برزیل

یک مگس له شده روی یک ماشین تایپ می‌افتد و حرف "T" (در Tuttle) را به "B" (در Buttle) تغییر می‌دهد. این شروع فیلم BRAZIL است، یک ماجراجویی فوق‌العاده در جامعه‌ای پادآرمان‌شهری که در گذشته و آینده قرار دارد، جایی که هیچ عنصر واحدی منطقی به نظر نمی‌رسد، اما همه چیز به یک کل شکننده اما کامل تبدیل می‌شود. فناوری (به شکل مایل و مایل از سیم‌های الکتریکی، لوله‌ها، کویل‌ها، کلیدها، ماشین‌های تایپ و قطعات ابتدایی رباتیک)، اطلاعات غلط و بوروکرات‌های یک‌جانبه، جهان عجیب و غریب کارگردان تری گیلیام را می‌سازند. با ترس پارانوئیدی از تروریست‌های احتمالی، قدرتمندان به دنبال دستگیری مجرمی به نام تاتل هستند، اما به جای آن، بی‌گناه، باتل دستگیر می‌شود. وقتی قهرمان ما، سام لوری درستکار اما دست و پا چلفتی (جاناتان پرایس)، سعی می‌کند آن اشتباه را اصلاح کند، در یک چنگال خفه‌کننده و هرچه تنگ‌تر از رفتار نادرست دولتی گیر می‌افتد. سام با عقب‌نشینی به دنیای رویاهایش، جایی که با بال‌های زیبا و پرمانند پرواز می‌کند، دختری در خطر را نجات می‌دهد و دنیا را نجات می‌دهد، بین واقعیت و خیال معلق می‌ماند. در عین حال، او عاشق جیل لیتون (کیم گریست) می‌شود، تنها شاهدی که می‌تواند مدرکی علیه آدم‌ربایان شرور باتل ارائه دهد.

• خانواده‌ها می‌توانند در مورد مفاهیم متعدد این فیلم که سال‌ها بعد از ساخت آن صحت خود را ثابت کرده‌اند، صحبت کنند. اگرچه این فیلم به عنوان یک کمدی غیرمعمول در نظر گرفته شده بود، اما کدام یک از مسائل مطرح شده در فیلم در دنیای امروز به طور جدی تکامل یافته‌اند؟
• درباره ژانرهای مختلف فیلم که در این فیلم به نمایش گذاشته شده‌اند بحث کنید. کدام صحنه‌ها نماینده فیلم نوآر هستند؟ کدام سکانس‌ها می‌توانند به عنوان فarsa یا slapstick در نظر گرفته شوند؟ در چه بخش‌هایی کارگردان جیلیان از رئالیسم جادویی استفاده کرده است؟ و در چه قسمت‌هایی از فیلم از ژانر علمی تخیلی بهره برده شده است؟ به نظر شما جیلیان تا چه حد در ترکیب این تعداد ژانر فیلم موفق بوده است؟
• با توجه به اتفاقات رخ داده از زمان انتشار این فیلم در سال ۱۹۸۵ (مثلا ۱۱ سپتامبر ۲۰۰۱)، آیا فکر می‌کنید بینندگان رویکرد طنزآمیز این فیلم را می‌پذیرند؟ آیا فکر می‌کنید این فیلم در زمان حال می‌تواند ساخته شود؟

والدین باید بدانند که برزیل، اثر تری گیلیام، یک شاهکار سورئال سال ۱۹۸۵ است که قهرمانی «عادی» را در جامعه‌ای عجیب و غریب و پادآرمان‌شهری به تصویر می‌کشد که تمام آزادی‌های شخصی و حریم خصوصی را به خاطر ترس فراگیر از تروریسم از دست داده است. پلیس و نیروهای شبه‌نظامی دستورات یک دیوان‌سالاری بی‌منطق را اجرا می‌کنند که هرگونه اخلاق و شرافت را از دست داده است. این فیلم که ادای احترامی طنزآمیز به فیلم‌های نوآر دهه ۱۹۴۰ و ۱۹۵۰ است، در عین حال طنزی بر فیلم‌های علمی-تخیلی پیشرفته و همچنین طنزی بر رمان‌های عاشقانه وسواسی به حساب می‌آید. این فیلم تنها به یک بینش روشن‌بینانه از زندگی در قرن ۲۱ می‌پردازد و سپس به جستجوی مثال‌های وحشتناک دیگری از رفتارهای نادرست انسان در آینده می‌پردازد. این فیلم پر از صحنه‌های خشونت‌آمیز، شدید و خونین است، از جمله شکنجه، انفجار در مکان‌های عمومی، اجساد و اعضای بدن خونین، تیراندازی و سرکوب شهروندان توسط نیروهای بی‌شمار و ناشناس دولتی. به دلیل این خشونت‌ها و همچنین لحن طنز سیاه فیلم، شخصیت‌های خنده‌دار و سکانس‌های اغلب عمیق (و خنده‌دار) آن، این فیلم فقط برای نوجوانان بالغ و یا بسیار باهوش مناسب است. برای اطلاع از فیلم‌های مشابه، می‌توانید برای دریافت ایمیل‌های هفتگی شب فیلم خانوادگی ثبت‌نام کنید.

در سال ۱۹۸۵، این فیلم بسیار خنده‌دار، بدبینانه و به‌شدت خلاقانه بود، حتی با وجود داستان نسبتاً ضعیفش؛ دهه‌ها بعد، هنوز هم همان ویژگی‌ها را دارد، اما ثابت شده که دوراندیش و متأسفانه پیش‌بینی‌کننده است. تماشاگران در سال ۱۹۸۵، در حال اندیشیدن به پرسش‌هایی مانند این بودند: آیا جک، بهترین دوست سام، شکنجه‌گر شرور و مرد خانواده (با بازی رها و شاد مایکل پیلین)، تنبیه خواهد شد؟ آیا سام قلب معشوقه ناسازگارش را فتح خواهد کرد؟ آیا مادر سام و دوست بدشانسش از سری جراحی‌های پلاستیک فاجعه‌بارشان جان سالم به در خواهند برد؟ آیا هری تاتل واقعی (رابرت دنیرو در اولین نقش کمدی کوچک و فوق‌العاده‌اش) قد علم خواهد کرد؟امروز مخاطبان از این حیرت‌زده خواهند شد که چگونه آنچه به نظر نمایش مضحکی از جاسوسی دولتی، جمع‌آوری اطلاعات، نیروهای پلیس نظامی‌شده و پارانویای عمومی می‌آمد، تقریباً هر روز تیتر اخبار واقعی را تشکیل می‌دهد. وبسایت‌های بی‌شماری به قربانیان مشتاق جراحی‌های پلاستیک بد اختصاص یافته‌اند. غول‌های تکنیکی احمقانه گیلیام جای خود را به محصولات تکنیکی ساده، جمع‌وجور و کارآمد داده‌اند. با این حال، این شگفتی‌های الکترونیکی حتی از آنچه کارگردان تصور می‌کرد، فراگیرتر هستند. همه موارد فوق این فیلم را برای مخاطبان امروزی جالب، معنادار و به‌طور انکارناپذیری غنی می‌کند. با این حال، احتیاط لازم است. صحنه‌ها و تصاویر خشونت‌آمیز، اگرچه در بیشتر موارد اغراق‌شده هستند، برای بیشتر کودکان و برخی نوجوانان ناراحت‌کننده خواهند بود.