهم است؟

والدین باید بدانند که آستین فاند یک درام جنایی درباره زنی است که یک آدم‌ربایی ساختگی از دختر جوانش را ترتیب می‌دهد. چند صحنه خشونت علیه دختر وجود دارد، از جمله سیلی و بیهوش کردن با کلروفرم. شخصیت‌ها خفه و با اشیاء تیز مورد ضرب و شتم قرار می‌گیرند و یک جسد وجود دارد. همچنین لحظات خشونت‌آمیز، تهدیدها و مشاجرات دیگری وجود دارد. زبان فیلم تند است و از کلمات نامناسب زیادی استفاده می‌شود. باسن برهنه یک مرد نشان داده می‌شود، زنی متاهل مرد دیگری را می‌بوسد و یکی از شخصیت‌ها اغلب به فکر رابطه جنسی است. یکی از شخصیت‌ها از فلاسک و بطری‌های آبجو زیاد می‌نوشد. قرص‌های مسکن و خواب‌آور بخشی از داستان هستند. برای اطلاع از فیلم‌های مشابه بیشتر، می‌توانید برای دریافت ایمیل‌های هفتگی شب فیلم خانوادگی ثبت‌نام کنید.

سرشار از استعدادهای کمدی، این فیلم گمراه‌کننده نه فقط خنده‌دار نیست، بلکه به نظر می‌رسد اصلاً قرار نبوده خنده‌دار باشد. این فیلم سرگردان است، گمشده‌ای بین یک درام جنایی جدی و یک طنز بی‌دندان. علی‌رغم اینکه کاردلینی بازیگر فوق‌العاده و اغلب دست‌کم‌گرفته‌شده‌ای است، نمی‌تواند همدردی یا علاقه زیادی به شخصیت تلخ و خودخواهش ایجاد کند. او قرار است استعاره‌ای از آمریکایی‌های شیفته رسانه باشد، اما آستین فاند فراتر از این نمی‌رود. و حتی یک افتضاح محکم هم نمی‌تواند خنده‌ای ایجاد کند.طرح آدم‌ربایی تقلبی واقعاً فقط احمقانه است، چه برسد به اینکه اصلاً خلاقانه نباشد، و فیلم‌سازان به‌راحتی تمام جزئیات داستانی را نادیده می‌گیرند که در طول یک ماه اتفاق می‌افتد. آیا واقعاً پلیس نمی‌تواند هیچ سرنخی پیدا کند؟ پتی در چهار هفته لباس خوابش را عوض نکرده است؟ حداقل صحنه‌های رابینسون با پارکر جوان شیرین هستند، و جیمی پرسلی و پاتریک واربرتون هر کدام در نقش‌های بسیار کوچک چند خنده به‌وجود می‌آورند. اما فیلم‌سازان هیچ سرنخی از آنچه واقعاً سعی در بیان آن داشتند یا آنچه فکر می‌کردند خنده‌دار است، باقی نگذاشته‌اند؛ آستین فاند به‌شدت گمراه‌کننده است.