شانگهای

در سال 1941، شانگهای آخرین شهر در چین است که به طور کامل تحت کنترل ژاپنی ها نیست. افسر اطلاعات نیروی دریایی آمریکا، پل سومز (جان کوساک) به آنجا می رود تا با دوست و همکارش کانر (جفری دین مورگان) ملاقات کند. وقتی سومز متوجه می شود که کانر کشته شده است، خود را به عنوان یک خبرنگار جا زده و به دنبال قاتل می گردد. او با آنتونی لان-تینگ (چو یون-فات)، رهبر یک گروه تبهکار، و همسرش آنا (گونگ لی)، و همچنین کاپیتان تاناکا (کن واتانابه) ژاپنی دوست می شود. او متوجه می شود که آنا ممکن است جاسوس باشد و معشوقه کاپیتان تاناکا، سومیکو (رینکو کیکوچی)، به طور مخفیانه با کانر در ارتباط بوده است. اگر سومز بتواند قبل از دیر شدن سومیکو را پیدا کند، ممکن است کلید حل این معما را به دست آورد.

• خانواده‌ها می‌توانند در مورد خشونت در شانگهای صحبت کنند. آیا این موضوع روی شما تاثیر گذاشت؟ آیا برایتان هیجان‌انگیز بود یا احساس ناراحتی کردید؟ آیا این موضوع شما را به یاد زمان یا مکان خاصی انداخت؟ تاثیر خشونت رسانه‌ای بر کودکان چیست؟
• در این فیلم صحنه‌های برهنه‌ای وجود ندارد، اما به نظر می‌رسد که شخصیت‌ها روابط جنسی خارج از ازدواج خود دارند. آیا این موضوع باعث تغییر دید شما نسبت به آنها می‌شود؟
• شما در مورد زمان و مکانی که فیلم در آن قرار دارد چه چیزی یاد گرفتید؟ چگونه می‌توانید اطلاعات بیشتری کسب کنید؟
• چه میزان سیگار کشیدن و نوشیدن الکل در فیلم وجود دارد؟ آیا این موارد به خلق فضای آن دوره کمک می‌کنند؟ آیا آنها را جذاب و فریبنده نشان داده‌اند؟

والدین باید بدانند که فیلم شانگهای یک تریلر دوره‌ای است که قصد دارد یادآور فیلم‌های جاسوسی/کارآگاهی دهه 1940 باشد؛ این فیلم زیبا به تصویر کشیده شده و فیلمنامه‌ای جاه‌طلبانه دارد، اما در نهایت گیج‌کننده و گم‌گشته می‌شود. چندین صحنه تیراندازی، پاشیدن خون و مرگ، همچنین کتک‌کاری و چاقوکشی (و زخم‌های خونین مرتبط) وجود دارد. صحنه‌ای از برهنه‌گی وجود ندارد، اما شخصیت اصلی در بستر با یک زن متاهل نشان داده می‌شود و زن متاهل دیگری را می‌بوسد، و صحبت از مردان متاهلی است که به همسران خود خیانت می‌کنند. استفاده از کلمات ناشایست در فیلم کم است اما شامل "کـثـافـت"، "بـسـتـرد" و "کـلـه" می‌شود. یک شخصیت فرعی ظاهراً معتاد به افیون است؛ او از طریق ترک اعتیاد و تزریق با سوزن به تصویر کشیده می‌شود. صحنه‌هایی در یک مخفیگاه افیون اتفاق می‌افتد، جایی که افیون‌کش‌ها نشان داده می‌شوند و شخصیت‌ها در باشگاه‌ها و مهمانی‌ها نسبتاً頻繁 نوشیدنی و سیگار مصرف می‌کنند.

این اثر که توسط نویسنده بااستعداد حسین امینی نوشته شده و به‌طور واضحی از فیلم‌های جاسوسی و کارآگاهی دهه 1940 الهام گرفته شده، به نظر پروژه‌ای است که با عشق خلق شده است. اما فیلم شانگهای آنقدر پیچیده است که در نهایت گم می‌شود. با این حال، بازیگران مجموعه‌ای از شخصیت‌های بین‌المللی هستند که همه آنها به نظر در لباس‌ها و فضای آن دوره می‌نشینند و با ریتم مناسب حرکت و صحبت می‌کنند. و برای مدت طولانی، راحت است که آنها را دنبال کنید، حتی زمانی که داستان پیچیده‌تر می‌شود.فیلمنامه امینی قطعاً جاه‌طلبانه است، اما در اوج خود، میانبرهای زیادی می‌زند و نمی‌تواند سطح بالای روایت خود را حفظ کند. میکائیل هافستروم کارگردان - که فیلم قبلی او با کوساک، داستان ارواح 1408، بسیار پرشور و مؤثر بود - در اینجا گیج به نظر می‌رسد. فیلم اغلب فاش می‌کند که برش‌های عصبی زیادی دارد، گویی برای پوشاندن سردرگمی فزاینده هافستروم در مورد آنچه واقعاً اتفاق می‌افتد، وجود دارد. اما شانگهای ممکن است به هر حال محکوم به شکست بوده باشد؛ پنج سال روی قفسه ماند قبل از اینکه در نهایت در ایالات متحده منتشر شود.