مرا سه بار بکش

قاتل من را سه بار بکش، یک فیلم هیجان‌انگیز درباره یک قاتل و کارآگاه خصوصی به نام چارلی (با بازی سایمون پگ) است که در ابتدا به نظر می‌رسد به طور اتفاقی شاهد تلاش ناتان وب (با بازی سالیوان استیپلتون)، یک دندانپزشک معتاد به قمار، و همسرش لوسی (با بازی ترزا پالمر) برای قتل می‌شود. اما با عقب کشیدن داستان غیرخطی و نشان دادن دیدگاه‌های مختلف، مشخص می‌شود که چارلی برای انجام همان قتل استخدام شده بود -- قتل آلیس (با بازی آلیس براگا)، خواهر شوهر خیانتکار لوسی -- توسط شوهر آزارگر و رها شده آلیس، جک (با بازی کالن مالوی). حالا با اضافه شدن یک کلانتر فاسد، معشوق مکانیک آلیس (با بازی لوک همسورث، برادر کریس و لیام همسورث)، یک کیف پر از صدها هزار دلار و خیانت‌های فراوان، هیچ تضمینی وجود ندارد که کسی پول را به دست آورد -- یا حتی زنده بماند.

• خانواده‌ها می‌توانند در مورد خشونت در فیلم «سه بار مرا بکش» صحبت کنند. چه میزان از این خشونت برای داستان ضروری است؟ تأثیر خشونت رسانه‌ای بر کودکان چیست؟
• چرا فکر می‌کنید فیلم‌های خیلی خشن اغلب سعی می‌کنند خنده‌دار هم باشند؟ آیا طنز حال و هوای فیلم را تغییر می‌دهد؟ آیا بر تاثیر آنچه تماشا می‌کنید تاثیری دارد؟
• چگونه بدرفتاری با زنان در این فیلم به تصویر کشیده شده است؟ زنان چگونه با آن برخورد می‌کنند؟

والدین باید بدانند که فیلم Kill Me Three Times ترکیبی از کمدی سیاه و سرقت است، با خشونت فراوان اسلحه و خونریزی و تعداد زیادی کشته (از جمله قتل‌های به سبک اعدام). خشونت، خون و استفاده از سلاح فراوان است؛ یکی از شخصیت‌ها از بالکن سقوط می‌کند و مجروح می‌شود اما زنده می‌ماند. شخصیت‌ها همچنین از الفاظ رکیک، الکل و سیگار استفاده می‌کنند و یکی از آنها با اعتیاد به قمار آنلاین دست و پنجه نرم می‌کند. صحنه‌ای از رابطه جنسی شامل ناله و سینه‌های برهنه است. اگرچه ممکن است برخی از ستارگان این فیلم برای نوجوانان آشنا باشند، مانند سایمون پگ و ترزا پالمر، اما این فیلم مستقل استرالیایی بعید است که توجه زیادی را به خود جلب کند. برای اطلاع از فیلم‌های مشابه بیشتر، می‌توانید برای دریافت ایمیل‌های هفتگی شب فیلم خانوادگی ثبت‌نام کنید.

این فیلم هیجان‌انگیز استرالیایی که فاقد جذابیت است، یادآور فیلم‌های سرقت به سبک گای ریچی است که در آن آدم‌کش‌ها، کلاهبرداران و انواع شخصیت‌های نامطلوب برای به دست آوردن گنج، شهرت و موارد دیگر با هم رقابت می‌کنند. تلاش کریو استندرز، کارگردان، فاقد سبک و فیلمنامه‌ای است که بتواند چنین پروژه جاه‌طلبانه‌ای را به سرانجام برساند، اما حداقل چند بازیگر قابل قبول مثل پگ، پالمر و براگا را در خود دارد و پگ به نظر می‌رسد که در نقش چارلی از بازی خود لذت می‌برد. این قاتل بی‌رحم اما بی‌خیال، فیلسوفی بی‌اخلاق مثل آنتون چیگور یا مقید به وظیفه مثل لئون حرفه‌ای نیست؛ او فقط باید زندگی خود را بگذراند و اگر بتواند با فریب چند نفر پول بیشتری به دست آورد، این کار را می‌کند.بزرگترین مشکل فیلم Kill Me Three Times این است که حس شوخ‌طبعی در آن تقریباً وجود ندارد. احتمالاً استندرز روی حضور پگ حساب ویژه‌ای باز کرده بود، اما این کافی نیست. اگرچه دیدن همسورث سوم بدون پیراهن تا حدودی سرگرم‌کننده است، اما این به‌تنهایی دلیلی برای تماشای یک فیلم نیست. تنها دلیل قانع‌کننده برای ادامه تماشای فیلم این است که تمام قطعات را کنار هم بگذارید، زیرا فیلم به ترتیب زمانی روایت نمی‌شود و تماشاگران واقعاً می‌خواهند بدانند که آیا و چگونه چند شخصیت از موقعیت‌های ظاهراً بن‌بست خود خارج می‌شوند. در غیر این صورت، این فیلم در بهترین حالت سرگرمی قابل قبولی است برای کسانی که عاشق فیلم‌های تاریک و خشونت‌آمیز با کمی طنز هستند.