پیامد

در پس از آن، کارن کاپلند (آن هچ)، کهنه سرباز نیروی هوایی، زندگی آرامی را با همسرش جاشوا (جیمز تاپر)، استاد دانشگاه، و نوجوانان بریانا (تیلور هیکسون)، دانا (جولیا سارا استون) و مت (لوی میدن) سپری می‌کند. وقتی آخرالزمان فرا می‌رسد، خانواده با اتوبوس تفریحی خود به جاده می‌زنند تا امیدوارانه منطقه امن نظامی در یاکیما، واشینگتن را پیدا کنند. به زودی با افرادی مواجه می‌شوند که به دلیل تب ناشناخته‌ای خشن شده‌اند و همچنین انسان‌هایی که به طور ماوراءالطبیعه تسخیر شده‌اند. یکی از این افراد بریانا را می‌رباید، که باید از طریق دنیایی پر از پلیس‌های خطرناک و موتورسواران قانون‌شکن بجنگد تا با خانواده‌اش در منطقه امن ملاقات کند. اما آیا خود منطقه امن واقعاً امن است؟ آیا امنیت در دنیایی که طوفان‌ها و زلزله‌های خشن در آن اتفاق روزمره است و نمی‌توان به کسی اعتماد کرد، حتی ممکن است؟

• خانواده‌ها می‌توانند در مورد روایت‌های آخرالزمانی در مذهب و فرهنگ عامه صحبت کنند. ویژگی‌های مشترک این روایت‌ها چیست؟ چرا داستان‌هایی مانند «پیامد» تا این حد محبوب و تاثیرگذار هستند؟
• خانواده‌ها می‌توانند در مورد آمادگی برای شرایط اضطراری صحبت کنند. چه نوع بحران‌هایی را می‌توانیم به‌طور مؤثر برنامه‌ریزی کنیم تا در مواقع بروز بلایای طبیعی مانند زلزله یا سیل مفید واقع شود؟ چگونه می‌توانیم شهرها و خانه‌هایمان را امن‌تر کنیم؟
• خانواده‌ها می‌توانند در مورد زمان مناسب نمایش خشونت در تلویزیون صحبت کنند. در چه شرایطی خشونت برای داستان مهم است؟ چه زمانی از حد مجاز فراتر می‌رود و غیرضروری می‌شود؟

در فیلم پس‌زمینه، والدین با دنیای خشونت‌بار پس از آخرالزمان مواجه می‌شوند. در پی بلایای طبیعی، خانواده‌ای برای ماندن کنار هم و سفر با خودروی تفریحی خود به سمت مکانی امن تلاش می‌کنند. اما پیش از اینکه خیلی دور شوند، دختر نوجوانشان به‌شدت ربوده می‌شود. مقامات مانند پلیس‌ها به‌دلیل تب شبیه هاری که آنها را به آدم‌کش تبدیل می‌کند، فاسد شده‌اند. تهدیدهای ماوراءطبیعی نیز وجود دارند: انسان‌های تسخیرشده‌ای که وحشی و خشن می‌شوند.

این مجموعه همه ویژگی‌های یک داستان آخرالزمانی مدرن را دارد و صحنه‌های خشونت‌بار و خونین آن می‌تواند برای مخاطبان نوجوان جذاب باشد. اما مشکل اینجاست که در این مجموعه اتفاق دیگری رخ نمی‌دهد. همه شخصیت‌های اصلی در سایه صحنه‌های اکشن خشن قرار می‌گیرند. هچ و تاپر بازی‌های خوبی ارائه می‌دهند، اما این کافی نیست تا از سطح یک محتوای دو بعدی فراتر برود. این داستان‌های همه‌گیری ویروسی یا حمله بیگانگان نیاز به شخصیت‌های محکم و روایت‌های نوآورانه دارند تا همه خشونت و مبارزه برای منابع، تازه و جذاب به نظر برسد. طولی نخواهد کشید که بینندگان، چه جوان و چه پیر، از آفتِرمَث خسته شوند؛ اثری بی‌رمق در ژانر فاجعه.