اعتماد

این فیلم الهام گرفته از ماجرای واقعی ربودن نوه نوجوان ج. پل گتی، میلیاردر صنعت نفت در سال ۱۹۷۳ است. پل، که در خانواده به عنوان جوان‌ترین عضو خانواده گتی شناخته می‌شود، در اینجا به عنوان یک هیپی آزادمنش به تصویر کشیده شده است که تقریباً قطعاً در «ربودن» و مجروح کردن خودش دست داشته تا بتواند بدهی‌های قمار و مواد مخدر قابل توجهش را بپردازد. دونالد ساترلند (بازی‌های گرسنگی) در نقش میلیاردر خسیس گتی ظاهر می‌شود که سرسختانه از پرداخت حتی یک سنت برای آزادی نوه‌اش خودداری می‌کند و استدلال می‌کند که این کار سابقه بدی را ایجاد می‌کند. هیلاری سوانک (خانه‌دار) نقش گیل، عروس سابق پر جنب و جوش و سختگیر گتی را بازی می‌کند که فقط می‌خواهد پسرش آزاد شود. برندن فریزر (مومیایی) در نقش جیمز فلچر چیس، یک مأمور سابق سیا که در استخدام گتی است و مأمور بررسی ماجرای ربودن است، ظاهر می‌شود.

• خانواده‌ها می‌توانند در مورد تفاوت این مجموعه با فیلم سینمایی «همه پول‌های دنیا» صحبت کنند که از همان داستان واقعی الهام گرفته شده است (و کمی قبل از «اعتماد» اکران شد). آیا داستانی مثل این از زمان طولانی‌تر نمایش سود می‌برد، یا نسخه سینمایی کوتاه‌تر موثرتر بود؟
• آیا اعتماد یک سبک زندگی ثروتمند را به عنوان چیزی که باید به آن دست یافت نشان می‌دهد؟ پول چگونه - داشتن آن یا نداشتن آن - بر نحوه رفتار اعضای خانواده گتی با یکدیگر تأثیر می‌گذارد؟

والدین باید بدانند که سریال Trust یک درام جنایی واقعی است که بر اساس ماجرای آدم‌ربایی 1973 خانواده گتی ساخته شده است. این سریال به کارگردانی دنی بویل (کارگردان فیلم‌های 28 روز بعد و 127 ساعت) و نویسندگی سایمون بوفوی (نویسنده فیلم‌های میلیونر زاغه‌نشین و نبرد جنسیت‌ها) ساخته شده و بر پرونده واقعی و عجیب آدم‌ربایی جی. پل گتی سوم، نوه جی. پل گتی، ثروتمندترین فرد جهان تمرکز دارد. در این سریال مصرف الکل و مواد مخدر توسط بزرگسالان و نوجوانان به تصویر کشیده شده است، از جمله مواد مخدر سخت مانند کوکائین. صحنه‌های شبیه‌سازی‌شده آمیزش جنسی و خودارضایی وجود دارد و یکی از شخصیت‌ها از کتابی با محتوای شهوانی بلندخوانی می‌کند. گتی با چهار دوست‌دختر زندگی می‌کند که در دسترس او هستند تا به نیازهای جنسی مکرر و وسواسی او رسیدگی کنند. خشونت به اشکال مختلف به تصویر کشیده شده است، از بریدن گوش (این یک اسپویلر نیست، بلکه یک پرونده عمومی است) تا صحنه‌ای که یک قو به‌طور گرافیکی زیر گرفته می‌شود. یکی از شخصیت‌ها با چنگال باربیکیو به شکم خود ضربه می‌زند و دوربین از او دور نمی‌شود. صحنه‌های زیادی از توهین‌های کلامی و فحاشی وجود دارد.

داستان ممکن است تا به حال بارها گفته شده باشد، اما دیالوگ‌های تند و بازیگران قوی به دور زدن هرگونه احساس دژا-وو کمک می‌کنند. دونالد ساترلند در نقش جی. پل گتی، میلیاردر صنعتی بیمار روحی که به خاطر ناامیدی از فرزندان خود تلخ و آشکارا مصرف شده است، بازی فوق‌العاده‌ای دارد. او نمی‌تواند ببیند که مهارت‌های والدین و فلسفه‌های زندگی او چگونه به آن کمک کرده‌اند. برخلاف تمام پول در جهان، فیلم سینمایی در مورد آدم‌ربایی گتی عمدتاً از دیدگاه مادر ناامید پل، گیل، روایت می‌شود. اعتماد از فرمت اپیزودیک برای بررسی داستان از دیدگاه‌های مختلف و با جزئیات بیشتر استفاده می‌کند.این شاید در قسمت دوم، که شخصیت فریزر مستقیماً با مخاطب صحبت می‌کند، و به‌خوبی این کار را انجام می‌دهد، قابل توجه‌تر باشد. این سریال نظریه‌ای (که هرگز اثبات نشده) را بررسی می‌کند که پل ممکن است ربوده شدن خودش را ترتیب داده باشد تا از پدربزرگش پول بگیرد، اما دشوار است که برای جتیِ مسن، که مردی بسیار ثروتمند است و به دیگران پول می‌دهد تا صبح شلوار زیرش را بکشند، احساس بدی داشت، اما آنقدر خسیس است که در خانه‌اش یک تلفن عمومی نصب می‌کند تا بازدیدکنندگان (از جمله خانواده) صورتحسابش را بالا نبرند. این یک جنایت واقعی با کمی طنز است و تماشای آن کاملاً ارزش دارد.