سکوت

در سکوت، در قرن هفدهم، دو کشیش یسوعی، سباستین رودریگز (با بازی اندرو گارفیلد) و فرانسیسکو گارپه (با نقش‌آفرینی آدام درایور)، شخصی را می‌بینند که نامه‌ای از استادشان، پدر کریستاوو فریرا (با هنرنمایی لیام نیسون) را می‌خواند. او در ژاپن ناپدید شده و در نامه از شکنجه‌های فراوانی که تحت حکومت شوگون‌سالاری توکوگاوا، که کاتولیسیسم را ممنوع کرده، متحمل شده، می‌گوید. رودریگز و گارپه تصمیم می‌گیرند به ژاپن سفر کنند تا پدر فریرا را پیدا کنند. آن‌ها متوجه می‌شوند که وضعیت در کشور به همان بدی است که فریرا توصیف کرده بود. در ابتدا، آن‌ها در روستایی پنهان می‌شوند که ساکنان مسیحی آن تشنه رهبری مذهبی هستند، اما سپس رودریگز به عمق سرزمین سفر می‌کند. او به تدریج درمی‌یابد که مفهوم ایمان ساده نیست و اعتقاد می‌تواند اشکال مختلفی داشته باشد. او همچنین شروع به پرسش می‌کند که چرا، در برابر این همه بدبختی، دعاهایش بی‌پاسخ مانده‌اند؟ چرا خدا خاموش است؟

• خانواده‌ها می‌توانند در مورد خشونت در فیلم سکوت صحبت کنند. نمایش شکنجه‌های شدید چه تأثیری دارد؟ چگونه با دیگر انواع خشونت در فیلم‌ها مقایسه می‌شود؟ تأثیر خشونت رسانه‌ای بر کودکان چیست؟
• وقتی به شخصیت‌ها فرصتی داده می‌شود تا علیه اعتقاداتشان صحبت کنند یا اجازه دهند دیگران رنج بکشند، چرا فکر می‌کنید انتخابی که می‌کنند را انجام می‌دهند؟ شما چه کاری انجام می‌دادید؟
• فیریرا چرا فکر می‌کنه کاری که کرد رو انتخاب کرد؟ در مورد اعتقاد و ایمان چه چیزی یاد گرفته؟ آیا درست فکر می‌کنه، یا اشتباه کرده؟
• درباره شخصیت بازجوی ژاپنی چه فکری می‌کنید؟ آیا او یک کلیشه است؟ آیا رفتارش خشن و آزاردهنده است؟ آیا دیدگاهش منصفانه است؟
• شما فکر می‌کنید این فیلم برای جلب نظر چه کسانی ساخته شده است؟ چطور می‌توان فهمید؟ چه چیزی یک فیلم اسکورسیزی را تعریف می‌کند؟

والدین باید بدانند که فیلم سکوت، یک حماسه مذهبی است که در قرن هفدهم اتفاق می‌افتد و توسط مارتین اسکورسیزی، برنده جایزه اسکار، کارگردانی شده است. هر کسی که فیلم‌های قبلی او را دوست داشته باشد، از جمله آخرین وسوسه مسیح و کوندون (یا تقریباً هر فیلم دیگری از او) می‌خواهد این فیلم را ببیند. این فیلم پیچیده، دشوار و در برخی موارد غیرقابل کنترل و خشن است، اما در عین حال باشکوه و استادانه است. انتظار برخی صحنه‌های بسیار خشونت‌آمیز را داشته باشید: افراد مصلوب می‌شوند و به روش‌های مختلف شکنجه می‌شوند، از جمله غرق شدن، آب جوش، بریدگی‌های خونین و غیره. سرها از بدن جدا می‌شوند و پاشیدن خون نشان داده می‌شود. شخصیت‌ها می‌میرند، از جمله برخی از شخصیت‌های اصلی. در یکی از صحنه‌ها، یک شخصیت فرعی مست و لایعقل نشان داده می‌شود، اما در غیر این صورت، مصرف مواد، زبان و مسائل جنسی مطرح نیستند. برای اطلاع از فیلم‌های مشابه بیشتر، می‌توانید برای دریافت ایمیل‌های هفتگی شب فیلم خانوادگی ثبت نام کنید.

این حماسه مذهبی، پروژه رویایی مارتین اسکورسیزی کارگردان، که دهه‌ها روی آن کار کرده، تا حدودی دشوار و دست‌نیافتنی است و کمی هم خشن، اما در عین حال باشکوه، زیبا و استادانه است. برنده اسکار رمان اصلی نوشته شده توسط شوساکو اندو را در سال ۱۹۸۹ در ژاپن خواند و از آن زمان سعی کرده آن را به روی پرده بیاورد؛ غیرممکن است حدس بزنیم آیا نتایج می‌توانست بهتر از این درام استادانه باشد. سکوت ترکیبی از شکوه هالیوودی و وجودی اصیل و جستجوی روح است، درست مثل فیلم‌هایی که اسکورسیزی در جوانی تماشا می‌کرد.برخی ممکن است گارفیلد را برای نقش گارپه، بازیگر قدرتمندی ندانند، اما چشمانش درد واقعی را در مبارزه با بحران شخصی‌اش نشان می‌دهد. بازیگر ژاپنی شگفت‌انگیز، ایسِی اوگاتا، با بازی در نقش بازپرس، هنرنمایی فوق‌العاده‌ای دارد و به جنبه «دیگر» استدلال، وزن و انسانیت می‌بخشد. (سکوت هرگز پاسخ‌های آسان را نمی‌پذیرد.) نیسون و درایور نیز عالی هستند و با ارائه بدن و روح خود به تصاویر سینمایی قدرتمند فیلم از چشم‌اندازها، که به اندازه خود اعتقاد خطرناک و متغیر هستند، کمک می‌کنند.