ویتنی

فیلم تلویزیونی "ویتنی" یک زندگی‌نامه تصویری از ویتنی هوستون، ستاره فقید موسیقی آر اند بی، و رابطه پرفراز و نشیب او با رابرت براون، خواننده آر اند بی، از سال ۱۹۸۹ تا اواسط دهه ۱۹۹۰ است. این فیلم به موضوعاتی مانند اعتیاد به مواد مخدر و تجربه آنها در نقش والدین می‌پردازد و فراز و نشیب‌های این رابطه پیچیده را به تصویر می‌کشد. همچنین بینشی درباره رابطه ویتنی هوستون با مادرش سیسی (با بازی سزان کرافورد) و بهترین دوستش رابین کرافورد (یولاندا راس) ارائه می‌دهد که هر دو نقش مهمی در زندگی هوستون ایفا کردند. در سراسر فیلم، بازسازی اجراهای موسیقی مشهور هوستون (با صدای دبرا کاکس) به نمایش گذاشته می‌شود.

• خانواده‌ها می‌توانند در مورد فیلم‌ها و سریال‌های زندگی‌نامه‌ای صحبت کنند. تا چه حد یک داستان باید بر اساس زندگی واقعی یک شخص باشد تا به عنوان یک اثر زندگی‌نامه‌ای در نظر گرفته شود؟ آیا درست است که آزادی‌های هنری در روایت زندگی یک شخص داشته باشیم؟ اگر این کار باعث جذاب‌تر شدن داستان شود، چه؟
• آیا تاکنون چیزی درباره‌ی ستاره‌ی مورد علاقه‌تان یا مدل رسانه‌ای که از آن بی‌خبر بودید و منفی بود، یاد گرفته‌اید؟ آیا این موضوع باعث تغییر نگرش شما نسبت به آن شخص شده است؟

والدین باید بدانند که فیلم تلویزیونی «ویتنی» که درباره رابطه اولیه ویتنی هیوستون، خواننده سبک آر اند بی، با بابی براون است، حاوی مضامین بالغانه‌ای از جمله اعتیاد به الکل و مواد مخدر (استفاده از ماری‌جوانا و کوکائین به تصویر کشیده شده) و برخی صحنه‌های جنسی (از جمله برهنگی جزئی) می‌باشد. همچنین صحنه تیراندازی خونینی در آن نشان داده می‌شود، اگرچه زبان فیلم نسبتا ملایم است (فقط کلمه «جهنم» استفاده شده). طرفداران این خواننده فقید ممکن است علاقه‌مند به تماشای این فیلم باشند، اما توجه داشته باشید که این فیلم برای کودکان و نوجوانان مناسب نیست.

این فیلم ناامیدکننده‌ای است که احساس سطحی و ناقص بودن می‌دهد. این سریال که به کارگردانی آنجلای باسکت، بازیگر برنده جایزه ساخته شده، تفسیری شبیه به سریال‌های تلویزیونی از رویدادهایی ارائه می‌کند که منجر به شکل‌گیری رابطه بین هوستون و براون شد و به نظر می‌رسد که آن را تعریف می‌کند. زندگی آنها به سوژه‌ای رایج برای مطبوعات زرد تبدیل شده بود تا اینکه هوستون در سال ۲۰۱۲ درگذشت. این فیلم همچنین به مصرف مواد مخدر هوستون و نقش قابل توجه آن در زندگی‌اش توجه ویژه‌ای دارد. همچنین الکلی بودن براون نیز تا حدی برجسته شده است.شوق و علاقه‌ای که بین دو خواننده وجود داشت، آشکار است، اما نادیده گرفتن برخی از جزئیات تاریک‌تر رابطه آنها، از جمله حوادث خشونت خانگی، به وضوح مشهود است. در همین حال، مشخص نیست که باسیت با تمرکز روایت صرفاً بر سال‌های اولیه همکاری آنها که به‌طور رسمی در سال 2006 به پایان رسید، به دنبال دستیابی به چه هدفی است.