خودکشی‌های باکره

در اواسط دهه 1970، خودکشی باکره داستان پنج خواهر زیبا و خیره‌کننده است که پسران اطراف خود را مسحور می‌کنند. در میان آرامش حومه‌ای، نشانه‌هایی وجود دارد که همه چیز درست نیست. درختان بزرگ چنار به بیماری چنار هلندی مبتلا شده‌اند و دستور قطع آنها صادر شده است. و کوچک‌ترین دختر خانواده لیسبون، فقط 13 ساله، تلاش می‌کند تا خودکشی کند. دکتر سرش را تکان می‌دهد، "تو حتی به اندازه کافی بزرگ نیستی که بدانی زندگی چقدر بد می‌شود." او با غم به دکتر نگاه می‌کند، مچ‌هایش را با گاز سفید پوشانده، "آشکارا، دکتر، شما هرگز یک دختر 13 ساله نبوده‌اید." یک چهارم قرن گذشته است، اما پسرانی که خواهران لیسبون را آرزو می‌کردند نمی‌توانند آنها را فراموش کنند. آنها به یادگاری‌ها و نمادها چسبیده‌اند: یک دفتر خاطرات، یادداشت‌های خط خطی تزئین شده با قلب‌ها و برچسب‌ها. و آنها بارها و بارها اتفاقات آن زمان را به هم می‌گویند، امیدوارند که این بار منطقی به نظر برسد. توضیحی برای این عمل وحشتناک وجود ندارد، و فیلم سعی نمی‌کند توضیحی ارائه دهد. مانند پسران، ما زندگی آنها را بررسی می‌کنیم، به دنبال نقطه‌ای هستیم که ممکن است انتخاب متفاوتی کرده باشند.

• خانواده‌ها می‌توانند در مورد نحوه پرداختن فیلم «خودکشی‌های باکره» به خودکشی نوجوانان صحبت کنند. این فیلم چگونه دوره‌ای را به تصویر می‌کشد که جامعه تازه در حال مواجهه با این مشکل بود؟ بزرگسالان پس از اولین خودکشی به چه روش‌های مختلفی واکنش نشان می‌دهند؟
• این فیلم بر اساس یک رمان ساخته شده است. چه چالش‌هایی در اقتباس یک رمان به فیلم وجود دارد؟ چگونه فیلم از دیدگاه‌های مختلف به روشی مشابه رمان استفاده می‌کند؟
• برخی از روش‌هایی که دهه ۱۹۷۰ میلادی از طریق چیزهایی مانند لباس، موسیقی و تغییرات سریع در ارزش‌ها و باورهای فرهنگی منعکس می‌شود، چیست؟

در سال ۱۹۹۹، فیلمی درام به نام «خودکشی‌های باکره» ساخته شد که درباره گروهی از خواهران است که خودکشی آنها در اواسط دهه ۱۹۷۰، ۲۵ سال بعد همچنان یک راز باقی مانده است. تلاش برای خودکشی یکی از دختران ۱۳ ساله در وان حمام نشان داده می‌شود که بعد از بریدن مچ دستش نجات پیدا می‌کند؛ مقداری خون وجود دارد و در صحنه‌های بعدی، مچ دستش با گاز پوشانده شده است. بعداً، همان دختر در اثر پریدن از پنجره اتاق خوابش و افتادن روی نرده‌های آهنی حیاط جلویی، مرده پیدا می‌شود. خودکشی‌های بعدی به طور مختصر نشان داده یا در صدای پس‌زمینه بحث می‌شود. واکنش بزرگسالان به خودکشی نوجوانان یا بی‌اطلاعانه است یا خودپسندانه. رسانه‌های محلی خودکشی نوجوانان را به عنوان موضوعی برای جنجال‌آفرینی می‌بینند. نوجوانان ماری‌جوآنا می‌کشند، الکل مصرف می‌کنند و سیگار می‌کشند. دختری را نشان می‌دهد که بعد از رابطه جنسی با همکلاسی‌اش در میهمانی فارغ‌التحصیلی، در وسط زمین فوتبال بیدار می‌شود و او او را در آنجا تنها گذاشته است. بعداً این دختر را در حال رابطه جنسی روی پشت‌بام خانه‌اش نشان می‌دهد. نوجوانی با چالش‌های ذهنی توسط نوجوانان دیگر در یک مهمانی زیرزمینی مورد تمسخر قرار می‌گیرد. در یک مونتاژ کوتاه، تعدادی از پسران نوجوان به یکدیگر درباره رابطه جنسی یا عشق‌بازی که ادعا می‌کنند با همان دختر در قرار ملاقات‌هایشان داشته‌اند، فخر می‌فروشند. نوجوانان و بزرگسالان در یک مهمانی رسمی در حال مستی نشان داده می‌شوند؛ بزرگسالان بی‌توجه هستند حتی زمانی که برخی از نوجوانان کنترل خود را از دست می‌دهند و به استخر می‌افتند، استفراغ می‌کنند و غیره. الفاظ زشت گاه‌به‌گاه شامل "s--t"، "bitch" و "for Christ's sake" است. برای اطلاع از فیلم‌های مشابه بیشتر، می‌توانید برای دریافت ایمیل‌های هفتگی شب فیلم خانوادگی ثبت‌نام کنید.

کارگردان اول، سوفیا کاپولا، که همچنین فیلمنامه را بر اساس کتاب جفری یوجینیدز نوشته است، نگاه فوق‌العاده‌ای به جزئیات و ترکیب دارد. طراحی تولید در هر جزئیات کامل است. لحظات دردناک و دقیقی وجود دارد که نوجوانان سعی می‌کنند صحبت کنند (مثلاً «امتحان سات چطور بود؟» و «تو خیلی جذابی!») و ارتباط برقرار کنند (وقتی پسران بالاخره با دختران تلفنی صحبت می‌کنند، تنها کاری که می‌توانند انجام دهند این است که برایشان موسیقی پخش کنند). کرستن دانست در نقش ماجراجوترین دختر فوق‌العاده است و جاش هارتنت در نقش پسر دبیرستانی با قلب شکسته به خاطر هر پوکا شل گردنبندی که به گردن دارد، خوب بازی می‌کند. و روایت داستان، که به زیبایی توسط جیوانی ریبیسی خوانده می‌شود، زیبا و تاثیرگذار است.اما در نهایت، فیلم کم می‌آورد. تلاش می‌کند تا استعاره‌ای باشد – آن درختان نارون در حال مرگ، مهمانی آغازین با تم خفگی که در آن مردم ماسک‌های گاز با تزئینات درخشان به صورت دارند، دختران به عنوان شاهزاده‌خانم‌ها در برج منتظر شاهزاده‌هایی هستند که نمی‌توانند آنها را نجات دهند. و تلاش می‌کند تا از زمان یا محیط خود فاصله بگیرد. اما مثل مجموعه‌ای که پسران برای سال‌ها به آن چسبیده‌اند، فیلم «زندگی ندارد، بلکه فهرستی سطحی از حقایق روزمره است.»