چیز

وقتی یک سفینه فضایی در زیر یخ‌های قطب جنوب کشف می‌شود، دکتر ساندر هالورسون (اولریش تامسن) کیت لوید (مری الیزابت وینستد) را به عنوان یکی از بهترین دیرینه‌شناسان برای کمک به تحقیقات فرامی‌خواند. دلیلش چیست؟ یک بازمانده، یک موجود ترسناک و سیاه در فاصله کوتاهی از سفینه در یخ منجمد شده است. کیت به همراه چند محقق نروژی به مطالعه این موجود می‌پردازند، اما قبل از اینکه بتوانند به کارشان ادامه دهند، موجود فرار می‌کند. بدتر از آن، کیت به زودی متوجه می‌شود که این موجود توانایی تقلید کامل از انسان‌ها را دارد. بدون اینکه بداند به چه کسی می‌تواند اعتماد کند، کیت به زودی به یک تصمیم سخت می‌رسد: هیچ‌کسی نباید از این محل زنده خارج شود.

• خانواده‌ها می‌توانند در مورد خشونت‌های خونین فیلم صحبت کنند. واکنش شما چیست؟ آیا فکر می‌کنید این چیزی است که فیلم‌سازان قصد داشتند نشان دهند؟
• فیلم ترسناک است؟ چه چیزی آن را ترسناک می‌کند؟ به طور کلی، چه چیزی ترسناک‌تر است، چیزهایی که می‌بینید یا چیزهایی که نمی‌بینید؟
• یکی از تم‌های این فیلم اعتماد است. آیا فکر می‌کنید بهتر بود به شخصیت‌های دیگر بیشتر اعتماد می‌کردید؟ آیا در اعتماد به دیگران در زندگی واقعی خطری وجود دارد؟

والدین باید بدانند که فیلم چیز—که کمی قبل از اتفاقات فیلم چیز 1982 اتفاق می‌افتد و شامل برخی از اتفاقات مشابه فیلم اصلی 1951 چیز از دنیایی دیگر است— دارای جلوه‌های بصری خشن و خونین فراوانی است که جهش‌های ترسناکی را بین انسان‌ها و موجودات فضایی نشان می‌دهد. چهره‌های انسان‌ها ناگهان از هم جدا می‌شوند، دندان‌ها و شاخه‌های کوچکی از درون آن‌ها بیرون می‌زند، و صحنه‌های تیراندازی فراوانی وجود دارد و حتی کالبدشکافی چسبناک یک موجود فضایی. زبان فیلم خشن است (شامل کلمات فحش و کلمات رکیک) اما به طور مداوم استفاده نمی‌شود. صحنه‌های جنسی مشکلی ندارند، اما یکی از شخصیت‌ها یک جوک جنسی بسیار زشت در مورد یک پسر جوان تعریف می‌کند. برای اطلاع از فیلم‌های مشابه بیشتر، می‌توانید برای دریافت ایمیل‌های هفتگی شب فیلم خانوادگی ثبت نام کنید.

هاوارد هاکس در فیلم چیز از دنیای دیگر (1951) -- که مانند این فیلم بر اساس داستان کوتاهی از جان دبلیو کمبل جونیور ساخته شده -- از یک سبک خاص و منحصر به فرد برای معرفی شخصیت‌ها و ایجاد تعلیق استفاده کرد. بازسازی درخشان جان کارپنتر با عنوان چیز (1982) موفق شد در حالی که با یک نقد اجتماعی و سیاسی ظریف بازی می‌کرد، واقعا ترسناک باشد. اما این "پیش‌درآمد" -- به کارگردانی متتیس ون هجنینگن جونیور -- چیزی بیش از یک ترفند بازاریابی به نظر نمی‌رسد، حرکتی برای سود بردن از یک برند آشنا بدون تلاش بیشتر برای مرتبط کردن آن.جلوه‌های ویژه بصری فیلم، ترکیبی از جلوه‌های دیجیتال و لاتکس، ظاهری جذاب دارند و موفق به تقلید از کار انقلابی راب بتین در فیلم سال ۱۹۸۲ شده‌اند. و با استفاده از این تقلید، فیلم جدید موفق به بازآفرینی برخی از هیبریدهای انسان/موجودات ترسناک مشابهی می‌شود که قبلاً چنین احساسات ترسناکی را ایجاد کرده بودند. این فیلم همچنین از مکان‌ها و زمان‌بندی برای اثری مشابه استفاده می‌کند، اما در نهایت از مسیر اصلی منحرف می‌شود و تم پارانویا را فراموش می‌کند و سایر تم‌های بالقوه جالب را نادیده می‌گیرد.