متجاوزان

جان سیم، افسر سابق پلیس لس‌آنجلس، پس از نقل مکان به شمال غربی اقیانوس آرام برای فرار از گذشته‌اش، شاهد به هم ریختن زندگی آرامش است. زمانی که همسرش، میرا سوروینو، به طرز مرموزی ناپدید می‌شود. اما ماجرا پیچیده‌تر می‌شود زمانی که دوست قدیمی او، ترووی کیتلز، در آستانه در خانه‌اش ظاهر می‌شود و درخواست کمک در مورد یک پرونده قتل مرموز می‌کند. این اتفاق جک را بر آن می‌دارد تا علی‌رغم تردیدهایش، درگیر ماجرا شود. او با مجموعه‌ای از سرنخ‌های جذاب و رمزآلود مواجه می‌شود که حاوی نشانه‌های شرورانه و مهاجمان غافلگیرکننده‌ای است.

• خانواده‌ها می‌توانند در مورد نمایش اعمال خشونت‌آمیز در این سریال، به‌ویژه آن‌هایی که کودکان را درگیر می‌کنند، و همچنین مخاطب مورد نظر این مجموعه صحبت کنند. آیا این نمایش برای نوجوانان بزرگ‌تر مناسب است و آیا اصلاً برای آن‌ها ساخته شده است؟ چگونه می‌توان فهمید که چه کسی مورد هدف قرار گرفته است؟
• اینکه مجموعه Intruders شامل هشت قسمت است (برخلاف مجموعه‌های سنتی آمریکایی با قسمت‌های طولانی‌تر) چگونه بر ساختار و ریتم آن تأثیر می‌گذارد؟ ترجیح می‌دهید مجموعه‌های تلویزیونی چه مدت زمانی داشته باشند؟
• چگونه این سریال با رمان «نفوذی» نوشته مایکل مارشال اسمیت، نویسنده بریتانیایی، ارتباط دارد؟ آیا این سریال آزادی‌های خلاقانه زیادی در اقتباس از منبع اصلی خود دارد؟ و آیا این موضوع مهم است؟

والدین باید بدانند که اینترودرز بر مجموعه‌ای از قتل‌های خشونت‌آمیز و ناپدید شدن‌های مرموز تمرکز دارد که هم کودکان و هم بزرگسالان را درگیر می‌کند. اعمال خشونت‌آمیز می‌تواند خونین و به‌شدت آزاردهنده باشد، از خودکشی یک نوجوان تا غرق کردن عمدی یک گربه توسط یک دختر جوان. در این فیلم صحنه‌های جنسی نیز وجود دارد، اگرچه قسمت‌های حساس نشان داده نمی‌شوند، و برخی از شخصیت‌ها الکل می‌نوشند و سیگار می‌کشند. همچنین کلمات تند و تیز مانند «لعنتی» و «جهنم» را خواهید شنید، اما کلمات تندتر از این وجود ندارد.

از ذهن نویسنده پرونده‌های ایکس، گلن مورگان، سرچشمه گرفته، مهاجمان تلاش هماهنگی می‌کنند تا ترسناک باشند و به بسیاری از جهات، این دقت فکری نتیجه می‌دهد. لحظات اولیه سریال هم هنرمندانه و هم وحشتناک هستند و قسمت اول با احساس به‌موقع هراس به پایان می‌رسد. اما همه چیز در بین این دو، کمتر جذاب و به‌طور غیرضروری گیج‌کننده است، که مهاجمان را از «باید دید» به «شاید» تبدیل می‌کند.سیم، بازیگر انگلیسی، تا حدودی در نقش یک پلیس آمریکایی باورپذیر است (هرچند شباهت آزاردهنده‌ای به مارتین فریمن، بازیگر انگلیسی، دارد)، و شما به‌سرعت با او به‌عنوان یک قهرمان دوست‌داشتنی ارتباط برقرار می‌کنید. اما "شرورها" واکنشی بسیار کمتر غریزی برمی‌انگیزند، عمدتاً به این دلیل که سریال می‌خواهد انگیزه‌های آن‌ها را تا حد امکان مبهم نگه دارد.