در سال ۱۹۹۱، نیروهای آمریکایی تحت فرمان اولین رئیس‌جمهور جرج بوش، ارتش صدام حسین را تا مرز کویت عقب راندند، سپس متوقف شدند و پس از تأمین امنیت چاه‌های نفت کویت، جنبش آزادی‌خواهی عراقی‌ها را رها کردند. تسلیم شدن صدام حسین در پی آتش‌بس، شادی را به نیروهای آمریکایی می‌آورد، که مانند دانشجویان در تعطیلات بهاری رفتار می‌کنند. در میانهٔ درگیری، سربازان نقشه‌ای را پیدا می‌کنند که توسط یک اسیر عراقی با رتبهٔ بالا پنهان شده بود. کاپیتان نیروهای ویژه، آرچی گیتس (جرج کلونی) استنباط می‌کند که این نقشه محل طلای کویتی دزدیده شده را نشان می‌دهد و یک گروه کوچک از سه نیروی ذخیره (مارک والبرگ، آیس کیوب، اسپایک جونز) را برای عبور از خطوط آتش‌بس و به دست آوردن غنائم تشکیل می‌دهد. گیتس در مورد طلا درست حدس می‌زند و نیروهای صدام مشغول سرکوب خشونت‌آمیز قیام‌ها در میان مردم خودشان هستند. اما گیتس و نیروهایش از دیدن ترساندن غیرنظامیان بی‌گناه ناراحت می‌شوند. به جای فرار تمیز، کاری را که دولت بوش نکرد، انجام می‌دهند؛ آتش می‌گشایند تا به شورشیان تحت ستم عراقی کمک کنند. حالا مبارزان تصادفی آزادی‌خواه باید برای رسیدن به امنیت، مسابقه دهند، شلیک کنند و معامله کنند.

• خانواده‌ها می‌توانند در مورد سیاست‌های فیلم و نحوه تبدیل شدن شخصیت‌های اصلی از غارتگران ستایش‌شده به انسان‌دوستان بحث کنند. در حالی که صدام حسین هرگز به عنوان بیش از یک ارباب جنگ نفرت‌انگیز (مورد تنفر و ترس حتی از سوی لژیون‌های خود) مورد بحث قرار نمی‌گیرد، اما بیان می‌شود که مردم عراق، در هر دو طرف، افراد عادی درگیر یک مبارزه پیچیده برای قدرت و بقا هستند که بیشتر آمریکایی‌ها -- که عمدتا پول و نفت در ذهن آنهاست -- قادر به درک آن نیستند. فیلم‌سازان از دولت جورج بوش به دلیل عدم حمایت از مقاومت ضد صدام در سال ۱۹۹۱ انتقاد می‌کنند. خانواده‌هایی که از دولت بوش حمایت می‌کنند، می‌توانند در مورد منصفانه بودن یا نبودن این اتهام بحث کنند، به ویژه با در نظر گرفتن این نکته که رئیس‌جمهور دیگری از خانواده بوش، ده سال بعد، با حمله به کشور، به دنبال سرنگونی صدام بود. چرا جرج کلونی در آن زمان حمایت نکرد؟

والدین باید بدانند که این فیلم هیچ رحمی در نمایش خشونت میدان جنگ ندارد و سربازان، غیرنظامیان، مادران و کودکان در تیراندازی و حملات آرپی‌جی کشته می‌شوند. چند صحنه جلوه‌های ویژه در واقع وارد بدن انسان می‌شوند تا به سبک کلاس درس، آسیب گلوله‌ها را نشان دهند. همچنین یک صحنه جنسی نسبتاً غیرضروری در ابتدای فیلم وجود دارد. نمایش نیروهای ائتلاف که برای آزادی کویت فرستاده شده‌اند، به طور ملایم، بدبینانه است. خانواده‌هایی که از حامیان قوی جرج بوش پدر و پسر هستند، یا به صفحه نمایش فریاد می‌زنند، یا تصمیم می‌گیرند که جرج کلونی دیگر آنقدرها هم جذاب نیست، یا فیلم را خاموش می‌کنند. خانواده‌های دیگر ممکن است از بی‌پروایی فیلم استقبال کنند. برای آگاهی از فیلم‌های مشابه بیشتر، می‌توانید برای دریافت ایمیل‌های هفتگی شب فیلم خانوادگی ثبت‌نام کنید.

سه پادشاهان، نگاه بدبینانه و تلخ دیوید اُ. راسل فیلمساز به عملیات طوفان صحرا، عملیات نظامی آمریکا و ائتلاف بود. تماشای این فیلم در زمان حال، بعد از جنگ ۲۰۰۳ آزادی عراق، بعد دیگری به آن می‌دهد. بچه‌هایی که با جنگ دوم جنجالی زندگی کرده‌اند، ممکن است کمی در مورد مسائلی که فیلم ۱۹۹۹ مطرح می‌کند، گیج شوند. خشونت، اکشن، طنز سیاه و اشاره‌هایی به اینکه «آمریکایی‌ها اصلاً متوجه نیستند» هنوز هم تا حدودی قابل‌توجه هستند.شخصیت‌های آمریکایی دیالوگ‌هایی مانند «جنگ تمام شد، نمی‌دانم هدفش چه بود» و «شما آمریکا را شیطان بزرگ می‌نامید، درسته؟» می‌گویند و در عین حال رفتارهای خودخواهانه، احمقانه و بی‌ملاحظه‌ای از خود نشان می‌دهند که باعث بدنامی آمریکا در جهان عرب-اسلامی شده است. بسیاری از انتقادات از زبان یک شخصیت شرور بیان می‌شود، پدری نظامی عراقی که همسرش در بمباران آمریکا زخمی شده و پسرش در بمباران هدفمند آمریکا به صدام کشته شده است. او یکی از هم‌رزمان گیتس را با استفاده از چیزی که به گفته خودش هدف اصلی دخالت آمریکا در سیاست خاورمیانه بود، شکنجه می‌کند: نفت.