«همه چیزهای خوب»

«دیوید مارکس» (با بازی رایان گاسلینگ) پسر یک مالک ثروتمند املاک (با بازی فرانک لانگلا) است. او با کیتی (با بازی کرستن دانست) که خارج از حلقه‌ی اجتماعی خانواده است ازدواج می‌کند و رویای اداره‌ی یک فروشگاه مواد غذایی سالم را دارد. اما در نهایت تسلیم پدرش می‌شود و برای تجارت خانوادگی کار می‌کند، که آغاز یک سقوط وحشتناک به اضطراب و خشونت است. کیتی باردار می‌شود، اما دیوید از پذیرفتن نقش پدری امتناع می‌کند. آن‌ها شروع به دعوا می‌کنند و در نهایت، زندگی جداگانه‌ای را آغاز می‌نمایند. دیوید به زودی در یک ناپدید شدن و دو مرگ مرموز درگیر می‌شود. آیا او مجبور به مواجهه با عواقب زندگی‌اش خواهد شد، یا به سادگی ناپدید خواهد شد؟»

• «خانواده‌ها می‌توانند در مورد خشونتی که در فیلم به تصویر کشیده شده، صحبت کنند. چه چیزی تاثیر بیشتری دارد: صحنه‌هایی که نشان داده می‌شوند یا آن‌هایی که نمایش داده نمی‌شوند؟ قتل‌ها یا خشونتی که علیه کیتی اعمال می‌شود، آزاردهنده‌تر است؟»
• شخصیت‌های اصلی داستان معمولاً برای فراموش کردن مشکلاتشان به الکل، سیگار و مواد مخدر روی می‌آورند. این رفتارها به نظر کنترل‌شده می‌رسند، اما آیا این کار درست است؟ پیامدهای چنین رفتارهایی در زندگی واقعی چه خواهد بود؟
• «آیا دیوید می‌توانست از همه مشکلاتش اجتناب کند اگر به حرف پدرش گوش نمی‌داد و زندگی رویایی‌اش را ادامه می‌داد؟»

«والدین باید بدانند که این درام غمگین، که بر اساس داستان واقعی مردی است که در طول ۳۰ سال در ناپدید شدن و دو مرگ دست داشته است، داستان ازدواجی ویران شده و دو زندگی ناگوار را روایت می‌کند. خشونت و خونریزی مرتبط با قتل‌ها وجود دارد، و همچنین مشاجرات زشتی بین زوج. آنها یکدیگر را می‌بوسند و اغوا می‌کنند و رابطه جنسی دارند (اگرچه برهنگی کمی وجود دارد). زبان محدود به چند استفاده از کلمه فحش است، اما مصرف الکل و مواد مخدر زیادی وجود دارد، از جمله سیگار، کوکائین و ماری‌جوآنا. نوجوانان ممکن است علاقه‌مند باشند تا ببینند ستارگان رایان گاسلینگ و کرستن دانست چه می‌کنند، اما این فیلم افسرده و یکنواخت، هیجان زیادی ایجاد نخواهد کرد. برای آگاهی از فیلم‌های مشابه، می‌توانید برای دریافت ایمیل‌های هفتگی شب فیلم خانوادگی ثبت‌نام کنید.»

این اولین فیلم داستانی کارگردان اندرو جارکِی است، اما متاسفانه چندان جذاب نیست. جارکِی که پیش از این مستند قدرتمند و تاثیرگذار «اسرار خانواده فریدمن» را ساخته بود، این بار مهارت خود را در فیلمی با موضوع «بر اساس یک داستان واقعی» به نمایش می‌گذارد. جالب است که او رویکردی مستندگونه در روایت داستان دارد و با استفاده از متن دادگاه مارکس و پر کردن خلأها با استنتاج و تخیل، داستان را روایت می‌کند.این محتوا به‌شدت ناراحت‌کننده است و درک موقعیت شخصیت‌ها دشوار است: دیوید به‌عنوان فردی کمی آشفته به تصویر کشیده می‌شود، و هیچ شخصیتی وجود ندارد که بتوان با او همذات‌پنداری کرد. همچنین، جارکی از برخی عناصر معمول فیلم‌های دلهره‌آور استفاده می‌کند، مانند ترس‌های ناگهانی و چیزهایی که در سایه‌ها پنهان شده‌اند، که به نظر شایسته‌ی این داستان نیستند. در نهایت، فهمیدن هدف فیلم دشوار است، به جز اینکه نشان دهد چقدر همه‌چیز افسرده‌کننده و بیهوده است.