روزنامه‌های چرنوبیل

کریس (جسی مک‌کارتنی)، دوست‌دخترش ناتالی (اُلیویا تیلور دادلی) و دوستشان آماندا (دِوین کِلی) برای دیدن برادر کریس، پاول (جاناتان سادوفسکی) به کی‌یف سفر می‌کنند. پس از یک شب مهمانی، پاول پیشنهاد می‌کند که از تور «اکستریم» دیدن کنند و به پریپیات، شهری که کارکنان و خانواده‌های نیروگاه هسته‌ای چرنوبیل پیش از ذوب‌شدن معروف آن در سال ۱۹۸۶ در آنجا زندگی می‌کردند، بروند. پس از تور، گروه متوجه می‌شود که ون روشن نمی‌شود و مجبور می‌شوند شب را در آن مکان قدیمی و ترسناک بگذرانند. گرگ‌های گرسنه در اطراف هستند و چیزی حتی بدتر در سایه‌ها پنهان شده است، بدون اینکه به تهدید مسمومیت تشعشعی اشاره کنیم. آیا دوستان می‌توانند زنده بمانند؟

• خانواده‌ها می‌توانند در مورد خشونت موجود در فیلم صحبت کنند. چه چیزهایی به تصویر کشیده شده و چه چیزهایی فقط تلویحاً بیان شده‌اند؟ کدام یک ترسناک‌تر است و چرا؟ آیا این فیلم ترسناک است یا بیشتر هیجان‌انگیز است؟ تفاوت این دو چیست؟
• نظر شما در مورد انتخاب یک مکان واقعی که در آن فاجعه‌ای مرگبار رخ داده است، به عنوان بستری برای یک فیلم ترسناک چیست؟
• آیا شخصیت‌های داستان در طول روایت تصمیم‌های منطقی می‌گیرند؟ چه انتخاب‌های دیگری می‌توانستند داشته باشند؟

والدین باید بدانند که چرنوبیل دایریز یک فیلم ترسناک درباره گروهی از جوانان است که تصمیم می‌گیرند از شهرهای متروکه اطراف نیروگاه هسته‌ای مشهور بازدید کنند. برخی از صحنه‌های خشونت، از جمله حملات گرگ‌ها و جهش‌یافته‌های رادیواکتیو، بیشتر القا می‌شوند تا نشان داده شوند، اما فیلم همچنان پر است از خون، خون‌ریزی و اجساد. همچنین چندین بار از اسلحه استفاده می‌شود. زبان فیلم تند و قوی است و بارها از کلمات رکیک استفاده می‌شود. برخی ایهام‌های جنسی و صحنه‌های بوسیدن در ابتدای فیلم وجود دارد، همچنین مصرف الکل و نشان دادن عوارض آن در فیلم دیده می‌شود. چرنوبیل دایریز ساخته‌ی خالق فیلم فعالیت فراطبیعی است، اما از نظر خلاقیت قابل مقایسه با آن فیلم و دنباله‌هایش نیست.

اورن پلی، خالق فیلم فعالیت ماوراء الطبیعه، این فیلم ترسناک مفهومی را هم‌نوشته و هم‌تولید کرده است، اما ظاهراً پس از مفهوم، فراموش کرده است که شخصیت‌ها یا موقعیت‌های منطقی خلق کند. "روزنامه‌های چرنوبیل" اساساً یک فیلم کلیشه‌ای "کلبه‌ای در جنگل" است، که در آن شخصیت‌ها جوانانی کم‌هوش هستند که مدام تصمیمات اشتباه می‌گیرند. طرح داستان احمقانه نیز چندان کمک نمی‌کند، مثلاً وقتی که ناگهان شب پس از تنها چند ساعت فرا می‌رسد یا وقتی که چیزهایی دقیقاً سر وقت از راه می‌رسند و همه را غافلگیر می‌کنند.برادلی پارکر در اولین تجربه کارگردانی خود، سبکی با دوربین دستی را انتخاب کرده است، گویی دوست نامرئی در نزدیکی در حال فیلمبرداری است. این سبک امکان استفاده از برخی پلان‌های طولانی صرفه‌جویانه را فراهم می‌کند، اما باعث تکان خوردن و حرکت ناگهانی دوربین می‌شود که می‌تواند برای بیننده آزاردهنده باشد. تقریباً هر صحنه ترسناک فیلم یا مستقیم از کتاب راهنمای ژانر وحشت الهام گرفته شده است یا اینکه منطق را نادیده می‌گیرد تا با یک راه میان‌بر، بیننده را بترساند. در نهایت، استفاده از مکان واقعی یک فاجعه واقعی برای ساخت یک فیلم بهره‌کشی، نشان‌دهنده سلیقه بد فیلمساز است. بهتر است از تماشای این فیلم خودداری کنید.