وایت ایرپ

وایت ایرپ" -با بازی کوین کاستنر- داستان زندگی وایت ایرپ، تفنگدار و قانونگذار افسانه‌ای را از دوران کودکی تا دوئل معروف او.کی.کورال روایت می‌کند. وایت در زندگی خود با تراژدی‌های خانوادگی و انتقام‌جویی‌های خونین مواجه می‌شود.

• خانواده‌ها می‌توانند در مورد خشونتی که در فیلم «وایت ایرپ» وجود دارد، صحبت کنند. آیا صحنه‌های خشونت‌آمیز به روایت داستان به شیوه‌ای موثر کمک می‌کنند؟ آیا تکان‌دهنده یا هیجان‌انگیز هستند؟ چرا؟ آیا مواجهه با رسانه‌های خشونت‌آمیز کودکان را نسبت به خشونت بی‌تفاوت می‌کند؟
• آيا مي‌توان وايت ارپ را به عنوان يك الگو و سرمشق مثبت توصيف كرد؟ آيا وي داراي ويژگي‌هاي شخصيتي مثبتي بوده است؟ اگر پاسخ مثبت است، اين ويژگي‌ها چه هستند و چرا دارا بودن چنين صفاتي مهم است؟
• درباره مصرف الکل و مواد مخدر در این فیلم صحبت کنیم. آیا این کار را جذاب نشان می‌دهد؟ عواقب آن چیست؟ چرا این موضوع مهم است؟
• این فیلم چگونه به رابطه جنسی می‌پردازد؟ آیا صمیمی و محترمانه است؟ والدین با فرزندان نوجوان خود درباره ارزش‌ها و باورهای خود در مورد رابطه جنسی و روابط صحبت کنند.
• این فیلم را در مقایسه با سایر فیلم‌های وسترنی که ممکن است دیده باشید، چگونه ارزیابی می‌کنید؟ به نظر شما چه جذابیتی در فیلم‌هایی با موضوع غرب وحشی قدیمی وجود دارد؟

والدین باید بدانند که "وایت ایرپ" یک فیلم زندگی‌نامه‌ای طولانی و نامزد اسکار است که حاوی برخی صحنه‌های خشونت‌آمیز و خونین ناشی از تیراندازی و درگیری‌های فیزیکی است. این فیلم زندگی وایت ایرپ، تفنگدار و قانونگذار افسانه‌ای (با بازی کوین کاستنر) را دنبال می‌کند و سفر او را از دوران کودکی تا درگیری معروف در کورال او.کی. به تصویر می‌کشد. اسلحه‌ها به طور برجسته‌ای در فیلم حضور دارند و در انتقام‌گیری‌ها به راحتی از آنها استفاده می‌شود. برخی از مرگ‌ها واقع‌گرایانه و خونین هستند، در حالی که برخی دیگر شبیه فیلم‌های کلاسیک وسترن هستند که شخصیت‌ها در حال جان کندن و افتادن از پنجره هستند. برخی شخصیت‌ها نیز بر اثر بیماری می‌میرند. پدر وایت، نیکولاس ایرپ (با بازی جین هکمن) که قاضی است، ارزش‌های قوی از جمله اهمیت خانواده و قانون را به او می‌آموزد، اما وایت در مواجهه با خشونت و تراژدی از این ارزش‌ها فاصله می‌گیرد. صحنه‌های مختصری از برهنه‌گی و یک صحنه جنسی ملایم در فیلم وجود دارد. برخی از شخصیت‌ها کارگران جنسی هستند و شخصیت‌های دیگر در مورد پرداختن برای رابطه جنسی صحبت می‌کنند. یک بار از کلمه "فاحشه" استفاده می‌شود و در سراسر فیلم از کلمات رکیک ملایم‌تری استفاده شده است. یکی از شخصیت‌ها معتاد به افیون می‌شود و تلاش می‌کند با مصرف بیش از حد دارو خودکشی کند. مصرف الکل در فیلم بسیار دیده می‌شود و وایت پس از یک اتفاق در حال مستی، نوشیدن الکل را ترک می‌کند. با توجه به مدت زمان فیلم که بیش از سه ساعت است، نیاز به کمی صبر برای تماشای کل فیلم وجود دارد.

این فیلم زندگی‌نامه‌ای محصول 1994، بازگشت به گذشته‌ای است بر وسترن‌های حماسی دهه 1950، اما ریتم فیلم وایات ارپ هیچ‌گاه تغییر نمی‌کند و هیجان برانگیز نمی‌شود که این موضوع بر طولانی بودن مدت زمان فیلم (سه ساعت) می‌افزاید. تنها بازی دنیس کواید در نقش داک هالیدی، لحن بی‌روح فیلم وایات ارپ را بهبود می‌بخشد. تفاوت زمانی که او حضور دارد بسیار زیاد است و تنها در چند صحنه کوتاه، عملکردی برجسته و چشمگیر دارد. کاستنر بسیار به لحن یکنواخت فیلم کمک کرده است. بعد از اینکه شخصیت او در اوایل فیلم با تراژدی مواجه می‌شود، زندگی غمگین و یکنواخت او به سختی با یک افسانه ملی یا حتی فیلم خودش متناسب به نظر می‌رسد.طراحی تولید این فیلم عالی است و هر شهر و شهرک زنده و پر از شخصیت‌هایی به‌یادماندنی و جذاب‌تر از ایرف غمگین به نظر می‌رسد. فیلمبرداری این فیلم نیز نامزد دریافت جایزه اسکار شد و مناظر وسیع آن حس تکنی‌کالر فیلم‌های حماسی کلاسیک وسترن را به خوبی منتقل کردند. این فیلم بد نیست، اما نتوانسته است نشان دهد که چرا داستان وایات ایرف بیش از صد سال یک کشور را مجذوب خود کرد. در این نسخه، اطرافیان او بسیار جذاب‌تر هستند. بنابراین اگر می‌خواهید تحت تأثیر این افسانه قرار بگیرید، شاید بهتر باشد به سراغ گزینه‌های دیگری بروید، مانند فیلم «تامبستون» که یک ساعت کوتاه‌تر و پویاتر است و یک سال زودتر اکران شد.