قلب‌های تنها

بازسازی فیلم قاتلان ماه عسل محصول ۱۹۷۰، لونلی هارتز، داستان کارآگاهان پلیس لانگ آیلند، المور رابینسون (جان تراولتا) و چارلز هیلدبراندت (جیمز گاندولفینی) را دنبال می‌کند که در تعقیب قاتلان واقعی ری فرناندز (جارد لتو) و مارتا بک (سالما هایک) هستند. این زوج در دهه ۱۹۴۰ زنان تنها را فریب می‌دادند و پس از گرفتن پول و شکستن دل‌هایشان، آنها را به قتل می‌رساندند.

• خانواده‌ها می‌توانند در مورد مجرمان گذشته و حال صحبت کنند. چه چیزی باعث می‌شود که آنها کارهایی را که انجام می‌دهند، انجام دهند؟ آیا گذشته‌شان می‌تواند آسیب‌هایی را که وارد می‌کنند، کاهش دهد؟ مجرمان در رسانه‌ها چگونه به تصویر کشیده می‌شوند؟ آیا واقعاً به بدی چیزی که به نظر می‌رسند، هستند؟ آیا این فیلم مجازات اعدام را جذاب جلوه می‌دهد یا اینکه اثربخشی آن را زیر سوال می‌برد؟ قبل از عصر MySpace و Match.com، مردان متقلب چگونه قربانیان خود را پیدا می‌کردند؟ آیا دنیای امروز، به جز فناوری، تفاوتی با گذشته دارد؟ خانواده‌ها همچنین می‌توانند در مورد اینکه آیا نمایش گرافیکی جنایات در فیلم، تاثیر آن را کاهش می‌دهد یا افزایش می‌دهد، بحث کنند. آیا نمایش این همه خشونت ضروری است؟

والدین باید بدانند که احتمالاً بیشتر بچه‌ها علاقه‌ای به این فیلم جنایی دوره‌ای نخواهند داشت که درباره زوجی واقعی است که در دهه ۱۹۴۰ دست به قتل‌های سریالی زدند. بهتر است که بچه‌ها این فیلم را نبینند، چون فیلم در نمایش دادن جزئیات زندگی جنسی و جنایات وحشتناک این زوج، چه به صورت کلامی و چه بصری، کم‌کاری نکرده است. بعضی از اتفاقاتی که در فیلم رخ می‌دهد ممکن است برای تماشا دشوار باشد (تیراندازی، ضرب و شتم، خودکشی و غیره). تعلیق فیلم به شوک می‌انجامد و تفکر درونی شخصیت‌ها به سرعت به صحنه‌های خشن و خونین تبدیل می‌شود. خود قاتلان به عنوان شخصیت‌های داستان، ویژگی‌های کمی برای جلب نظر مخاطب دارند، اگرچه کارآگاه اصلی فیلم تحولاتی را پشت سر می‌گذارد که ممکن است الهام‌بخش باشد. در فیلم به صورت دقیق و مطابق با دوره تاریخی، سیگار کشیدن، نوشیدن الکل و فحاشی نمایش داده می‌شود. برای آگاهی از فیلم‌های مشابه بیشتر، می‌توانید برای دریافت ایمیل‌های هفتگی شب فیلم خانوادگی ثبت‌نام کنید.

لونلی هارتز ادای احترامی خشن به نوآر است، با صدای خشن و فیلمبرداری رنگ‌پریده. این فیلم همچنین یک درام پرشور و بحثی در مورد مجازات اعدام است، تحقیقی در مورد اینکه اعدام‌های دولتی چه تأثیری بر کسانی که مجرمان را به عدالت می‌رسانند و سپس شاهد مرگ آنها هستند، دارد. تاد رابینسون نویسنده و کارگردان (نوه المر واقعی)، استعدادی در روایت داستان‌های پیچیده دارد، لحظات را لایه‌لایه می‌کند تا به چشم‌اندازی شگفت‌انگیز، هرچند تلخ، برسد. جرد لتو در نقش ری، تا حد زیادی موفق است، اگرچه تماشای او در تلاش برای اغوا کردن جذاب‌تر است. اما وقتی اوضاع بد می‌شود، او فقط در دو حالت بازیگری عمل می‌کند: زمزمه و فریاد. هایک دقیقاً برعکس است -- او در بخش‌های جدی فیلم، با فریاد زدن "تو باید مرا دوست داشته باشی!" یا نشستن در اتاق بازجویی پس از دستگیری، بدون آرایش و فقط با درد، قابل توجه‌تر است.تراولتا به خوبی در نقش المِر ظاهر می‌شود و حتی شانه‌های افتاده او را به خوبی به تصویر می‌کشد. بازی او بسیار ظریف و دقیق است (هرچند می‌توانست کمتر اخم کند) و تلاش او برای پیدا کردن خود پس از مرگ همسرش باورپذیر است. اما گاندولفینی، راوی داستان، تقریباً همه توجهات را به خود جلب می‌کند. او با تکان دادن دهان و لحن خاصش، عمق شخصیت چارلز را به نمایش می‌گذارد. او کسی است که همه چیز را قابل درک می‌کند. متاسفانه ما نمی‌توانیم. اگر بینندگان دلیل واقعی پشت همه این اتفاقات را می‌دانستند، که شاید فیلم «قلب‌های تنها» می‌توانست آن را ارائه دهد، اگر موضع واضحی در مورد این موضوع می‌گرفت، این فیلم می‌توانست بسیار جذاب‌تر باشد.