پسری که دیوانه بود را به من نگو

در دهه ۸۰، آرام، جوانی از مارسی با اصالت ارمنی، ماشین سفیر ترکیه را در پاریس منفجر می‌کند. ژیل تسیه، دوچرخه‌سوار جوانی که در آن لحظه از آنجا عبور می‌کرده، به‌شدت مجروح می‌شود. آرام، در حال فرار، به ارتش آزادی‌بخش ارمنی در بیروت، کانون انقلاب بین‌المللی در آن سال‌ها، می‌پیوندد. ژیل در تلاش است تا ماجرا را درک کند که آنوش، مادر آرام، به اتاق بیمارستان او می‌آید تا از او طلب بخشش کند. او اعتراف می‌کند که پسرش بمب را کار گذاشته است. آرام با همرزمانش در بیروت درگیر می‌شود و تصمیم می‌گیرد با قربانی‌اش ملاقات کند تا او را سخنگوی خود کند.

این فیلم با موضوع نسل‌کشی ارمنیان و پیامدهای آن، دارای صحنه‌های خشونت‌آمیزی مانند بمب‌گذاری و درگیری‌های مسلحانه است. همچنین، مسائل اخلاقی پیچیده‌ای مانند انتقام و بخشش مطرح می‌شود. صحنه‌های عاشقانه محدود و غیرصریح هستند، اما تنش‌های عاطفی و رنج شخصیت‌ها می‌تواند برای نوجوانان تاثیرگذار باشد. قبل از تماشای فیلم توسط کودکان و نوجوانان، بهتر است والدین محتوای آن را بررسی کنند.