آیلد وایلد

در سال ۱۹۳۵ در ایالت جورجیا، فیلم ایدل‌وایلد داستان دو دوست دوران کودکی به نام‌های پرسیوال (با بازی آندره بنجامین از گروه آوت‌کست) و راستر (با بازی آنتوان ای. پاتون، همچنین از گروه آوت‌کست) را روایت می‌کند. پرسیوال تجارت پدرش را به ارث می‌برد و راستر درگیر کارهای مختلف است. آن‌ها از هم جدا می‌شوند، به جز زمانی که پرسیوال در یک مکان پنهانی به نام «کلیسا» که یک کافه/خانه فساد است، پیانو می‌نوازد. راستر در آنجا حسابداری می‌کند و می‌خواند. قبل از اینکه اسپتس (با بازی وینگ ریمز)، صاحب «کلیسا»، جانشین خود را انتخاب کند، او و مدیرش توسط ترامپی (با بازی ترنس هاوارد) کشته می‌شوند. راستر، که شاهد این قتل‌ها بوده، سعی می‌کند با مدیریت «کلیسا» و پرداخت پول به ترامپی، که فکر می‌کند این مکان متعلق به اوست، سود خودش را به دست بیاورد. پرسیوال هم با مشکلات خودش دست و پنجه نرم می‌کند، سعی می‌کند بین کار و نواختن پیانو در شب تعادل برقرار کند، در حالی که عاشق خواننده جدیدی به نام آنجل (با بازی پائولا پاتون) می‌شود. اگرچه داستان‌های دوستانه آن‌ها فقط گاهی با هم تلاقی می‌کند، اما وفاداری متقابل آن‌ها به یکدیگر به هر دو کمک می‌کند تا به رویاهایشان برسند.

• خانواده‌ها می‌توانند در مورد دوستی بین رُستر و پرسیوال در فیلم آیدلوایلد صحبت کنند. اگرچه این دو شخصیت به ندرت در فیلم با هم دیده می‌شوند، اما چگونه فیلم آن‌ها را به هم مرتبط می‌کند؟ چگونه دگرگونی آن‌ها مهم است، زمانی که رُستر، که به‌عنوان یک گانگستر کلیشه‌ای شناخته می‌شود، به یک مرد خانواده‌دوست تبدیل می‌شود و پرسیوال خجالتی به یک نوازنده پیانو ستاره‌وار مبدل می‌گردد؟
• چگونه این فیلم مردان و زنان سیاه‌پوست را به تصویر می‌کشد؟ آیا کلیشه‌های مضر را تکرار می‌کند، یا وقتی خود فیلم‌سازان سیاه‌پوست هستند، این موضوع قابل قبول است؟
• چگونه فیلم از موسیقی (خوانندگی و رقص) برای پیشبرد داستان استفاده می‌کند؟
• این تصمیم پرسیوال برای دنبال کردن رویاهایش و ترک کسب و کار پدرش چگونه بر پدرش تأثیر می‌گذارد؟

والدین باید بدانند که آیدل‌وایلد فیلمی موزیکال با بازی اعضای مشهور گروه هیپ‌هاپ آوت‌کست است. این فیلم شامل خشونت‌های گرافیکی و نمایشی است، عمدتاً کتک‌کاری و تیراندازی به گانگسترها با نتایج خونین. رقصنده‌های زن صحنه لباس‌های کوتاه می‌پوشند، سینه‌هایشان (رنگی) و باسن‌هایشان که به سختی پوشانده شده است، به نمایش گذاشته می‌شود. یک متصدی امور تدفین روی بدن‌ها کار می‌کند، یکی از آن‌ها با خون زیر سرش می‌رسد. یکی از شخصیت‌ها به خودکشی فکر می‌کند، تا حدی که در صفحه نمایش آماده‌سازی می‌کند. چند صحنه رابطه جنسی: یکی در عقب یک ماشین شامل رابطه جنسی دهانی است؛ دومی در یک اتاق خواب اتفاق می‌افتد. شخصیت‌ها کلمات لعنتی و آشغال را به کار می‌برند و به طور مکرر از کلمه نیگ*ر استفاده می‌کنند؛ سیگار برگ، سیگار و پیپ می‌کشند؛ و مقدار زیادی الکل و شامپاین در یک مکان زیرزمینی/فاحشه‌خانه به نام کلیسا می‌نوشند. اگرچه بیشتر بازیگران سیاه‌پوست هستند، اما به صورت کلیشه‌ای به عنوان گانگستر و مجرم به تصویر کشیده می‌شوند، و بیشتر زنان فیلم به صورت ابژه دیده می‌شوند. برای اطلاع از فیلم‌های بیشتر در این سبک، می‌توانید برای دریافت ایمیل‌های هفتگی شب فیلم خانوادگی ثبت نام کنید.

زیبا و پرانرژی، آیدلوایلد اغلب بیشتر شبیه یک ویدیوی دو ساعته موسیقی به نظر می‌رسد تا یک فیلم داستانی کامل. اولین فیلم بلند برایان باربر، همکار متداول آوت‌کست، پروژه دوگانه آلبوم دوگانه ۲۰۰۳ گروه، اسپیکر باکس/لاو بلوو را گسترش می‌دهد، با رقص‌های درخشان، ریتم‌های هیپ‌هاپ و ترکیب‌های بصری خلاقانه، قراردادهای فیلم‌های گانگستری را تغییر می‌دهد.در نوسان بین خشونت و رقص های هیجان انگیز هیپ هاپ (و اجرای بلوز عالی ماسی گری)، علاوه بر تعهد پیرسوال پدر به همسر درگذشته اش و برخورد ظاهراً الهی رستگار با مادربزرگ نیازمند (سیسیلی تیسون)، آیدلوایلد بیش از حد در حال اتفاق افتادن است. اما ترکیب دوره ها و زیبایی شناسی آن نشاط آور است، همانطور که رقص های فوق العاده آن.