هزار و نهصد و بیست و دو

در سال ۱۹۲۲ در مزرعه‌ای دورافتاده در نبراسکا، ویلفرد جیمز (توماس جین) تصمیم می‌گیرد که همسرش، آرلت (مولی پارکر) را به قتل برساند. آرلت ۱۰۰ جریب زمین مجاور را از پدرش به ارث برده و اصرار دارد که آن را بفروشد و به شهر بزرگ (اوماها) برود، چه ویلفرد بخواهد او را همراهی کند یا نه. او حاضر به گفتگو و مصالحه نیست. علاوه بر این، او به همسرش قول می‌دهد که هنری (دیلن اشمیت)، پسر ۱۴ ساله‌شان، با او خواهد بود. ویلفرد که با از دست دادن تمام چیزهایی که برایش عزیز است (مزرعه و پسرش) تهدید می‌شود، هنری جوان را فریب می‌دهد تا همدست او شود. بعد از انجام قتل، و غیبت داوطلبانه آرلت به گونه‌ای رضایت‌بخش برای اهالی محلی توضیح داده می‌شود، رابطه بین ویلفرد و هنری، که با دلبستگی پسر به دختری همسایه پیچیده شده است، شروع به فروپاشی می‌کند، همانطور که عقل و سلامت روانی هنری. مجموعه‌ای از اتفاقات وحشتناک و ناگوار هر دو پدر و پسر را به سمت انتقام می‌کشاند.

• خانواده‌ها می‌توانند در مورد صحنه‌های دلخراش در 1922 صحبت کنند. آیا صحنه‌های خونین باعث خنده شما می‌شود؟ آیا شما را ناراحت می‌کند؟ آیا باعث می‌شود سرتان را برگردانید؟ چرا فکر می‌کنید مردم، از جمله بسیاری از نوجوانان، به فیلم‌های ترسناکی مثل این واکنش نشان می‌دهند؟ به نظر شما چه سنی می‌تواند با این نوع خشونت کنار بیاید؟ چرا؟
• به چه صورت سازندگان داستان و فیلم، پیامدهای روانی رفتار قاتلانه را به‌خوبی به نمایش می‌گذارند؟ چگونه زندگی ویلفرد و هنری پس از عمل شرورانه‌شان برای همیشه تغییر کرد؟ به نظر شما چه مقدار از آنچه ویلفرد «دید» واقعی بود و چه مقدارش در ذهن او بود؟
• چگونه محیط مزرعه به فضای کلی فیلم کمک کرد؟ به این فکر کنید که کارگردان، زک هیلدویچ، چگونه دوربین را در میان مزارع گندم و نمای گسترده مزرعه حرکت داد. چگونه هر دو فیلمبرداری و موسیقی به انتقال وحشتی که هیلدویچ به دنبال آن بود کمک کردند؟

والدین باید بدانند که فیلم 1922 بر اساس داستانی از استیون کینگ ساخته شده و داستانی خشن و خونین از قتل و جنون است. این فیلم در سال 1922 در یک مزرعه در نبراسکا اتفاق می‌افتد و درگیری شدید درون یک خانواده منجر به نابودی آن می‌شود. فیلم با هدف شوک و آشفتگی تماشاگران ساخته شده و در فضایی تاریک و ترسناک جریان دارد، از جمله (هشدار لو رفتن داستان) تعداد زیادی موش که روی اجساد می‌خزند، از دیوارها عبور می‌کنند و به صورت گروهی مانند ارتشی وحشی حرکت می‌کنند. انتظار می‌رود صحنه‌های خونین و تصاویر وحشتناکی از مردگان و افراد در حال مرگ وجود داشته باشد. اسلحه و چاقو باعث هرج و مرج و آسیب به افراد بی‌گناه و مجرم می‌شوند. برخی الفاظ زشت (مانند "لعنتی" و "عیسی") شنیده می‌شود، همراه با هشدارهای زننده یک مادر به پسر 14 ساله‌اش در مورد خودداری از رابطه جنسی (مثلاً "آلت خود را در شلوارت نگه دار"). شخصیت‌های اصلی الکل زیادی مصرف می‌کنند و در چندین صحنه مست می‌شوند. شخصیت اصلی از پیپ استفاده می‌کند. آثار استیون کینگ منبع بی‌پایان فیلم‌ها و برنامه‌های تلویزیونی به نظر می‌رسند. برخی از داستان‌ها، مانند "رستگاری در شاوشنک" و "استند بای می"، بر درام تأکید دارند تا ترس. این فیلم شایسته قرار گرفتن در میان بهترین آثار ترسناک کینگ است. مناسب کودکان نیست. برای آگاهی از فیلم‌های مشابه، می‌توانید برای دریافت ایمیل‌های هفتگی شب فیلم خانوادگی ثبت‌نام کنید.

با بازی‌های درخشان، این داستان آهسته اما ویرانگر قتل و جنون از یک داستان کوتاه استیون کینگ، خوراک محکمی است برای طرفداران ژانر وحشت. توماس جین پرتره‌ای زنده از مردی را به تصویر می‌کشد که در محدودیت‌های جهان به دنیا آمده و محدودیت‌های قضاوتش گرفتار است. تا چه حد او برای برآورده کردن «نیازهایش» پیش می‌رود، بی‌نهایت است. و مثل موشی در تله، تلافی می‌شود. بازیگران مکمل، از جمله برایان دارسی جیمز و نیل مک‌داناف، و همچنین پارکر و اشمیت، درجه یک هستند. کارگردان زاک هیلدیتچ، که از اقتباس خودش از کتاب کینگ کار می‌کند، از ریتم آهسته فیلم ناراحت نمی‌شود، بلکه این ریتم بهتر است تا تماشاگرانش را به وحشت انداخته و به عقب براند. عامل «اِه» در داستان بی‌امان است. ۱۹۲۲ قطعاً برای افراد حساس مناسب نیست.