پرنده

برد" زندگینامه چارلی "برد" پارکر (با بازی فارست ویتاکر) است، پیشگام موسیقی جاز که اعتیاد به الکل و مواد مخدر زندگی حرفه‌ای و خانوادگی‌اش را تحت تأثیر قرار داد.

• خانواده‌ها می‌توانند در مورد نحوه‌ی به تصویر کشیدن اعتیاد به الکل و مواد مخدر توسط برد با یکدیگر صحبت کنند. آیا فیلم، مصرف مواد مخدر و الکل را بزرگنمایی کرده است؟ آیا فیلم، پارکر را به خاطر اعمالش سرزنش کرد؟ عواقب اعتیاد پارکر چه بود؟
• لطفا در مورد استفاده از الفاظ رکیک در فیلم صحبت کنید. آیا به نظر شما این الفاظ ضروری بودند یا اغراق‌آمیز؟ چه تاثیری بر فیلم داشتند؟
• قبل از تماشای این فیلم، چه چیزهایی درباره چارلی پارکر می‌دانستید؟ این فیلم را با دیگر فیلم‌های زندگی‌نامه‌ای که دیده‌اید، چگونه مقایسه می‌کنید؟

والدین باید بدانند که فیلم «پرنده» یک فیلم زندگی‌نامه‌ای در مورد چارلی «برد» پارکر، نوازنده ساکسیفون جاز است که جایزه اسکار بهترین صدا را دریافت کرده است. در این فیلم به مشکلات پارکر با اعتیاد به الکل و مواد مخدر پرداخته می‌شود. پارکر که نقش او را فارست ویتاکر بازی می‌کند، اغلب تحت تأثیر الکل و هروئین نشان داده می‌شود. بسیاری از صحنه‌ها در بارها اتفاق می‌افتند، جایی که شخصیت‌های دیگر در حال نوشیدن الکل و کشیدن سیگار هستند. یک شخصیت، دکتری را رشوه می‌دهد تا برای او دارو بفروشد و او آن‌ها را برای تزریق آماده می‌کند. در یکی از صحنه‌ها، قاشق و سوزن نشان داده می‌شود. این فیلم قضاوتی در مورد شخصیت‌ها ندارد—پارکر توضیح می‌دهد که مواد مخدر به او کمک می‌کنند تا با درد عاطفی و جسمی خود کنار بیاید. اما او از مشکلاتی که مواد برایش ایجاد می‌کنند آگاه است و پیامدهای اعمالش نشان داده می‌شود. دختر کوچک پارکر در فیلم می‌میرد که این اتفاق پارکر را بیشتر در افسردگی فرو می‌برد و در نهایت منجر به تلاش او برای خودکشی با نوشیدن سم می‌شود. الفاظ زشت در فیلم به ندرت استفاده می‌شود، اما کلمه "N" توسط شخصیت‌های رنگین‌پوست به کار می‌رود. پارکر گاهی خشونت نشان می‌دهد. او سیلی به صورت همسرش، چن (با بازی دایان ونورا) می‌زند، در یک بیمارستان روانی به مردی حمله می‌کند، به یک موسیقی‌دان لگد می‌زند و یک پنجره را می‌شکند. همچنین در فیلم، زوج‌ها گاهی اوقات یکدیگر را می‌بوسند و رابطه جنسی بین پارکر و معشوقه‌هایش خارج از ازدواجش نشان داده می‌شود.

کسانی که سبک جاز را نمی‌پسندند، اغلب شکایت دارند که این سبک موسیقی طولانی، پیچیده، بی‌قاعده و پراکنده است. این انتقادها می‌تواند متوجه فیلم "پرنده" ساخته کلینت ایستوود نیز باشد؛ چرا که برخلاف یک استاد جاز، ایستوود نتوانسته است خلاقیت و نوآوری را در کار خود به نمایش بگذارد. این فیلم یک بیوپیک ساده و صریح است که حداقل موسیقی فوق‌العاده‌ای دارد - که جایزه اسکار بهترین صدا را در سال ۱۹۸۹ دریافت کرد. موسیقی بیبُپ اولیه که در باشگاه‌های پر دود اجرا می‌شد، همانقدر تازه و وحشی به نظر می‌رسد که برای مخاطبان دهه ۱۹۴۰ بوده است.وایتکر در نقش ساکسوفون‌نواز نابغه و پریشان احوال پارکر بسیار خوب ظاهر شده است. او فیزیک قدرتمندی به این نقش می‌بخشد که هم رنج و هم الهام او را باورپذیر می‌کند. علاوه بر این، کارگردانی ایستوود قضاوت‌گرایانه نیست و رویکردی متعادل و همدلانه نسبت به دلایل مصرف مواد مخدر پارکر دارد. اما ریتم فیلم نیز به همان اندازه یکنواخت است. در مدت زمان نزدیک به سه ساعت، فیلم لحظات کلیدی زندگی پارکر را طی می‌کند و بین خط زمانی که از اولین اجرای صحنه‌ای او تا اوج و افولش را نشان می‌دهد، در رفت و آمد است. پس از کشش اولیه، فیلم در پرده آخر بر رنج و مشقت تمرکز می‌کند که در این مرحله دیگر خوشایند نیست. همچنین، برخلاف نوازندگی ساکسوفون پارکر، رابطه متخاصمانه او با همسرش چن (دایان ونورا) یکنواخت و خسته‌کننده است.