مسکو در کنار هادسون

در فیلم مسکو در کنار هادسون، ولادیمیر ایوانف (با بازی رابین ویلیامز) نوازنده ساکسیفون در یک سیرک مسکویی است که با ستم شوروی، زمستان‌های روسیه و صف‌های طولانی برای خرید مایحتاجی مانند کاغذ توالت دست و پنجه نرم می‌کند. زمانی که سیرک به عنوان بخشی از برنامه مبادله فرهنگی آمریکا و شوروی به نیویورک سفر می‌کند، او تصمیم ناگهانی می‌گیرد که زندگی‌اش را برای همیشه دگرگون می‌کند: او زمانی که گروه در فروشگاه بلومینگدیلز هستند، به آمریکا پناهنده می‌شود. اکنون ولادیمیر که توسط آمریکا پذیرفته شده است، شروع به درک آزادی‌ها و مواهبی می‌کند که به دست آورده است، در حالی که شغل‌هایی مانند راننده لیموزین و صندوقدار مک‌دونالد را تجربه می‌کند. ابتدا او نزد لیونل (کلوانت ویترسپون)، نگهبان امنیتی بلومینگدیلز که او را از ماموران کاگ‌ب محافظت کرده بود، زندگی می‌کرد و همراه با لوچیا (ماریا کونچیتا آلونسو)، صندوقدار عطر در بلومینگدیلز، مهاجری تازه‌وارد از ایتالیا و معشوقه ولاد، تلاش می‌کنند به او آموزش فشرده‌ای درباره شیوه زندگی آمریکایی بدهند. وقتی ولاد فرایند طولانی هماهنگ شدن با کشور جدیدش را آغاز می‌کند، کم‌کم با چالش‌ها و حتی کاستی‌های فرهنگ و زندگی روزمره آمریکایی آشنا می‌شود و باید راهی برای حفظ شور و شوق خود به عنوان یک آمریکایی جدید، در کنار حفظ میراث روسی‌اش که بخش جدایی‌ناپذیر هویت اوست، پیدا کند.

• خانواده‌ها می‌توانند در مورد نحوه‌ی به تصویر کشیده شدن مهاجران به آمریکا در فیلم «مسکو در هادسون» صحبت کنند. آنها چگونه اخلاق کاری، تلاش برای یادگیری زبان انگلیسی، درک مفاهیمی همچون آزادی و دموکراسی و همچنین چالش‌های همسو شدن با فرهنگ جدید در حالی که به حفظ هویت و پیشینه‌ی خود نیز اهمیت می‌دهند را نشان می‌دهند؟
• در پس‌زمینه جنگ سرد، این فیلم چگونه موفق شده که هنوز هم برای امروز ما اهمیت داشته باشد؟
• این فیلم، فرهنگ آمریکایی در اواسط دهه 1980 را چگونه به تصویر کشیده است؟ آیا فکر می‌کنید این نمایش دقیق بوده است؟ چرا یا چرا نه؟

والدین باید بدانند که «مسکو در کنار هادسون» فیلمی است محصول سال ۱۹۸۴ که در آن رابین ویلیامز نقش یک ساکسوفون‌نواز اهل شوروی را بازی می‌کند که به ایالات متحده پناهنده می‌شود. علی‌رغم فضای جنگ سرد دهه ۸۰، این فیلم به دلیل مضمون بزرگ‌تر خود درباره مهاجرانی که می‌خواهند در آمریکا زندگی کنند، در حالی که سخت کار می‌کنند و تلاش می‌کنند تا در کنار حفظ میراث و سنت‌های خود، فرهنگ جدیدشان را درک کنند، می‌تواند الهام‌بخش تفکر و بحث درباره مهاجران در آمریکا، غنای فرهنگی که به فرهنگ آمریکایی داده‌اند و نحوه نمایش آنها در رسانه‌ها باشد. دو صحنه برهنه در فیلم وجود دارد، یکی که در آن یک مرد و زن رابطه جنسی دارند (سینه و باسن زن نشان داده می‌شود) و دیگری جایی که یک زن در وان حمام به مردی تکیه داده (سینه زن دیده می‌شود). همچنین استفاده مکرر از الفاظ رکیک، از جمله «فحش» و مشتقات آن وجود دارد. همچنین صحنه‌ای وجود دارد که یک نگهبان امنیتی در فروشگاهی بزرگ به‌طور تحقیرآمیزی از «همجنس‌گرایان همه‌جا» صحبت می‌کند. صحنه‌هایی از مصرف بیش از حد الکل نیز وجود دارد، از جمله صحنه‌ای که دو مرد در حالی که بطری الکل را رد و بدل می‌کنند، در خیابان راه می‌روند و فریاد می‌زنند و حرف‌های نامفهوم بر زبان می‌آورند. در صحنه بعدی، یکی از این شخصیت‌ها که بسیار مست است، در پیاده‌رو می‌لغزد و آنقدر مست است که اعضای خانواده‌اش را که در آن سوی دنیا زندگی می‌کنند، توهم می‌زند. سپس دو مرد در ورودی آپارتمان او را تحت تهدید اسلحه قرار داده و اموالش را می‌ربایند.

بسیاری از فیلم‌های دهه 80 که رقابت‌های جنگ سرد بین اتحاد جماهیر شوروی و آمریکا را به تصویر می‌کشیدند، اکنون به اندازه شلوارهای پارچه‌ای قدیمی و از مد افتاده هستند، اما این فیلم همچنان به طور شگفت‌انگیزی مربوط و قابل توجه است. دلیل این امر این است که فیلم "مسکو در کنار هادسون" کمتر بر جنگ سرد و بیشتر بر تجربه مهاجران در آمریکا تمرکز دارد. هیچ‌یک از دشواری‌هایی که مهاجران از فرهنگ‌های مختلف در سازگاری با زندگی جدید خود با آن مواجه هستند، پوشانده یا رمانتیک نشده است. نتیجه، پرتره‌ای سه‌بعدی از مهاجران به آمریکاست. در دوره‌ای که مهاجران بسیار هدف سیاستمداران درگیر در نفرت‌پراکنی قرار می‌گیرند، مهاجران این فیلم به عنوان افرادی سخت‌کوش، جاه‌طلب و مشتاق پذیرش باورهای فرهنگی و سیاسی آمریکا به تصویر کشیده می‌شوند، حتی اگر با دلتنگی برای کسانی که پشت سر گذاشته‌اند و حفظ هویت فرهنگی خود مواجه باشند.برخلاف بسیاری از فیلم‌های دوران جنگ سرد، فیلم مسکو در هادسون به کلیشه‌های ساده‌لوحانه‌ای مانند قهرمان خوب آمریکایی در برابر بدذات اتحاد جماهیر شوروی متوسل نمی‌شود، بلکه تصویری ظریف و دقیق از هر دو کشور ارائه می‌دهد. این فیلم همچنین برای خلق کمدی، به شوخی‌های تکراری و کلیشه‌ای درباره مهاجرانی که به دلیل ناآگاهی، ضرب‌المثل‌ها را به‌هم می‌ریزند، متکی نیست. با به تصویر کشیدن شخصیت‌ها به عنوان افرادی که بخشی از فرهنگ‌های مختلف هستند، نه صرفاً آرکی‌تایپ‌های فرهنگی ساده، نتیجه نهایی یک کمدی همدلانه است که فراتر از یک فیلم قدیمی پر از کلیشه می‌رود.