هاوارد اردک

هاوارد تی. داک از دنیایی دور شبیه به زمین می‌آید، جایی که اردک‌های انسان‌نما تکامل یافته‌اند، درست مثل انسان‌ها، تا جایی که فرهنگشان هم بر اساس پرندگان آبزی است، مثلا فیلمی با عنوان "پرورش‌دهندگان درنای گمشده" در آنجا بسیار محبوب است. به طور اتفاقی به کلیولند اوهایو (که به بدی توسط جنوب کالیفرنیا بازی شده) کشیده می‌شود، از طریق لیزر تلسکوپی رصدخانه عمیق‌کاوی انسان‌ها، این پرنده بی‌پرواز و شوخ‌طبع، دست و پا شکسته سعی می‌کند با جامعه ما هماهنگ شود، مدیر یک گروه راک تمام زنانه می‌شود و یک "دوست دختر" به شکل خواننده اصلی گروه به نام بیورلی (لی تامپسون) به دست می‌آورد. وقتی همان لیزر تلسکوپ، موجودی شبیه به دیو فضایی را مادی می‌کند که یک دانشمند (جفری جونز) را تسخیر می‌کند، هاوارد به قهرمان غیرمحتمل تبدیل می‌شود تا بیورلی و هم‌نوعان "میمون‌های بی‌مو" او را از این سیاره نجات دهد.

• خانواده‌ها می‌توانند در مورد هاوارد اردک به عنوان یک طنز از اسطوره‌های ابرقهرمانی صحبت کنند و اینکه چگونه شخصیت‌های «جدی» مارول مانند مرد عنکبوتی حتی در نسخه چاپی حضور مهمان داشتند. به بچه‌ها توصیه کنید که کمیک‌های اصلی هاوارد اردک (که اکنون به صورت کتاب منتشر شده و برخی مجموعه‌ها جسورانه‌تر از بقیه هستند) را بخوانند تا طنز آن را به درستی درک کنند. از آنها بپرسید که آیا از شخصیت‌های کمیک‌های خود به عنوان شوخی‌های بزرگ لذت می‌برند، مانند بتمن تلویزیونی با بازی آدام وست، یا کاملاً جدی مثل مردان ایکس و مرد آهنی. با دانش خود در مورد ابرقهرمانان (یا فقط با ظاهر جدی) بچه‌ها را تحت تأثیر قرار دهید و بگویید که شخصیت شیلک نیز به نوعی طنز مداوم برای نویسندگان مارول تبدیل شد.

والدین باید بدانند که اگرچه این فیلم PG از یک طنز ابرقهرمانی مارول کامیکس نشات می‌گیرد، اما در نوعی سرزمین بدون مخاطب قرار دارد، با شخصیت اصلی با لباس حیوانات و نگرش کودکانه علمی تخیلی (و راک اند رول) که با طنز، خشونت و بی‌ادبی PG-13 بهتر برای بزرگسالان قابل درک است. هاوارد سیگار می‌کشد، الکل می‌نوشد و معادل اردک پورنوگرافی را می‌خواند -- ما سرنخ‌هایی داریم که او از نظر جنسی با تعدادی اردک خانم فعال است و تقریباً یک صحنه جنسی با قهرمان انسان نیمه عریان دارد. فحش‌های سبک وجود دارد و پلیس‌ها به عنوان احمق‌ها در میان کلیشه‌ها غالب هستند. کودکان جوان‌تر ممکن است توسط جهش‌های هیولاهای شرور آشفته شوند. برای آگاهی از فیلم‌های بیشتر مانند این، می‌توانید برای ایمیل‌های هفتگی شب فیلم خانوادگی ثبت نام کنید.

این نسخه از جورج لوکاس، از همه مردم، هر جاذبه ای که شخصیت اصلی داشت را در صفحات طنز رها کرد. (برخی از منتقدان فکر می کردند که او فقط به کسی بدهکار بود.) این فیلم با تمام جلوه هایی که پول می توانست بخرد ساخته شد -- تا 50 میلیون دلار، بر اساس برخی برآوردها. اما هاوارد اردک فقط یک پرنده بزرگ و خالی است، با شخصیت های زننده، موسیقی سینتی پاپ نازک دهه 1980، نوشیدن/مهمانی سنگین، پرتوهای مرگ، هیولا، صحنه های تکراری و بدون هیجان تعقیب و گریز ماشین، شوخی های بد مزه (چند مورد در مورد پتانسیل عشق انسان و اردک)، بازی های کلمه ای بی رحمانه پرندگان -- شاید تیم رابینز فقط بر اساس نام خانوادگی اش انتخاب شد -- و شخصیت عنوان ناامید کننده.هاوارد به وضوح یک بازیگر کوتاه‌قد با ماسک و لباس اردک است که تقریباً بی‌حرکت است و به همین دلیل، می‌توان بهتر از قبل درک کرد که چطور فروشگاه موجودات جیم هنسون شخصیت و حرکت را به لاک‌پشت‌های نینجای نوجوان جهش‌یافته که به همان اندازه عجیب و غریب بودند، در چند سال بعد آورد. در فیلم‌های اکشن زنده. نه به هدف کودکانه یا بزرگسالانه (همان‌طور که شخصیت کمیک‌ها تا حدی انجام داد) رسید، هاوارد اردک در گیشه شکست خورد و به عنوان یک یادآوری هشداردهنده باقی ماند: با وجود استثناهای بعدی، همه حماسه‌های مبتنی بر ابرقهرمان، باکیفیت فوق‌العاده نیستند و جورج لوکاس می‌تواند بدتر از جار جار بینکس عمل کند.