فِی گریم

فِی (پارکر پوزی) مدت‌هاست که از هنری (توماس جی راین) دور افتاده است و نگرانی او از شباهت روزافزون پسر ۱۴ ساله‌شان ند (لیام آیکن) به پدرش بیشتر می‌شود. وقتی ند به دلیل بدرفتاری از مدرسه اخراج می‌شود، فی تصمیم می‌گیرد که برادرش سایمون (جیمز اربنیاک) را از زندان آزاد کند تا ند تحت تأثیر الگوی پدری متفاوتی قرار بگیرد. برای رسیدن به این هدف، فی با پیشنهادی از سوی مأمور سیا فولبرایت (جف گلدبلوم) و همکار جوانش فوگ (لئو فیتزپاتریک) موافقت می‌کند. آن‌ها می‌خواهند فی به دنبال جلد گمشده اعترافات منتشرنشده هنری برود. مأموران معتقدند که این اثر مکان‌های سایت‌های موشک‌های هسته‌ای اسرائیل را فاش می‌کند و مجموعه‌ای از کشورها (چین، آلمان، بلژیک) مشتاقند این اطلاعات را مخفی نگه دارند. اما فی تنها نگران انجام کار درست است، هم برای هنری و ند و هم برای مأموران مختلف دیگری که در طول ماجراجویی‌اش با آن‌ها آشنا می‌شود.

• خانواده‌ها می‌توانند در مورد موضوع طنز این فیلم صحبت کنند. آیا این فیلم، کلیشه‌های فیلم‌های جاسوسی را به سخره می‌گیرد؟ این کلیشه‌ها چیست؟ چه چیزی باعث می‌شود یک اثر، طنز تلقی شود؟ آیا طنزها همیشه خنده‌دار هستند؟ خانواده‌ها همچنین می‌توانند در مورد شباهت‌ها و تفاوت‌های رفتار جاسوس‌ها و تروریست‌ها در این فیلم بحث کنند.

والدین باید بدانند که این فیلم جاسوسی طنز احتمالاً برای بینندگان جوان جذاب نخواهد بود (مگر اینکه به مباحثی درباره زیبایی‌شناسی، اخلاق، و تاریخچه اخیر جهانی و اقتصادی علاقه داشته باشند). یک شوخی مداوم در مورد پورنوگرافی است و ظاهراً نوجوانی ۱۴ ساله در مدرسه یک عمل جنسی دریافت می‌کند (هیچ صحنه‌ای نشان داده نمی‌شود). خشونت نسبتاً جزئی است (تیراندازی و کمی مبارزه، چند زخم خونی و افتادن) و به شیوه‌ای بسیار هنری و با فیلم‌برداری اغراق‌آمیز دستی ضبط شده است. سیگار کشیدن زیاد و مقداری فحش (بیشتر «فحش») وجود دارد. برای آگاهی از فیلم‌های مشابه بیشتر، می‌توانید برای دریافت ایمیل‌های هفتگی شب فیلم خانوادگی ثبت نام کنید.

در این فیلم تیزبینانه، خنده‌دار و اغلب عجیب و غریب، پیشنهاد می‌شود که توطئه‌های بین‌المللی نتیجه ذهن‌های کوچک درگیر با مشکلات عظیم است. مامور سی‌آی‌ای فولبرایت (جف گلدبلوم) می‌گوید: «به خاطر گناهانم، به وسط هیچ‌جا فرستاده شدم.» سپس تصویر به «افغانستان ۱۹۸۹» می‌رود، جایی که توطئه‌های ضدتروریستی فولبرایت قطعاً خنثی می‌شود. در طول فیلم فِی گریم، سخت است بگوییم که فولبرایت هرگز حقیقت را می‌گوید یا نه، اما این فلش‌بک به‌خصوص ظاهراً مشکوک است، چون او لحظه‌ای را به یاد می‌آورد که ایالات متحده از یک سعودی خودخوانده برای تضعیف تلاش‌های روسیه در منطقه استفاده کرد. در اینجا، نام عرب جلال سعید خان (آناتول تاوبمن) است، اما شباهت او به اسامه بن لادن انکارناپذیر است. این افتادن نام (یا چهره) آشکار باعث می‌شود فی گریم به‌طور موضوعی بیشتر از آنچه هست به نظر برسد. در واقع، دنباله هنری فول هال هارتلی کمتر به جزئیات جاسوسی و فریب معاصر و بیشتر به سوالات اخلاقی وسیع‌تر می‌پردازد. و به‌اندازه‌ای که مامور فولبرایت غیرقابل اعتماد و باتجربه باشد، او همتای فی (پارکر پوزی) نیست.طرح داستان به تدریج پیچیده‌تر می‌شود، با انواع عوامل و تروریست‌هایی که وانمود می‌کنند شخص دیگری هستند، اما فی همچنان استوار و ثابت قدم است. فی آنقدر ساده لوح نیست که باور کند "حقیقت" را کشف خواهد کرد، اما می‌خواهد باور کند که تلاش‌هایش بی‌فایده نیست. در همین حال، سیمون مهربان و ناشر صادق او، انگوس (چاک مونتگومری)، به دنبال فی هستند، نتیجه‌گیری می‌کنند - به درستی، البته - که سیا به فکر منافع او نخواهد بود. فی گریم بی‌اعتقادی جاسوسان را از طریق فلش بک‌های تاریک، بن‌بست‌ها و ترکیب‌های به‌شدت باهوش تقویت می‌کند. اما واقعاً بدبینانه نیست. و فی، که در ابتدا به نظر می‌رسد "غمگین" و حتی ناامید است، در نهایت به مدلی از سخاوت و بینش عمیق تبدیل می‌شود.